Verwend door Miljardairs na Verraad

"Mevrouw, wees alstublieft niet te ontmoedigd. Uw situatie is niet zo ernstig. Het vermogen om zwanger te worden is nauw verbonden met iemands emotionele staat. Houd een positieve houding aan en werk mee aan de behandeling. Ik geloof dat u een gezond kind zult krijgen."

Het was het heetste seizoen in Amsterdam, maar Emily de Vries, net uit het ziekenhuis, voelde zich alsof ze omhuld was door een ijzige kou, alsof een koude windvlaag over haar heen was gekomen, waardoor ze oncontroleerbaar begon te rillen.

Haar schoonmoeder, Carol, stond bij de ingang van het ziekenhuis, greep Emily's hand zodra ze haar zag en rukte het gezondheidsrapport uit haar handen, mompelend onophoudelijk, "Laat me zien. Hoe kan iemand al zoveel jaren getrouwd zijn zonder een kind te krijgen?"

Emily probeerde instinctief het rapport terug te pakken.

Maar Carol duwde haar weg, zonder acht te slaan op Emily's bleke gezicht, en opende het rapport daar op straat.

Emily wankelde achteruit, bijna vallend. De recente stress had haar tol geëist, en ze realiseerde zich dat ze al een lange tijd geen water had gedronken. De brandende zomerse zon maakte haar een moment duizelig.

Carol bleef mompelen, maar Emily kon haar even niet horen.

"Kijk! Dit is jouw probleem! Je kunt helemaal niet zwanger worden," schreeuwde Carol, waardoor Emily uit haar duizeligheid werd gehaald.

"Ik..." Emily voelde zich te zwak om nog met haar te ruziën. Ze wilde gewoon naar huis.

Carol fronste bij de woorden "verstopte eileiders" op het rapport, haar gezicht verdonkerde alsof ze net uit de hel was teruggekeerd.

"Wat heb je hier nog op te zeggen? De diagnose van het ziekenhuis geeft je minder dan 20% kans om zwanger te worden!" Carol's woede werd sterker.

Emily schudde haar hoofd, proberend haar gedachten te ordenen. Ze wist dat Carol haar altijd al had afgekeurd omdat ze al vier jaar met Nathan getrouwd was zonder zwanger te raken. Nee, Carol had haar al vanaf de eerste dag dat ze met Nathan trouwde niet gemogen.

Voorbijgangers hoorden Carol's stem en keken naar hen. Emily voelde zich als een clown.

Nathan de Vries was de enige erfgenaam van de beroemde familie De Vries in Amsterdam. Emily begreep Carol's verlangen naar een jongen om het familievermogen te erven, en aangezien hun huwelijk niet op liefde was gebaseerd, had ze het stilzwijgend verdragen.

"Carol," probeerde Emily geduldig te blijven, "laten we eerst naar huis gaan."

"Dat is het landhuis van de familie De Vries, niet jouw thuis. Begrijp dat goed! Je bent het niet waard!"

Emily fronste. "Hoe dan ook, Nathan en ik zijn wettelijk getrouwd. Je kunt dat feit niet veranderen..."

"Ik kan het niet veranderen? Je kunt maar beter meteen van Nathan scheiden! Denk niet dat ik niet weet wat je van plan bent. Laat me je vertellen, je krijgt niets van ons familievermogen!"

Steeds meer mensen verzamelden zich om hen heen, en het verzengende weer en de scherpe blikken om haar heen maakten haar steeds ongemakkelijker.

Emily haalde diep adem, zich hopeloos en hulpeloos voelend.

Als ze had geweten dat het zo zou gaan, had ze misschien niet toegestemd om met Nathan te trouwen.

Ze was gewoon een gewoon meisje, oorspronkelijk zonder kans om een miljardair als Nathan te ontmoeten. Maar Emily's grootvader en Nathan's grootvader waren vrienden geweest, en haar grootvader had zelfs Nathan's grootvader gered. Later ging het bergafwaarts met Emily's familie, en kon Emily alleen in de sloppenwijken wonen. Om de arme Emily te helpen, vroeg Nathan's grootvader Nathan om met haar te trouwen voordat hij stierf.

Nathan was aanvankelijk onwillig. Welke geschikte vrijgezel zou met een gewoon meisje als Emily trouwen? Maar toen hij zijn grootvader zwak in het ziekenhuis zag, stemde hij toe.

Dit jaar markeerde hun vierde huwelijksjaar. In deze vier jaar had Nathan haar niet gepest, maar hij was ook niet erg enthousiast geweest. Hun relatie was slechts iets beter dan die van vreemden, en het kon niet eens vriendschap genoemd worden. Nathan's vriendenkring was totaal anders dan die van haar, en ze verwachtte niet dat Nathan haar zou begrijpen of voor haar tegen Carol zou opkomen. Ze had alleen niet verwacht dat dit huwelijk in zo'n impasse zou eindigen.

"Carol, ons huwelijk werd beslist door onze grootvaders..."

"Hij is toch dood? Emily, denk je dat je voor altijd mevrouw De Vries kunt blijven?"

Carol's toon werd luider. Net toen Emily dacht dat ze een nieuwe ronde van berisping zou beginnen, zette Carol plotseling een glimlach op en wees naar een stel dat niet ver weg omhelsde, zeggend tegen haar, "Zie je dat? Iemand zorgt voor een erfgenaam voor onze familie. Ik stel voor dat je snel de positie van mevrouw De Vries opgeeft. Iemand anders is er meer geschikt voor dan jij."

Emily's blik volgde Carol's gebaar en viel op haar man Nathan, die teder een zwangere vrouw met een lichtjes uitstekende buik in zijn armen hield, terwijl hij zijn hoofd liefdevol boog. De vrouw fluisterde iets in zijn oor, en Nathan glimlachte zachtjes en kuste haar voorhoofd.

Ze had Nathan nog nooit zo teder naar haarzelf zien glimlachen.

Haar blik viel op de zwangere vrouw in Nathan's armen, en een vreemd gevoel van herkenning overviel haar.

De zwangere vrouw was geen onbekende; het was haar nicht, Sophia.

Schok, woede, ongeloof. Meerdere emoties overspoelden haar geest, en Emily kon bijna haar ogen niet geloven.

Sophia merkte haar blik op en liep langzaam naar Emily toe, terwijl ze over haar buik streek en gelukkig zei: "Emily, mijn nicht, ik ben zwanger van Nathan's kind. We hebben net een controle gehad, en de dokter zei dat de baby heel gezond is. Raad eens of het een jongen of een meisje is?"

Emily keek naar haar al zwangere buik, trillend, niet in staat om volledige woorden te spreken. "Hoe kon je... Hij is je zwager! Hoe kon je dit mij aandoen? Hoe kon je je eigen zwager verleiden?"

Emily hief instinctief haar hand om haar te slaan, maar haar hand werd in de lucht gegrepen.

Nathan, met een strenge blik, greep haar hand en duwde haar krachtig weg. Hij stapte naar voren en beschermde Sophia achter zich en zei met een lage stem: "Emily, je hebt het gezien. We gaan scheiden."

Emily sloot haar ogen, overweldigd door uitputting en machteloosheid. "Wanneer zijn jullie samen gekomen? Als je vrouw heb ik nog steeds het recht om het te weten."

"Durf je dat te vragen? Laat me je vertellen, Emily, je hebt geen recht om je te bemoeien met onze familieaangelegenheden, laat staan met Nathan!" Carol was op dit moment extreem arrogant.

Emily voelde zich verstikt en gromde laag: "Ik ben Nathan's vrouw. Mijn man is vreemdgegaan, en ik heb het recht om het te weten, toch?"

"Jij, met je achtergrond in de achterbuurten, durft te denken dat je de vrouw van de familie Reed kunt zijn? Nathan's grootvader was in de war, maar ik ben dat niet!"

Steeds meer mensen verzamelden zich, alsof ze naar een live dramaserie keken.

Ze had nooit gedacht dat ze op een dag de hoofdpersoon van zo'n farce zou zijn.

Sophia keek schuldbewust en leunde zachtjes tegen Nathan's borst, terwijl ze zachtjes zei: "Carol, geef Emily niet de schuld. Het is mijn fout. Ik... ik hou gewoon zoveel van Nathan."

Carol pakte Sophia's hand en glimlachte, "Sophia, jij bent anders dan zij. Jij bent beschaafd, en nu draag je de erfgenaam van de familie Reed. Jij bent mijn erkende schoondochter."

Emily sloot haar ogen, hopend dat dit slechts een hallucinatie was veroorzaakt door uitputting.

"Sophia, ik heb altijd voor je gezorgd. Sinds je naar deze stad kwam om te studeren, heb ik je als familie behandeld! Ik heb je geholpen om bij Nathan's bedrijf binnen te komen." Emily kon haar tranen niet meer bedwingen. "Hoe kon je dit mij aandoen?"

"Emily," sprak Nathan, terwijl hij naar voren stapte en Sophia stevig achter zich beschermde, "Sophia is nu mijn vrouw. Als je boos bent, kun je het met mij bespreken."

Boos?

Welke boosheid kon ze hebben?

Vier jaar lang had ze alle grieven alleen doorstaan, al haar woede omgezet in het proberen te behagen. Ze had haar best gedaan om een goede relatie op te bouwen met Nathan en Carol, zelfs de meid goed behandeld. Wat kon ze nu nog zeggen?

In het begin was ze opgewonden om met Nathan te trouwen. Ze hield van hem. Ze wilde een goede vrouw zijn, voor haar man zorgen en een schattig kind krijgen. Wat was daar mis mee?

Ze had geen familieleden. Ze dacht dat ze nieuwe familieleden had gekregen na haar huwelijk, maar haar huwelijk werd verwoest door haar nicht.

Haar hart voelde alsof het werd verscheurd door een onzichtbare hand, waardoor ze niet rechtop kon staan van de pijn.

"Ga naar huis. Maak jezelf niet belachelijk op straat," zei Nathan, een beroemde miljardair in LA, die niet herkend wilde worden door anderen op straat.

Maar toen Emily's hand de autodeur vastpakte, zei Nathan: "Neem een taxi, neem deze auto niet. Sophia zal in deze auto zitten."

Het is een auto met vier zitplaatsen. Hij reed, Carol zat op de passagiersstoel, en Sophia zat alleen op de achterbank, verontschuldigend glimlachend, "Sorry, Emily. Nathan maakt zich gewoon te veel zorgen om dit kind..."

Ze glimlachte bitter en sloot de autodeur.

De oorzaak van dit alles was omdat ze geen kind kon krijgen.

Nathan reed weg in een zwarte Bugatti, haar alleen achterlatend bij de ingang van het ziekenhuis, nagewezen en besproken door voorbijgangers.

Ze was Nathan's nominale vrouw, maar ook een familielid dat niet werd erkend door de familie Reed.