Nie odzyskasz mnie z powrotem

Nathaniel Heilbronn rozchylił nogi Aurelii Semony na miękkim łóżku, odsłaniając jej wciąż suchą cipkę. Nie przejmował się dalszą grą wstępną, po prostu założył prezerwatywę i wszedł w nią.

Twarz Aurelii zbielała z bólu, a z jej ust wydobył się cichy krzyk, próbowała go odepchnąć. Nathaniel zadrwił, chwytając jej rękę. "Przestań udawać niewiniątko. Naprawdę myślisz, że teraz możesz pozostać czysta dla Samuela?"

Opór Aurelii złamał się pod jego słowami. Jej ręce opadły bezwładnie po bokach, a głowę odwróciła w bok.

Kiedy zauważył, że przestała się opierać, w oczach Nathaniela pojawił się mroczny błysk, szybko zastąpiony silniejszym pożądaniem. Poruszał się z determinacją, jego duże ręce brutalnie ugniatały jej piersi. "Chelsea wróciła do miasta. Podpiszmy te papiery rozwodowe."

Słysząc imię Chelsea Thompson, Aurelia poczuła się zagubiona, łzy spływały po jej twarzy.

Kilka godzin wcześniej, Aurelia została napadnięta w drodze do domu. Dwóch wysokich opryszków osaczyło ją w ciemnej alejce. W panice zaoferowała swoją designerską torebkę, błagając, "To limitowana edycja. Możecie ją sprzedać za dużo. Weźcie też moją bransoletkę."

Ale opryszki tylko wciągnęły ją głębiej w alejkę. Aurelia krzyczała o pomoc, próbując powstrzymać ich przed rozdarciem sukienki, ale jej krzyki pozostały niesłyszane w odległej okolicy.

Jeden z opryszków rozerwał jej ubranie, jego ręce błądziły po jej ciele. Śliskie dotknięcia sprawiły, że Aurelia zadrżała, łzawo błagając, "Mam pieniądze. Mój mąż jest bogaty. Dam wam, co tylko chcecie. Tylko mnie puśćcie."

Opryszki stali się jeszcze brutalniejsi. Gdy już mieli ją całkowicie rozebrać, patrolujący policjant usłyszał zamieszanie i rzucił się z pałką.

Opryszki wymienili spojrzenia, wyrwali obrączkę z palca Aurelii i uciekli. Pierścionek łatwo zsunął się z palca, nie był dla niej przeznaczony.

Po przetrwaniu tego koszmaru, Aurelia, owinięta w kurtkę policjanta, kucnęła przy drodze i zadzwoniła do Nathaniela, swojego prawnego męża.

Po licznych próbach połączenie w końcu zostało odebrane po ponad pół godzinie. Ale zamiast głosu Nathaniela, odezwał się miękki, melodyjny głos kobiety, "Przepraszam, Nathaniel jest pod prysznicem. Chcesz zostawić wiadomość?"

W tle słychać było szum wody. Aurelia rozpoznała ten głos. To była Chelsea, pierwsza miłość Nathaniela.

Po rozłączeniu, Aurelia otrzymała wiadomość od Chelsea: zdjęcie USG pokazujące sześciotygodniową ciążę. Aurelia poczuła, jak cała jej siła odpływa. Wyłączyła telefon i schowała twarz w kolana, drżąc.

Kiedy została wciągnięta do alejki, nie płakała. Kiedy opryszki ją napadli, nie płakała. Ale kiedy wokół niej zebrał się tłum, pytając, czy wszystko w porządku, załamała się i zaczęła głośno płakać.

Aurelia była pogrążona w myślach, ledwie zauważając, że Nathaniel nadal działa. Nagle Nathaniel przyspieszył, sprawiając, że Aurelia wydała cichy jęk. "Kot ci język połknął, bo jesteś taka szczęśliwa?"

Aurelia powstrzymywała łzy, jej ciało drżało. "Tak. Gratulacje. Mam nadzieję, że ty i pani Thompson będziecie mieli długie i szczęśliwe małżeństwo."

Po tym, co wydawało się wiecznością, Nathaniel w końcu przestał. Szepnął jej do ucha: "Dzięki. Jeśli ty i Samuel kiedykolwiek będziecie czegoś potrzebować, wiecie, gdzie mnie znaleźć." Aurelia nie dosłyszała jego słów wyraźnie i odpłynęła w sen.

Następnego ranka obudził ją dzwoniący telefon. To był policjant, który uratował ją poprzedniej nocy. "Pani Heilbronn, złapaliśmy tych dwóch opryszków. Wygląda na to, że wykonywali zlecenie, ale nie mówią, kto ich wynajął. Czy podpadła pani komuś?"

Jasne światło słoneczne sprawiło, że oczy Aurelii zaszły łzami. Podniosła rękę, aby je osłonić. "Czy mój mąż o tym wie?"

Policjant zawahał się. "Nie, jeszcze nie powiedzieliśmy panu Heilbronn. Jeśli pani chce, możemy..."

Aurelia przerwała mu. "Nie trzeba. Nie mówcie mu."

Jako gospodyni domowa bez życia towarzyskiego ani bliskich przyjaciół, jedynym powodem, dla którego ktoś mógłby ją zaatakować, było jej małżeństwo z Nathanieliem. Opryszkowie zignorowali jej markowe ubrania, ale zabrali źle dopasowaną obrączkę. Odpowiedź była jasna.

Po zakończeniu rozmowy, Aurelia zeszła na dół. Nathaniel był w jadalni. Widząc ją, wskazał na dokumenty rozwodowe i czek leżące przed nim. "Podpisz to i wpisz dowolną kwotę na czeku."

Już świadoma rozwodu, Aurelia nie była zaskoczona. Rzuciła okiem na czek i pomyślała: 'Tylko Nathaniel dałby swojej byłej żonie pusty czek, nie martwiąc się, że go zbankrutuję. Ale z obrazem ultrasonograficznym Chelsea, nic dziwnego, że jest tak hojny.'

Aurelia wzięła długopis, przewróciła na ostatnią stronę i podpisała bez czytania. Nathaniel, czytający gazetę, zatrzymał się, z nutą niezadowolenia w oczach.

Aurelia tego nie zauważyła. Wzięła kęs jedzenia i zapytała: "Kiedy finalizujemy rozwód?"

Nathaniel odłożył łyżkę z brzękiem, mrużąc oczy na nią. "Śpieszno ci?"

Aurelia kontynuowała jedzenie, jej wyraz twarzy był obojętny, choć jej ręka lekko drżała. "Po prostu nie chcę cię opóźniać z panią Thompson."

Chelsea była już w szóstym tygodniu ciąży. Każde opóźnienie, a jej rosnący brzuch utrudniłby wyglądanie dobrze w sukni ślubnej.

Nathaniel prychnął, podpisał dokumenty rozwodowe i stuknął w stół. "Po prostu chcesz wrócić do Samuela. Ale..."

Stuknął w stół ponownie. "Nie musimy się spieszyć z procedurami rozwodowymi."