Breakin' heart ทลายหัวใจ ผู้ชายไร้ใจ

‘ไฉ่หง’ หญิงสาวอายุ 21 ปี สัญชาติไทย-ฮ่องกง นั่นคือสิ่งเดียวที่ฉันรับรู้ตอนนี้ ส่วนเรื่องในอดีต พ่อแม่คือใคร ฉันไม่มีความทรงจำนั้นเลย

โชคดีที่ได้คนที่เรียกตัวเองว่าลูกน้องคนสนิทของพ่อเล่าเรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ ให้ฉันรับรู้ ก่อนที่เขาจะทิ้งฉันไว้ที่บ้านเช่าหลังเล็กๆ แห่งนี้ พร้อมกับบอกว่าจะออกไปตามหาญาติฝ่ายแม่ที่เป็นคนไทยให้

แต่จนแล้วจนเล่า...

...เวลาก็ล่วงเลยมาจนถึง 2 วันเต็ม เขาก็ไม่กลับมาอีกเลย

อาการกระวนกระวายใจสุมขึ้นเต็มอก ไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรดี เมื่อตอนนี้เหลือเพียงตัวคนเดียว สุดท้ายจึงเลือกออกตามหาลูกน้องคนสนิทคนนั้นเพราะไม่อยากทนรอเฉยๆ อีกต่อไปแล้ว

แต่แล้วเหมือนเคราะห์ซ้ำกรรมซัด...

ฉันดันไปเจอเข้ากับพวกอันธพาลที่หวังจะกระทำชำเลาตอนที่กำลังมืดแปดด้านว่าจะเริ่มจากสถานที่แห่งไหนดีภายในตรอกมืดสักที่หนึ่ง

การต่างบ้านต่างเมืองมันก็เป็นอุปสรรคใหญ่หลวงสำหรับฉันแล้ว แต่การมาเจอกับพวกหน้าเนื้อใจเดรัจฉานอย่างสองคนที่กำลังจ้องจะเข้ามาหวังทำมิดีมิร้ายฉันเป็นอุปสรรคใหญ่หลวงกว่า

‘ทำยังไงดี?’

แค่คิดหาหนทางเอาตัวรอดแค่นี้ฉันยังทำไม่ได้ แล้วแบบนี้จะมีโอกาสรอดพ้นเงื้อมมือเดรัจฉานตรงหน้าได้อย่างไรกัน

ตาคู่สวยหลับลงพร้อมสวดอ้อนวอนพระผู้เป็นเจ้า หากลูกยังมีบุญอยู่ โปรดส่งใครก็ได้มาช่วยลูกที แล้วลูกจะไม่ลืมทดแทนพระคุณบุคคลนั้นตลอดชีวิต

“กรี้ด!!”

เสียงกรีดร้องที่ตะโกนจนสุดเสียงเพราะทั้งกลัวและตกใจกับการกระทำอุกอาจของมนุษย์เลือดเย็นหน้าบาก ที่กำลังจับสองมือน้อยๆ ของฉันไพล่หลังไว้

ส่วนอีกคน ที่ร่างกายกำยำแผลเป็นเต็มตัว ช่างน่าเกลียดและน่ากลัวยิ่งนัก กำลังเดินอย่างช้าๆ แต่ละย่างก้าวของมันกำลังตัดระยะทางของฉันให้สั้นลง

“ช่วยด้... อื้อๆ”

คิดได้ทางเดียวที่จะรอดคือเสี่ยงดวง ร้องตะโกนให้ใครสักคนช่วย

แต่ไม่ทันเสียแล้ว...

เพราะคนที่กำลังจับมือฉันไพล่หลังอยู่ใช้มืออีกข้างปิดปากฉัน ตัดหนทางรอดเดียวที่สมองน้อยๆ คิดได้ ณ เวลานี้

พ่อคะ แม่คะ ช่วยหงส์ด้วย! ได้แต่ภาวนาในใจอย่างขมขื่น

“เรามาสนุกกันดีกว่าสาวน้อย หน้าตาสวยๆ หุ่นแซ่บๆ แบบนี้ พี่ชอบ”

​

อ๊าก!!!

“มึงเป็นใครวะ แส่ไม่เข้าเรื่อง”

ตอนที่ฉันกำลังถอดใจว่าครั้งนี้คงไม่รอดเงื้อมมือเดรัจฉานสองคนนี้แน่นอน ก็ได้ยินเสียงดัง ตุ้บ ตั้บ คล้ายเนื้อกระทบเนื้อดังขึ้นเบื้องหน้า

เสียงนั้นดังอยู่ไม่ถึงสองนาทีก็เงียบไป รับรู้ได้ว่าร่างกายตัวเองหลุดพ้นจากการพันธนาการแล้ว

เปลือกตาน้อยๆ ค่อยๆ เบิกขึ้นเพื่อมองสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้า

“ดะ เดี๋ยวสิคะ!”

ฉันรีบร้องตะโกนออกไปจนสุดเสียง เมื่อภาพชายร่างสูงโปร่ง คิ้วเข้มหนา จมูกโด่งรั้น หัวสีชมพู กำลังจะเดินจากไป

เขาจัดการสองคนนี้ด้วยตัวคนเดียวเหรอ?

​

ปากอยากจะเอ่ยถาม แต่ไม่ทันเสียแล้ว เพราะผู้มีพระคุณท่านนั้นได้หายไปจากตรอกมืดสลัวๆ ที่ฉันกำลังยืนอึ้งอยู่ตรงนี้เพียงลำพัง

ไม่สิ!! ก็ยังมีอีก 2 คน ที่ไม่ทราบแน่ชัดว่ายังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า…

พวกเขาดูเหมือนศพมากกว่าอันธพาลปากเก่ง ที่ใช้กำลังกับฉันก่อนหน้าลิบลับ

“ฉันจะต้องตามหาคุณให้เจอ ผู้มีพระคุณของฉัน”