Zacznij Od Nowa

"Czy ktoś może mi powiedzieć, dlaczego opuściłam naszą idealnie wygodną kanapę, żeby tutaj marznąć?" Eden McBride rzuciła gniewne spojrzenie swoim trzem przyjaciółkom, które cierpliwie czekały z nią w kolejce.

Minęła już ponad godzina, a długa kolejka wijąca się wokół bloku ledwo się poruszyła.

Spośród wszystkich miejsc w Rock Castle, musiały wybrać Crush, jeden z najbardziej wymagających klubów, do którego trudno się dostać, zwłaszcza w weekend, kiedy pojawia się najgorętszy DJ w mieście.

"Żebyś mogła zapomnieć o tym facecie, którego imienia nie wymienimy!" Sienna, jej najlepsza przyjaciółka od podstawówki, powiedziała szeptem. Przezroczyste plastikowe koraliki zwisające na końcach jej długich ombre warkoczyków zadźwięczały, gdy obróciła głowę, aby odwzajemnić jej śmiertelne spojrzenie.

W swoje 'złe' dni Sienna była urocza. Ale w dobre dni, jak dzisiaj, była niesamowicie atrakcyjna. Facetom kręcącym się wokół, desperacko próbującym dostać się do środka, najwyraźniej też tak się wydawało. Ledwo mogli oderwać od niej oczy.

"Tak, Eden, dałyśmy ci wystarczająco dużo czasu na smutki," wtrąciła Lydia, robiąc szybkie selfie i publikując je na Instagramie. W ciągu sekund jej telefon zaczął bez przerwy dzwonić od powiadomień od milionów uwielbiających ją fanów. Lydia to mega-sukcesowa YouTuberka, której filmy o makijażu wyniosły ją do statusu bogini internetu.

"Im szybciej wrócisz na rower, tym lepiej," dodała Cassandra, przerzucając swoje długie blond włosy przez ramię, podciągając kołnierz swojego charakterystycznego skórzanego kurtki. W ciągu pięciu czy sześciu lat, odkąd Eden ją zna, nigdy nie widziała jej w sukience. Ani razu. Jako samozwańcza chłopczyca, Cassandra była bezwysiłkowo szykowna, a dzięki swojej wysokiej, szczupłej sylwetce i delikatnym rysom mogła nosić wszystko.

W ich paczce Eden była najzwyklejsza i była z tym pogodzona. Jej skóra była tak blada, że nigdy nie mogła się opalić, niezależnie od tego, jak długo przebywała na słońcu. Próbowała kilka razy farbować swoje długie mysie brązowe włosy, ale ciągłe poprawki szybko ją zmęczyły. Jej najbardziej wyróżniającą się cechą były skośne, brązowe oczy. Szkoda, że musiała je ukrywać za grubymi szkłami okularów, bo bez nich była prawie ślepa jak kret.

"On poszedł dalej. Ty też powinnaś!" Lydia dodała brutalnie. Subtelność nie była jej mocną stroną.

Eden westchnęła i przewróciła oczami. Jej przyjaciółki miały dobre intencje. Ale, była pogodzona z tym, że spędza dni i noce przed telewizorem, zajadając się węglowodanami i oglądając okropne reality show. Była zadowolona, że nie musiała czesać włosów ani zmieniać ubrań przez kilka dni. Była szczęśliwa, że mogła płakać do snu i budzić się z opuchniętą twarzą i spuchniętymi oczami. Ale nie chciała być zmuszana do przechodzenia przez żałobę na siłę.

Jak sześć tygodni mogło wystarczyć, aby zapomnieć o całym życiu wspomnień, o czterech latach szczęśliwych chwil i pełnych nadziei marzeń, zniszczonych w jednej chwili?

"Jeśli ta głupia kolejka nie ruszy się w ciągu następnych dwóch minut, wychodzę," powiedziała i zaciągnęła swój trencz mocniej, ciesząc się, że miała przeczucie, by go założyć, nawet kiedy jej przyjaciółki chciały, żeby go zostawiła, bo 'psuł jej cały look'.

Przed wejściem z piskiem opon zatrzymał się Lamborghini, za nim Ferrari i Porsche. Z trzech samochodów wyskoczyła grupa mężczyzn, wysocy jak okoliczne wieżowce i przystojni jak z okładki magazynu modowego, rzucili kluczyki parkingowym i ruszyli w stronę drzwi.

Może to przez długą kolejkę, która zdawała się nigdzie nie posuwać, albo przez stres ostatnich kilku tygodni, ale kiedy Eden zobaczyła te sześć wież próbujących ominąć kolejkę, straciła całą cierpliwość. Bez zastanowienia opuściła swoje miejsce i ruszyła do wejścia, a jej przyjaciółki podążyły za nią.

Stuknęła w ramię bardzo wysokiego rudego, który próbował gładko wejść do klubu. Odwrócił się, patrząc na nią, jego grube brwi ściągnięte w pytającym grymasie.

Eden zatrzymała się, jej płuca walczyły, by nadążyć za myślami i wziąć prosty oddech. Z włosami tak jasnymi jak płomienie, spodziewała się, że jego oczy będą zielone. Nie tego dżinsowego niebieskiego. Czuła, jak walczy z ich przyciąganiem.

"Eden, nie rób sceny," Sienna zacisnęła zęby i pociągnęła ją za ramię.

Ale Eden nie widziała powodu, by być uprzejmą. Nie kiedy była prawie zamarznięta na kość i ledwo czuła swoje pośladki.

Wyciągnęła się na pełną wysokość, próbując dorównać wzrostem mężczyźnie. Ale nawet w swoich szpilkach Jimmy Choo musiała patrzeć w górę.

"Mogę ci w czymś pomóc?" zapytał głosem, który mógłby stopić majtki każdej kobiety w promieniu kilometra.

Jakby nie był już wystarczająco zabójczy, miał jeszcze dołeczek w brodzie. Fakt, że nie był on zbyt widoczny i pojawiał się tylko, gdy mówił lub się uśmiechał, co robił przez ostatnie pięćdziesiąt sekund, czynił go jeszcze bardziej niszczycielskim.

"Nie potrzebuję twojej pomocy," powiedziała Eden lodowato, nienawidząc go trochę. Nie miał prawa być tak atrakcyjny.

"Okay, w takim razie!" Wzruszył ramionami, pokazując dwa rzędy idealnie prostych zębów, uśmiechając się. Były tak białe, że pomyślała, że to mogą być licówki. Musiały być. Nie ma mowy, żeby ktoś miał tak świetne zęby, chyba że miał doskonałego dentystę.

"Jeśli skończyłaś na mnie gapić się–"

Eden podniosła rękę, zirytowana na siebie, że zauważa te wszystkie rzeczy o nim i nienawidząc go trochę bardziej za jego arogancką pewność siebie.

"Widzisz tych wszystkich ludzi?" Wskazała na nieskończoną kolejkę. "Czekają już ponad godzinę. Nie możesz po prostu przyjść tutaj i ominąć kolejki."

"Zatrzymasz mnie, Księżniczko?" Jego rdzawe brwi uniosły się, a oczy błyszczały rozbawieniem, a jego przyjaciele wyglądający jak modele Calvina Kleina chichotali. Eden chciała tak bardzo zetrzeć ten uśmieszek z jego twarzy swoimi malutkimi pięściami. Ale była wykształconą osobą. Nie musiała używać rąk, by udowodnić swoją rację. Słowa były równie potężne.

"Jeśli masz choć trochę przyzwoitości, zrobisz to, co należy, i poczekasz w kolejce jak wszyscy inni." Powiedziała, mrugając gwałtownie za swoimi czarnymi okularami.

Wokół nich zapadła cisza. Przyjaciele Eden ciągnęli ją i szarpali. Ale miała już dosyć wszystkiego, w tym tej nocy, i nie zamierzała dać się zastraszyć Redowi, który pochylił się, by spojrzeć jej prosto w oczy z wyższością.

"Chyba nie jestem teraz przyzwoitą osobą, co?" Zdmuchnął na nią chłodny miętowy oddech i wzruszył ramionami, wracając swoją uwagę do ochroniarza.

Pokazał kilka banknotów krzepkiemu mężczyźnie, zebrał swoją ekipę i pomachał w stronę jej grupy. "Oni są z nami!"

Zanim Eden zdążyła przetrawić jego oświadczenie, byli już w środku klubu, przedzierając się przez tłum spoconych ciał kołyszących się w rytm muzyki.

Jej oczom zajęło kilka sekund, żeby przyzwyczaiły się do przyciemnionego oświetlenia. Przed sobą zobaczyła mężczyznę, z którym właśnie się sprzeczała, kierującego się do loży VIP.

Czy powinna mu podziękować za to, że ich wprowadził? Nie ma mowy, pokręciła głową. Teraz, gdy była w środku, była zadowolona, że jej palce u stóp i tyłek nie były już takie zdrętwiałe, ale nie miała problemu z czekaniem na swoją kolej jak wszyscy inni.

"O, święta Eden, jesteśmy ci wiecznie dłużne. Dziś stawiamy!" Cassandra ukłoniła się i złożyła dłonie w geście modlitwy.

Lydia zachichotała i wykrzyknęła. "Tak, poświęciłaś się dla drużyny! Ja nigdy nie odważyłabym się podejść do Liama."

"To jego imię?" zapytała Eden, ledwo zwracając uwagę na rozmowę przyjaciółek. 'Red' bardziej jej do niego pasowało.

Wyciągnęła szyję, skanując pokój w poszukiwaniu wolnych miejsc. Ale oprócz kilku pustych stołków przy barze, nigdzie nie było miejsca do siedzenia, a ona desperacko chciała usiąść. Choć jej buty były urocze, zwłaszcza w połączeniu z czarną midi sukienką, jej stopy naprawdę ją bolały.

"Liam to jakby król tutaj. Musiałaś o nim słyszeć," paplała Sienna. "Jest kierowcą wyścigowym, organizuje najdziksze imprezy i ma zasadę trzech miesięcy. Nigdy nie spotyka się z kimś dłużej niż trzy miesiące."

"Jaki uroczy facet!" Eden kiwnęła głową, ale nigdy o nim nie słyszała. Nie było to zaskakujące, ponieważ nigdy nie zwracała uwagi na towarzyski świat Rock Union.

Jej oczy rozbłysły, gdy zobaczyła kilka wolnych stołków przy barze. To nie była najatrakcyjniejsza miejscówka, zwłaszcza że wszyscy już pijani idioci tam się gromadzili, ale musiała odpocząć nogi.

"Chodźmy," złapała Siennę za rękę i przepchnęły się przez tłum, Cassandra i Lydia tuż za nimi.

"Pierwsza kolejka na mnie!" Lydia krzyknęła przez muzykę, próbując zwrócić uwagę barmana.

Rozpoczęły wieczór od serii shotów i plotek, a potem kontynuowały koktajlami i bardziej skandalicznymi historiami. Lydia spała z jednym z oświetleniowców ze swojej ekipy filmowej i nie miała problemu z opisaniem wszystkich jego pulsujących, sztywnych części każdemu, kto chciał słuchać.

W połowie swojego pierwszego koktajlu, nastrój Eden nieco się poprawił i zaczęła myśleć, że może wyjście tutaj nie było takim złym pomysłem.

DJ zmienił utwór na szybki kawałek. Lydia i Kasandra krzyknęły coś o tym, że to ich ulubiona piosenka. Wrzeszcząc na całe gardło, pobiegły na parkiet. Eden obserwowała, jak skaczą i tańczą do muzyki, z lekko pijanym uśmiechem na twarzy.

"O Boże!" powiedziała Sienna, jej oczy wypełnione przerażeniem. "To się nie dzieje!"

Serce Eden znów się rozpadło, gdy jej wzrok spotkał się z Simonem po drugiej stronie sali. Oliwia, ich była przyjaciółka, ubrana w obcisłą metaliczną sukienkę, wisiała na jego ramieniu jak torebka.

"Nie wiedziałam, że tu będą," powiedziała Sienna.

Eden skinęła głową. "W porządku."

Ale nie było w porządku.

Jej serce wciąż było tak krwawiące i świeże po zerwaniu zaręczyn. Nie tyle walczyła z samym rozstaniem, co z tchórzliwym sposobem, w jaki Simon zdecydował się zakończyć ich roczne zaręczyny przez wiadomość tekstową. Nie tylko zostawił ją z rozbitym sercem, ale także z obowiązkiem odwołania ślubu i walki o zwrot pieniędzy.

Teraz patrzyła, jak swobodnie i zakochani przemierzają salę, jakby nigdy nie zostawili jej złamanej i zranionej.

W pierwszych dwóch tygodniach po ich rozstaniu była w oszołomionym niedowierzaniu, zbyt zajęta próbą wyjaśnienia rodzicom i wszystkim wokół, dlaczego jej intuicja tak bardzo zawiodła co do Simona. Najgorsze było dzwonienie do wszystkich stu gości, by poinformować, że mogą użyć zaproszeń ślubnych jako papieru toaletowego, bo ślubu nie będzie.

Cztery tygodnie po tym, dryfowała między niedowierzaniem, miażdżącym smutkiem a wściekłością. Przeszła przez wszystkie etapy żałoby w tych tygodniach.

Teraz, patrząc na dwie osoby, którym ufała najbardziej, jak się śmieją i bawią, Eden zdała sobie sprawę, że wciąż jest gdzieś między gniewem a akceptacją.

"Powinniśmy pójść gdzie indziej?" zapytała Sienna.

Eden potrząsnęła głową. Nie zrobiła nic złego, poza tym, że zaufała im obojgu swoim sercem. Jeśli ktoś miałby odejść, to Simon i jego zdradliwe serce.

"Chodź, pokaż mu, że go nie potrzebujesz!" pocieszała ją Sienna, gdy wypijały szoty ustawione na gładkim, marmurowym blacie. "Wystarczająco długo się nad nim użalałaś!"

Miała rację. Sześć tygodni to zdecydowanie za długo, by płakać za mężczyzną, który nie miał zamiaru wracać, pomyślała Eden, pijąc kolejne szoty kamikaze, jeden po drugim, w szybkim tempie.

Jej serce, teraz piekielnie odrętwiałe, było wdzięczne. Ale jej wątroba krzyczała, by przestała, gdy wódka uderzała ją mocno.

Sienna próbowała ją ostrzec, by zwolniła, ale Eden była już daleko poza punktem rozsądku. Chciała się upić do nieprzytomności.

"Idę tańczyć," powiedziała z czkawką, idąc od baru na parkiet, zdeterminowana, by wybrać przypadkowego nieznajomego do tańca. Nie była wybredna. Każdy się nadawał.