กรงขังของตัวตน

เสียงฝนตกกระทบหลังคาดังต่อเนื่องมาตั้งแต่หัวค่ำ

พริมานั่งอยู่คนเดียวในห้องเช่าเล็ก ๆ แสงจากโทรศัพท์ส่องใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล เธอเปิดอ่านข้อความเดิมเป็นครั้งที่เท่าไรไม่รู้ แต่ทุกครั้งที่อ่าน หัวใจก็หนักขึ้นกว่าเดิม

“ถ้าภายในพรุ่งนี้ยังไม่มีเงิน บ้านจะถูกยึด”

เงินก้อนนั้นไม่ใช่เงินจำนวนเล็กน้อย และเธอไม่มีทางหาได้ทัน

พริมาวางโทรศัพท์ลงแล้วถอนหายใจยาว

ตั้งแต่พ่อเสีย เธอก็ต้องดูแลทุกอย่างด้วยตัวเอง ทั้งค่าใช้จ่ายในบ้าน ทั้งหนี้ที่เหลืออยู่ เธอพยายามทำงานทุกอย่างที่พอทำได้ แต่ดูเหมือนชีวิตจะไม่เคยใจดีกับเธอสักครั้ง

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง

คราวนี้เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย

พริมาลังเลก่อนกดรับ

“สวัสดีค่ะ”

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงผู้ชายจะดังขึ้น

“คุณพริมาใช่ไหมครับ”

“ค่ะ”

“ผมโทรมาจากบริษัทของคุณธาม”

แค่ได้ยินชื่อ เธอก็ขมวดคิ้ว

ธาม...

นักธุรกิจหนุ่มที่เธอเคยได้ยินชื่อผ่านข่าว เขาเป็นเจ้าของบริษัทขนาดใหญ่และเป็นคนที่ขึ้นชื่อว่าไม่ค่อยเปิดเผยเรื่องส่วนตัว

“คุณธามต้องการพบคุณคืนนี้ครับ”

“พบฉัน?”

“ครับ”

“เรื่องอะไรคะ”

ปลายสายเงียบไปเล็กน้อย

“เรื่องหนี้ของครอบครัวคุณ”

พริมานิ่งไปทันที

หัวใจเต้นแรงอย่างไม่รู้ตัว

“คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไงคะ”

“เรื่องนั้น คุณควรถามคุณธามโดยตรงครับ”

สายถูกตัดไปหลังจากนั้น

พริมาแทบไม่ต้องคิดนาน เธอรู้ดีว่าคนอย่างธามคงไม่มีเหตุผลที่จะเรียกเธอไปพบโดยไม่มีอะไรอยู่เบื้องหลัง

แต่ถ้าเขารู้เรื่องหนี้จริง...

บางทีนี่อาจเป็นโอกาสเดียวของเธอ

หนึ่งชั่วโมงต่อมา พริมาจึงมายืนอยู่หน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ท่ามกลางสายฝน

ประตูรั้วเปิดออกช้า ๆ รถที่มารับเธอเคลื่อนเข้าไปด้านใน ก่อนหยุดตรงหน้าบ้าน

พริมาลงจากรถและมองไปรอบ ๆ

ทุกอย่างหรูหราเกินกว่าชีวิตที่เธอเคยรู้จัก

“คุณพริมาคะ เชิญด้านในค่ะ”

แม่บ้านเดินนำเธอเข้าไป

ห้องรับแขกกว้างจนแทบไม่มีเสียงสะท้อน เธอนั่งลงบนโซฟาตามคำเชิญ แต่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากบันได

ชายร่างสูงเดินลงมา

เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีเข้มกับกางเกงขายาวธรรมดา ไม่มีเครื่องประดับราคาแพงให้เห็น แต่แค่ท่าทางนิ่ง ๆ ก็ทำให้รู้ทันทีว่าเขาคือเจ้าของบ้าน

ธามหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ

สายตาคมมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ

“พริมา”

เธอลุกขึ้น

“ค่ะ”

“นั่งลงเถอะ”

เขาเดินไปนั่งฝั่งตรงข้าม

บนโต๊ะมีแฟ้มเอกสารหนึ่งเล่มวางอยู่

พริมามองมันด้วยความระแวง

ธามเปิดแฟ้มแล้วเลื่อนเอกสารมาตรงหน้าเธอ

“หนี้ทั้งหมดของครอบครัวคุณ ผมชำระให้ได้”

พริมาชะงัก

“คุณจะช่วยฉันเหรอคะ”

“ใช่”

“เพราะอะไร”

ธามไม่ได้ตอบทันที

เขามองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ก่อนพูดช้า ๆ

“เพราะผมมีสิ่งที่อยากได้จากคุณ”

หัวใจของพริมาหนักวูบ

“อะไรคะ”

ธามเอนตัวพิงโซฟา

“มาอยู่กับผม”

“อะไรนะคะ?”

“คุณได้ยินไม่ผิด”

“ทำไมฉันต้องอยู่กับคุณด้วย”

“เพราะผมต้องการให้คุณอยู่ในสายตาของผม”

พริมาส่ายหน้า

“ฉันไม่เข้าใจ”

ธามหยิบเอกสารอีกชุดออกมา

“บ้านของคุณจะไม่ถูกยึด หนี้ทั้งหมดจะถูกจัดการ และคุณจะมีเงินใช้ทุกเดือน”

เขาหยุดเล็กน้อย

“แลกกับการที่คุณต้องย้ายมาอยู่ที่นี่”

พริมามองชายตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ

ข้อเสนอนี้ฟังดูเหมือนความช่วยเหลือ แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนสัญญาที่ไม่มีทางย้อนกลับ

“ถ้าฉันปฏิเสธล่ะคะ”

ธามมองเธอนิ่ง ๆ

“ผมก็จะไม่ช่วย”

คำตอบสั้น ๆ ทำให้ห้องทั้งห้องเงียบลง

พริมามองเอกสารตรงหน้า

เธอไม่อยากติดหนี้บุญคุณใคร

ยิ่งไม่อยากอยู่ภายใต้คำสั่งของผู้ชายที่แทบไม่รู้จัก

แต่ภาพบ้านของครอบครัวที่กำลังจะถูกยึดก็ผุดขึ้นมาในหัว

สุดท้ายเธอจึงถามเบา ๆ

“ต้องอยู่ที่นี่นานแค่ไหนคะ”

ธามมองเธอ

“จนกว่าผมจะพอใจ”

พริมากำมือแน่น

ในคืนนั้น เธอยังไม่รู้เลยว่า การตอบตกลงครั้งนี้จะทำให้ชีวิตของเธอเปลี่ยนไปตลอดกาล

เพราะบ้านหลังใหญ่ที่ดูสวยงามแห่งนี้...

อาจเป็นทั้ง ที่พักพิง และ กรงทอง ของเธอในเวลาเดียวกัน