18 Book(s) Related to personal stories of life after death

"เรียนจบเมื่อไหร่ออกไปจากบ้านฉันซะ"
เขาเป็นถึงคุณชายของบ้าน ในขณะที่เธอ... เป็นแค่เด็กกำพร้าที่โชคดีได้รับการอุปการะจากครอบครัวของเขาเท่านั้น

เพราะความที่เธอเผลอไปได้ยิน ได้เห็นอะไรที่มันเป็นตัวตนอีกด้านของเขา ทำให้เขาต้องตามมาปิดปากเธอ แต่เขากลับยัดเยียดตำแหน่ง 'ของเล่น' ให้เธออย่างไม่เต็มใจและยังขืนใจเธออย่างโหดร้าย

เขาเป็นทั้งแฟนเก่าลับๆ และเจ้าหนี้ที่เธอไม่สามารถชดใช้ได้หมดในชาตินี้ เพราะมันเป็นสัญญาหนี้ชีวิตที่เธอไม่สามารถหลบหนีได้

จากไอดอลหนุ่มหน้าหล่อสู่ทายาทผู้นำตระกูลมาเฟียคนต่อไปเพราะเหตุผลบางอย่าง

“ขึ้นรถ” ไร้เสียงตอบรับจากคนอย่างฉันนอกเหนือจากได้ยินปลายเท้าก็รีบสาวก้าวเร่งความเร็วให้ถี่ขึ้นเพื่อจะได้หลุดพ้นจากเขาเสียที การเดินเหยียบฟุตบาทที่ข้างตัวมีเลกซัสสีดำคันหรูแนบข้างเคลื่อนไปด้วยมันไม่ดีนัก
“ทำไมดื้อวะ บอกให้ขึ้นรถร้อนตายห่าอยู่แล้วอยากดำหรือไง” เสี้ยวนาทีใบหน้าฉันเหวี่ยงไปมองผู้ชายที่ลดกระจกรถลงทำคิ้วขมวดหัวเสีย จมูกโด่งยิ่งกว่าสันเขื่อนนั้นอยากทุบออกชิบหายเมื่อเจอนัยน์ตาคมตวัดแลมองเหมือนกำลังจะลงมาบีบคอฆ่าให้ตาย “ขึ้นมาเดี๋ยวไม่สบาย อยากแดกยาหรือไง”
“จะไปไหนก็ไป”
“น้ำตาล” พอเขาเค้นเสียงต่ำสื่อบอกว่าความอดทนกำลังจะหมด จะไม่เป็นอะไรเลยถ้าไม่ขยี้ จะไม่เป็นอะไรเลยถ้าเขาไม่เป็นชนวนของเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นในวันนี้เมื่อก่อนหน้า “อย่าทำเป็นเรื่องใหญ่”
“หึ... งั้นก็ฝากไปตบอีนั่นคืนด้วย” พูดเสร็จก็เอียงอีกซีกใบหน้าให้ดูจากนั้นก็ยิ้มเหยียดให้ไอ้คนที่อยู่ในรถเพราะคงยังไม่เห็นหรอก “แหกหูแหกตาดูด้วยว่าที่มันฟ้องย้อนแย้งกับสิ่งที่ทำแค่ไหน”
“จะทำให้โอเคมั้ยแต่ตอนนี้ขึ้นมาได้แล้วมีโอริโอ้ปั่นอยู่ในรถพร้อมแอร์เย็นฉ่ำรอแล้วนะเพียงแค่ก้าวขึ้นมา”
“ง้อเหรอ คนอย่าง สายฟ้า รัตติกาล อักษรสิทธิ ใช้คำว่าง้อกับคนอื่นเป็นด้วย”
“เออง้อ ได้ยินแล้วจะขึ้นรถได้ยัง”

“นี่ชื่ออะไร”
“…” ไม่ตอบ มองหน้าผมด้วยดวงตาใสซื่อ หมายความว่าไงวะ
“ถามว่าชื่อจริงชื่อไร”
“พูดเพราะ ๆ สิค้า โตแล้วต้องพูดดี ๆ จะได้น่ารัก ใครเห็นใครก็จะรัก” ให้ตาย เด็กนี่สอนผม
“ใครสอน”
“เด็กดื้อไม่ดี เด็กดีไม่ดื้อ ถ้าอยากให้แม่ขารักต้องเป็นเด็กดี ลุงเฟยเป็นเด็กดีหรือเด็กดื้อค้า”
“…”
ลูกสาวของสไปรท์เอียงคอซ้ายทีขวาที มองหน้าผมด้วยความสงสัย แล้วก็พูดว่า “เด็กดื้อแน่เลย ลุงเฟยไม่น่ารัก น้องปลายไม่รักลุงเฟยดีกว่าค่า ไม่ปลอดภัย”
“เดี๋ยว! ใครใช้ให้มารัก ฉันไม่ได้ต้องการความรักจากเด็กอย่างเธอ”
“คุณเฟย!” สไปรท์ส่งเสียงมาดุผม
“อะไร” ยอมที่ไหนผมหันไปขมวดคิ้วใส่
“ช่วยพูดกับลูกสาวของฉันให้ดีหน่อยค่ะ แกเป็นเด็กนะคะ ไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น ไม่รักก็ช่วยเอ็นดูสักนิดเถอะค่ะ แกเป็นคนไม่ใช่ถังขยะ”
“ช่วยไม่ได้ เด็กนี่อยากหน้าเหมือนเธอทำไม ฉันเห็นแล้วนึกว่าเธอย่อส่วน”

เธอชักรูดความเป็นชายของเขาอย่างยั่วยวน มีเพียงลำลึงค์อันนี้เท่านั้นที่จะทำให้เธอทะยานขึ้นสวรรค์ได้สมใจปรารถนา มันชูชันสู้มือและใหญ่ยาวอลังการ แข็งร้อนแต่นุ่มนวลเหมือนกำมะหยี่
ของดีของอร่อย แค่เสียบคาไว้แล้วขมิบดูด ก็ทำให้เสร็จเสียวติดต่อกันรัว ๆ

เมื่อนางเอกเป็นโรคประหลาดที่เรียกว่าลมหลับ กำลังจะบอกชอบคนที่ตัวเองชอบก็ดันไปหลับใส่เขา ส่งผลให้ทำอะไรก็ลำบากในชีวิต แถมเพื่อนสุดที่รักก็ดันมาหนีหายไปทำงานปล่อยให้เธอต้องโดดเดี่ยว แต่ใครจะไปคิดว่าเพื่อนตัวดีจะตามคนที่เธอเกลียดขี้หน้าที่สุดให้มาอยู่ชายคาเดียวกัน!

เฮียตฤณ.... หนุ่มหล่อ รวย เจ้าของธุรกิจเครื่องประดับที่ร่ำรวยติดอันดับ สปอร์ต ใจดีแต่กินดุมาก ใครได้ยินก็คงอยากลองสักครั้งแต่ไม่ใช่ดาหวันคนนี้แน่นอน

"เฮียปล้ำหนูทำไม ฮืออออออ"

"เชี่ยแล้วไง ฉันเมาอ่ะมองไม่ชัดว่าเป็นใคร... ว่าแต่อายุเท่าไหร่แล้วอ่ะ ถึง18แล้วใช่มั้ยฉันไม่อยากโดนข้อหาพรากผู้เยาว์นะ"

ดาหวัน... ลูกสาวแม่บ้านของคุณหญิงกินรีคุณแม่ของคุณตฤณ เธอโตมาที่นี่ตั้งแต่จำความได้ทุกคนที่นี้ใจดีกับเธอมากยกเว้นแต่...

"อยู่เงียบๆอย่าบอกใครว่าฉันทำอะไรเธอเมื่อคืนเข้าใจมั้ย! เรื่องนี้ให้มันจบแค่คืนนี้"

"ฮึก! ขะ...เข้าใจค่ะ หนูสัญญาว่าเรื่องนี้จะไม่มีใครรู้เด็ดขาดเฮียไม่ต้องห่วงนะคะ"

"ไหนเฮียบอกว่าให้มันจบแค่เมื่อคืนไง เฮียจะทำอะไรอ่ะ..."

"ทำแบบเมื่อคืนไง..."

"กรี๊ดดดดดด อย่านะ!"

เสือร้าย... สหพัฒน์ ศรีกันยากุล อายุ22ปี ลูกชายคนเดียวของพ่อสิงหราชและแม่แดริน ทายาทเจ้าของโชว์รูมรถหรูและเจ้าของห้างสรรพสินค้าชื่อดัง และไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่เขาถูกน้องสาวที่เล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็กคิดไม่ซื่อและเสนอตัวให้เขาเอาถึงที่ แต่เขาไม่อยากได้เธอเป็นเมียโดยเฉพาะน้องสาวเพื่อน
"พี่คิดกับมีนาแค่น้องสาว"
"แต่มีนารักพี่ ไม่ได้คิดเป็นพี่ชาย"

เฮียตฤณ.... หนุ่มหล่อ รวย เจ้าของธุรกิจเครื่องประดับที่ร่ำรวยติดอันดับ สปอร์ต ใจดีแต่กินดุมาก ใครได้ยินก็คงอยากลองสักครั้งแต่ไม่ใช่ดาหวันคนนี้แน่นอน

"เฮียปล้ำหนูทำไม ฮืออออออ"

"เชี่ยแล้วไง ฉันเมาอ่ะมองไม่ชัดว่าเป็นใคร... ว่าแต่อายุเท่าไหร่แล้วอ่ะ ถึง18แล้วใช่มั้ยฉันไม่อยากโดนข้อหาพรากผู้เยาว์นะ"

ดาหวัน... ลูกสาวแม่บ้านของคุณหญิงกินรีคุณแม่ของคุณตฤณ เธอโตมาที่นี่ตั้งแต่จำความได้ทุกคนที่นี้ใจดีกับเธอมากยกเว้นแต่...

"อยู่เงียบๆอย่าบอกใครว่าฉันทำอะไรเธอเมื่อคืนเข้าใจมั้ย! เรื่องนี้ให้มันจบแค่คืนนี้"

"ฮึก! ขะ...เข้าใจค่ะ หนูสัญญาว่าเรื่องนี้จะไม่มีใครรู้เด็ดขาดเฮียไม่ต้องห่วงนะคะ"

"ไหนเฮียบอกว่าให้มันจบแค่เมื่อคืนไง เฮียจะทำอะไรอ่ะ..."

"ทำแบบเมื่อคืนไง..."

"กรี๊ดดดดดด อย่านะ!"

Vampire เจ้าเสน่ห์ :
“ที่เธอพูดมาน่ะ ฉันต้องได้อยู่แล้ว แต่ที่ต้องการนะเป็น...” เขามันพวกมักมาก ถ้าได้คือต้องทั้งหมด แต่ถ้าไม่ได้...เขาก็จะกำจัดมิให้เหลือซาก!
“อะไร” สุพรรณิการ์เอ่ยถามด้วยหัวใจสั่นๆ

Lycan แสนเสน่หา :
แน่ะ...ยายตุ้ยนุ้ยจอมตะกละกลบความเขินด้วยการทำหน้ากระฟัดกระเฟียดและประทุษร้ายเขาเสียนี่ อย่างนี้ต้องถูกลงโทษ! เจอโรมีสอดแขนรัดรอบเอวคอดกิ่วและพลิกกายกลับให้ร่างนุ่มนิ่มตกอยู่ใต้อาณัติ
“ว้าย! ไม่เอานะเจโร ไม่เล่นอย่างนี้นะ”

เจ้าสาว Vampire :
“ให้หัวใจนำทาง รักจะพาเราผ่านเรื่องเลวร้ายทุกอย่างไปได้” พลังแห่งรักชนะทุกสิ่ง!

"ร่านอย่างเธอต้องเจอฉัน"
เมื่อความรักระหว่าง เปลวไฟ X เจ้าขา ที่กำลังก่อตัวขึ้นถูกความแค้นเข้าครอบงำ
ความเจ็บปวดจึงเข้ามาแทนที่ความรัก

รักที่เปลี่ยน (Changed of love)

เพราะ One Night Stand ที่ถูกใจในคืนนั้น จึงเกิดเป็นข้อตกลงบ้า ๆ ที่ลากยาวมานานเกือบสองปี
การนอนด้วยกันโดยไม่มีความสัมพันธ์ทางใจ ไม่มีการผูกมัด ไม่มีการเป็นเจ้าของ
ทุกคนต่างใช้ชีวิตได้อิสระอย่างที่ใจจะต้องการ ทุกอย่างมันควรจะดีแล้วใช่ไหมมันควรจะเป็นแบบนั้น
แต่เมื่อใดก็ตามที่คนใดคนหนึ่งไม่ซื่อสัตย์ต่อความรู้สึก...คนที่ถอยออกมาก่อนอาจจะเป็นคนที่เจ็บน้อยกว่า

“Do you believe in love at first sight or should I walk by again?”
(คุณเชื่อในรักแรกพบหรือเปล่าครับ ถ้าคุณไม่เชื่อ จะให้ผมเดินวนกลับมาใหม่อีกครั้งก็ได้นะครับ)
นั่นคือคำหลีสาวแสนลิเกของแม็ทธิว หนุ่มลูกครึ่งสุดหล่อแสนทะลึ่ง
“I think you should keep walking!” (มาทางไหนก็กลับไปทางนั้นเลย!!)
และนั่นคือคำตอกกลับของนคนันทินี สาวสวยที่เกลียดผู้ชายปากว่ามือถึงอย่างเขาที่สุด
เมื่อบุพเพอาละวาดให้หนุ่มขี้เล่นสะดุดรักนางฟ้ามาจุติอย่างนคนันทินีตั้งแต่แรกพบ
หัวใจเพลย์บอยสั่นไหวจนต้องตามขายขนมจีบในแบบที่ไม่มีชายใดในโลกนี้เคยทำมาก่อน
ทำเอาหญิงสาวทั้งตะลึง อึ้ง เสียวกับมุกจีบสาวเสี่ยวๆ ของเขา...
หากในยามที่แม็ทธิวหวาน... เขาก็หวานเสียจนน้ำตาลเรียกพี่
แล้วนคนันทินีจะต้านทานเพลิงรักแสนร้อนแรงของหนุ่มเจ้าเสน่ห์ได้ยังไง...
หรือเธอจะแพ้พ่ายต่อเพลิงพิศวาสของเขาอย่างจำนนให้เขาทั้งตัวและหัวใจ...
ก็ในเมื่อ เขาเร่าร้อนจนเธอแทบละลาย
เขาอ่อนหวานจนเธอแทบมลาย
และเขาร้อนแรงจนเธอแทบขาดใจตาย...

เพราะว่ารัก.....ก็เลยยอมให้เขาทำร้าย ดันเห็นกงจักรกลายเป็นดอกไม้
ยิ่งห้ามยิ่งเตือนหัวใจตัวเองเท่าไหร่ก็ไม่ฟัง

จะเป็นยังไง ถ้าวันหนึ่งเราได้รู้ว่าคนที่แอบชอบมาตั้งหลายปี เขาไม่ได้เป็นแบบที่เราคิด เขาไม่ได้ใสซื่อเหมือนที่แสดง เขามีอีกด้านที่เราไม่เคยรู้จักมาก่อน ทุกสิ่งที่เคยคิดว่าเขาเป็น และมันทำให้เราหลงใหลในตัวเขา มันไม่มีอะไรจริงเลยสักอย่าง เราจะทำอย่างไร จะเดินหน้าต่อไป หรือจะถอยหลังกลับ ความสัมพันธ์บางอย่างก็เหมือนกับการที่เราหยิบงูขึ้นมาอุ้มไว้ในอ้อมแขน ปล่อยให้มันรัด ให้มันพันรอบตัวโดยที่ไม่ทันสังเกต ไม่ได้เฉลียวใจ เพราะคิดว่ามันไม่มีพิษภัย แต่ลืมไปว่ามันก็สามารถกินเราได้เช่นกัน เช่นเดียวกับการที่เราเอาตัวเข้าไปในชีวิตของใครคนหนึ่ง ได้ทำความรู้จักแล้ว เอาตัวเข้าไปข้องเกี่ยวไปผูกพันแล้ว ก็ไม่อาจสลัดทิ้งได้โดยง่าย ถึงแม้เราจะพยายามที่จะทอดถอนตัวออกมาแค่ไหน ก็ไม่อาจหลีกหนีได้พ้น

จำไว้เลยนะว่าถ้ายังอยากมีอะไรกันเงื่อนไขคือห้ามไปนอนกับคนอื่นเด็ดขาด แต่ถ้าไปนอนกับคนอื่นเมื่อไหร่ถือว่าเราสองคนจบสถานะนี้...!!

"เข้าใจมั้ย...?"

"เข้าใจน่า แล้วตอนนี้ฉันมีอะไรกับแกได้ยัง อยากแล้วอ่ะ..."

"ไอ้ลามก...ในห้องครัวก็ยังจะทำ! กรี๊ดดดด"

ผู้หญิงหน้าเงินอย่างเธอเขาก็แค่เอาชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น ให้จริงจังด้วยฝันไปก่อนเถอะ เขาไม่ชอบผู้หญิงที่เห็นแก่เงินมันน่ารังเกียจ...

"ถ้าคืนนี้แพรนอนกับพี่ฟีฟ่าพี่จะให้เงินแพรเท่าไหร่คะ"

"อยู่ที่ว่าทำให้พอใจมากน้อยแค่ไหน"

"ครั้งนี้แพรขอแสนหนึ่งได้มั้ยคะถ้าพี่ตกลงแพรจะทำให้ทุกอย่างเลย"

"ทำไมค่าตัวแพงจังลีลาก็งั้นๆเมื่อก่อนยังไงก็ไม่พัฒนาขึ้นเลย แต่เอาเหอะครั้งนี้จะให้แล้วกัน ว่าแต่ช่วงนี้ร้อนเงินเหรอมาเสนอตัวให้พี่บ่อยไปนะ"

"แพรต้องใช้เงินค่ะ แพรจำเป็น"

........

"ฟีน่าเหรอ..."