เด็กมันชอบอ่อย

ใครว่าเด็กมันน่ารัก เธอคนหนึ่งล่ะที่คิดต่างจากคำพูดนี้ จากประสบการณ์ตลอดยี่สิบปีบริบูรณ์ที่มีมากับเด็กที่ซึ่งเป็นน้องชายคนเดียวของเธอมันไม่ได้มีคำว่า 'น่ารัก' อยู่ในนั้นด้วยเลย

กวนประสาท กวนตีน ปากจัด หยาบคาย ไม่มีความเป็นน้องที่ดีนั่นคือสิ่งที่เธอสัมผัสได้

"พาย! เติมเกมให้หน่อยดิ๊"

นั่นคือคำพูดที่ได้ยินแทบจะทุกสัปดาห์ที่กลับมานอนบ้านแล้วได้ยิน พระพายกลอกตามองบนเบือนหน้าหนีจากน้องชายคนเดียวของเธอ ลูกชายคนเดียวของบ้านและหลานชายคนเดียวของปู่กับย่าที่ล่วงลับไปแล้ว

หรี่ตาลงกลับมามองหน้าจอโน๊ตบุ๊คที่กำลังเล่นซีรีส์เรื่องโปรดที่กำลังออนแอร์อยู่ตอนนี้พร้อมกับก้มลงกัดแซนด์วิชในมือไปด้วย

"พายได้ยินไหม!"

"...."

"เชี่ยไรวะกระสุนหมด ไอ้ฮันมึงไม่ช่วยกูวะสัส"

"...."

"พายเติมเกมให้หน่อยได้ยินไหม"

เธอชักจะหมดความอดทนแล้วนะ! ห้องตัวเองก็มีทำไมต้องมาหมกตัวอยู่แต่ในห้องเธอด้วย จะดูซีรีส์ก็ไม่เข้าใจได้ยินแต่เสียงมันแว้ดๆ ข้างหู แก้วหูดังวิ้งๆ จนจะดับอยู่แล้ว

"พาย!"

"นี่! เลิกเรียกซะทีได้ป่ะรำคาญ แล้วเนี่ยทำไมไม่ไปอยู่ห้องตัวเองห๊ะ มีปัญหาอะไรกับห้องฉันนักหนาเนี่ย"

"เติมเกมให้หน่อย"

"ไม่มีตังค์"

"อย่ามาพูดเมื่อวันก่อนแม่เพิ่งโอนค่าขนมให้เอง เร็วเติมเกมให้หน่อย"

"ไอ้พระนายแกก็ได้ค่าขนมเป็นอาทิตย์ป่ะ"

"เติมเกมหมดแล้ว"

"แล้วมาขอฉันเนี่ยนะ"

"เร็วดิเดี๋ยวคืนให้"

"ไม่มี!"

"โห่! งกว่ะ"

อยากคว้าโทรศัพท์ปาใส่หัวมันแทบตายแต่ก็เสียดายไอโฟนรุ่นใหม่ที่เพิ่งถอยมาจะไม่ทนหัวมัน อยากลุกขึ้นไปตบกระบาลสักฉาดก็กลัวหนังหัวมันจะหนากว่ามือนุ่มๆ ของเธอ

อยากมีน้องน่ารักๆ แบบคนอื่นเขาแต่บุญบาปกลับให้น้องเธอมาแบบมันน่าจับทุบทุกนาทีส่งมาให้ เฮ้อ.... เมื่อไหร่มันจะสำเหนียกตัวได้สักทีว่าเธอเป็นพี่มันไม่ได้เป็นน้องมัน

"ออกไปไป๊ฉันจะดูซีรีส์"

เสียงหวานตะคอกกลับน้องชายตัวเองสะบัดหน้าหันกลับมายังหน้าจอโน๊ตบุ๊คด้านหน้า เพิ่มระดับเสียงให้ดังกว่าเมื่อครู่แล้วดึงความสนใจทั้งหมดมายังภาพเคลื่อนไหวด้านหน้าอีกครั้ง

ห้องนอนสี่เหลี่ยมโทนสีเหลืองอ่อนกลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้งจนเจ้าของห้องคิดว่าคนที่บุกรุกเข้ามาคงจะออกไปแล้ว แต่เปล่าเลยเมื่อหางตาเหลือบไปเห็นเงาลางๆ ที่มันขยับเคลื่อนไหวก่อนเสียงกวนประสาทจะดังตามขึ้นมาใกล้ๆ

"ไอ้นี่เหรอพระเอกโห่โคตรแก่เลยว่ะ"