สินกำเด็กป่วนกวนหัวใจนายวิศวะ

ตอนที่ 1

"มึงจะปากมากอีกมั๊ย"​เสียงคำรามเบาๆปนกับเสียงตีนปะทะเนื้อดังตุ๊บตั๊บเล่นเอาผมต้องหลับตาปี๋

"เชี่ยน่ากลัวชิบหายกูจะตายมั๊ยวะ"ผมบ่นกับตัวเองภาวนาอย่าให้พวกมันสามตัวเห็นผมเลยครับ แนะสงสัยกันล่ะสิว่าผมเป็นใคร ผมนายปรามีหรือไอ้แซลม่อนของเพื่อนๆครับแล้วผมมานั่งหลับตาภาวนาอะไรน่ะหรือครับคือเรื่องมันเป็นแบบนี้

หนึ่งชั่วโมงก่อนหน้า

"คณะสินกำอยู่ทางนี้จ้าน้องๆซุ้มอยู่ตรงนี้มาแล้วก็มาเซ้นต์ชื่อรับป้ายด้วยนะคะ"เสียงดังโวกเวกโวยวายของรุ่นพี่ทั้งหนุ่มทั้งสาวเต็มลานไปหมดที่นี่เขาให้น้องใหม่อย่างพวกผมมาอยู่ตรงลานที่มีเต้นสีเขียวๆฟ้าๆปนกันไปยาวเป็นแถบแล้วก็มีพวกพี่ๆที่แต่งชุดนักศึกษาครบตั้งแต่หัวจรดเท้ามาถือโทรโข่งตะโกนเย๊วๆเรียกน้องเข้าไปเช็คชื่อตามคณะที่ตัวเองสอบได้ผมก้เหมือนกันครับ ผมอยู่คณะศิลปกรรมสาขาออกแบบนิเทศศิลป์ครับ เมเจอร์อนิเมชั่นเท่ป่ะล่า เอ๋านอกเรื่องกลับเข้าฝั่งแปปผมกำลังรอเพื่อนผมอีกสองคนที่นัดกันไว้พวกมันชื่อไอ้กอไผ่กับไอ้ปลาบู่ครับพวกเราเรียนสาขาเดียวกันก็อยู่ด้วยกันตั้งแต่สมัยอนุบาลหมีน้อยจนเข้ามหาลัยอยู่ห้องเดียวกันมาตลอดครับเรียกว่าโตมาด้วยกันบ้านของพวกมันอยู่ต้นซอยบ้านผมอยู่ท้ายซอยพูดปุ๊บก็มาปั๊บมันวิ่งตาตื่นเข้ามาหา

"แฮ่กๆๆๆขอโทษหว่ะไอ้ม่อนพวกกูตื่นสายแถมโดนลูกพี่กวักเรียกเพราะไม่ใส่หมวกกันน๊อคอีกต่างหากรอนานมั๊ยวะ"ไอ้ไผ่มันรีบบอกกลัวผมงอนครับ

"เพราะมึงแหละไอ้ไผ่เชี่ยกูบอกแล้วว่ามีด่านๆเสือกไม่เชื่อแล้วเป็นไงล่ะเสียทั้งทรัพย์เสียทั้งเวลา"ไอ้บู่หน้างอ

"มึงจะบ่นทำส้นตีนอะไรวะไอ้บู่ก็กูกลัวช้าแม้งกูบอกมึงเมื่อคืนแล้วว่าอย่าเล่นดึกๆไงล่ะpubgมึง"ไอ้ไผ่บ่นผมฟังพวกมันเถียงกันจนกระทั่งพวกพี่สาวทัก

"เอ้าน้องๆเรียนคณะนี้หรือเปล่ามาลงทะเบียนกันได้แล้วค่ะพวกผมเลยเข้าไปลงชื่อถูกผูกจุกมัดผมปะแป้งเอาจุกหลอกคล้องคอพร้อมกับป้ายชื่อตัวเอง

"เดี๋ยวสิบโมงไปเจอกันที่ใต้ตึกคณะนะคะ"พวกพี่ๆรุมสังคกรรมพวกผมแล้วก็ถีบหัวส่งออกมาเพื่อจะดูแลคนอื่นต่อไปพวกผมก็มายืนหน้าเด๋อด๋าอยู่ตรงหน้าตึกหมุนหมุนขวาไปมา

"เอาไงดีวะยังไม่ค่อยมีคนเลย"ไอ้ไผ่ถามผมกับไอ้บู่เลยตัดสินใจแยกกันผมจะไปเข้าห้องน้ำแล้วหาอะไรมานั่งกินรอเพื่อนๆที่ทะยอยกันมาไอ้บู่จะไปเอาของที่รถดันลืมไว้ใต้เบาะเดือดร้อนไอ้ไผ่ต้องไปส่งอีกจนได้

"มึงนี่มันขี้ลืมนะไอ้บู่วันหลังแดกปลาเยอะๆไอ้ห่า"ไอ้ไผ่มันปากดีไปงั้นแหละครับแล้วมันก็ต้องเดินไปเป็นเพื่อนไอ้บู่อยู่ดีผมเดินไปเข้าห้องน้ำด้านหลังตึกคณะพอจะเดินกลับผมก็ได้ยินเสียงนั่นแหละฮะอ้อลืมบอกไปครับก่อนพวกผมจะมาเรียนที่นี่ก็เข้ามาตามเพจบลาๆของมอพอสมควรครับข่าวเด่นข่าวดังก็มีให้ลึ่มแถมยังมีเฟสของรุ่นพี่ที่จบมาจากโรงเรียนเดียวกันสปอยอีกด้วยคนที่ไม่สมควรไปแตะต้องข้องเกี่ยวเลยคือรุ่นพี่ปีสามครับมีอยู่สามคน หล่อ ดัง รวย ร้าย อยู่ในนั้นหมดหัวโจกก็คือไอ้พี่อัคคีหรือที่คนในมอเรียกๆกันว่าพี่เพลิงครับขานั้นหล่อโหดสัดอะตึกของผม(ยึดเป็นของตัวเองหน้าเฉย)อยู่ถัดจากตึกของคณะวิศวะโดยที่มีสวนหินกั้นกลางด้านหลังตึกวิศวะเป็นที่รู้กันครับว่าห้ามเข้าไปตรงนั้นมันเป็นพุ่มไม้แล้วก็มีที่โล่งๆด้านหลังพื้นปูด้วยหญ้าเอาจริงมันเป็นที่น่าหลบพักผ่อนมากเลยครับแต่ก็นั่นแหละฮะห้ามเข้ามันเป็นที่สิงสถิตของสามหนุ่มวายร้ายแห่งวิศวะครับเอาง่ายๆพี่สามคนนั้นเป็นเจ้าพ่อของมอนี้อย่าได้คิดไปแตะเชียวครับพี่แกโหดชนิดที่ว่าดังกระฉ่อนข้ามไปถึงมออื่นสาวๆนี่เพียบครับเก้งกวางชะนีเจอทีนี่หวีดเหมือนเปรตขอส่วนบุญ ชะอุ่ยคิดว่าผมพูดแรงไปเหรอครับ ไม่นะเนี่ยเรื่องจริงเลยและตอนนี้ก็ถึงคราวซวยของผม พูดแล้วน้ำตาจะไหลผมพาตัวเองเข้ามาเจอเรื่องร้ายๆเพราะความอยากเสือกครับ กลับมาครับกลับมาผมนั่งหลับตาปี๋อยู่หลังพุ่มไม้เพราะไอ้พี่สามคนมีพี่เพลิงเป็นคนเอาตีนกระทืบคนอยู่ระยะห่างจากผมถึงตัวพวกพี่เขาไม่กี่สิบเมตรมองเห็นชัดกระทั่งเส้นขนเอ้ยเส้นผมสีน้ำตาลเข้มนั่นด้านหลังมีพี่วินหรือพี่มาวินยืนคุมเชิงอยู่กับพี่ธันหรือพี่ธันวาขวัญใจสาวๆแหมนะทำตัวเป็นแบ็คดรอปให้พี่เพลิงมันตลอดเวลาเลยครับ เสียงเท้ากระหน่ำลงบนตัวบุคคลโชคร้ายแห่งปีทำให้ผมอดสยองไม่ได้ฝืนลืมตาขึ้นมาข้างหนึ่งเพื่อดูความเป็นไป

ไหนๆก็ไหนๆละผมตัดสินใจคว้าเอาโทรศัพท์มือถือตัวเองขึ้นมาถ่ายคลิปตามนิสัยความอยากรู้อยากเห็นเป็นเจ้าหนูจำไมซะหน่อยก็แล้วกันเดี๋ยวนะกล้องโทรศัพท์ผมรุ่นกล้องชัดเด๊ะนะครับแต่ทำไมถึงดูมืดๆ

"หือ? เหี้ย"ผมตกใจจนหงายหลังก้นกระแทกพื้น

"ทำไร"

"ป่ะ ป่าวจ้า"ผมส่ายหน้าดิก

"หึ"

"แล้วที่ถือคืออะไร"

"ไหนอะไรไม่มีอะ"ผมรีบเอาโทรศัพท์ที่รบเร้าแม่กว่าจะได้มาแอบใส่กระเป๋ากางเกงเอาไว้

"ยังจะหน้ามึนเอาออกเดี๋ยวนี้"ไอ้พี่เพลิงมันเพลิงสมชื่อครับตานี่ลุกเป็นไฟตัวมันสูงชะลูดยืนกางขายกมือกอดอกเสื้อชอปของมันกระดุมก็ไม่ติดโชว์เสื้อยืดสีดำข้างในอยู่ได้ไอ้เด็กผิดระเบียบเอ้ยข้างหลังยังมีพี่วินกับพี่ธันยืนกอดอกแต่งตัวเหมือนกันเด๊ะ เดี๋ยวๆๆมีฟ้องจานอะผมนึกในใจ

"ยังอีกเอามาโทรสับมึงอะ"พี่เพลิงมันทำเสียงเข้มไม่ให้ตายก็ไม่ให้ของๆผมกว่าจะได้มาต้องแลกด้วยหยาดเหงื่อล้างถ้วยล้างจานเก็บกวาดบ้านเกือบตายยังไงก็....

"อ๊ะ!!พี่ของผมนะ"มันแย่งคามือเลยครับฮือออใครก็ได้ไปบอกคณะบดีให้ผมที

"หึมึงถ่ายอะไร"พี่เพลิงยิ้มมุมปากแล้วถามเรื่องสิที่ผมจะบอก

"ไม่มี๊...ผมไม่ได้ถ่าย"(เสียงสูงไปไหนวะกู)

"อย่ามาตอแหลกูเห็นมึงหยิบออกมาถ่ายอยู่แล้วนี่อยู่คณะไหนแม่งหน้าเหมือนหมาปั๊กเลยมึงอะ"พี่มันด่าผมเป็นหมาครับงานนี้ม่อนไม่ยอมเพราะม่อนไม่ใช่หมา

"อะไรเล่าก็บอกไม่ได้ถ่ายไงเอาโทรสับผมคืนมานะ"ผมเผลอตัวลุกขึ้นจะคว้าโทรสับที่มันชูขึ้นสูงเชี่ยเอ้ยนี่ขนาดผมสูงแล้วตั้ง175cmแต่ทำไมยังดูเตี้ยกว่าวะไม่เข้าใจ

"ไอ้เตี้ยเอ้ยพี่มันบ่นแล้วเอื้อมมือมาหยิบป้ายที่ห้อยคอของผมไปอ่าน

"แซลม่อนโหของโปรดกูเลยหว่ะ"พี่เพลิงมันว่าพี่วินกับพี่ธันก็หัวเราะผมหน้างอหัวเราะทำป้าเหรอครับชื่อคนนะไม่ใช่ชื่อคณะตลกจะได้ขำอะ

"พี่เอาคืนมาเถอะครับเดี๋ยวผมต้องไปรวมคณะแล้วอะ"ผมกัดฟันบอก

"คณะไหน"

"ศิลปกรรมครับ"ผมใจเย็นที่สุดของที่สุดแล้วนะไม่ติดที่เกรงใจพี่มันทรุดแน่ผมจะซัดให้หน้าหงายเลยคอยดูนี่ถ้าลูกรักผมมีรอยแม้แต่นิดเดียวละก็ พ่อจะปกป้องลูกเองนะลูกรัก โอ๊ยไอ้บ้าก็ยังเพ้อเน๊าะกลับมาๆดึงสติแปป