บทนำ
เรื่องราวความรักที่เดินไปพร้อมกับถ่วงทำนอง ของลูกชายคนเล็กตระกูลมาเฟียที่ยิ่งใหญ่ คิม คิมหันต์ ธีรปัญญากูล และ ปอเช่ พิชญะ กิตติสวัสดิ์
กับความบังเอิญ โลกกลม พรหมลิต ? ไม่รู้ว่าบทเพลงที่ถูกเขียนขึ้นมาจะเป็นจังหวะของเพลงรักหรือเพลงเศร้า แต่ถ้าเชื่อในดนตรี ก็จงมีศรัทธาต่อไป
บท 1
“อย่ารักกูเลย กูไม่ใช่คนแบบที่มึงคิดหรอก”
คำพูดที่ดูไร้เยื่อใยเปล่งออกมาจากริมฝีปากสวยได้รูปที่มีควันจากบุหรี่พ่นออกมาเป็นระยะ ดวงหน้าที่ดูเย็นชาแต่เหมือนเต็มไปด้วยเสน่ห์ ที่มองกี่ทีก็รู้สึกหลงใหล แม้คนรับฟังจะรู้ดีว่าคนคนนี้ต้องการปัดเขาออกไปจากชีวิตแค่ไหน...แต่ด้วยมวลพลังงานบางอย่างจากภายในตัวเขาทำให้ความย่อท้อทุกอย่างเลยมลายหายไปจนหมดสิ้น
“เก่งมากเลยดิ รู้ความคิดคนอื่นด้วย”
“…” ความเงียบได้เข้ามาครอบคลุมพวกเขาทั้งสองคนเอาไว้ แต่ความรู้สึกที่พลุ่งพล่านอยู่ภายในใจทำให้มีหนึ่งคนที่มักจะทำให้บรรยากาศที่สุดแสนจะน่าอึดอัดได้คลายลงเสมอ
“มึงจำวันแรกที่เราเจอกันได้ป่ะ...เพลงที่มึงร้อง...วันที่กูตกหลุมรักมึงตั้งแต่แรกพบอ่า” มือข้างนึงของชายวัยรุ่นที่มีอายุน้อยกว่ายื่นแอร์พอดมาเสียบหูให้กับคนตรงหน้า พร้อมกับใบหน้าที่ดูสดใสแววตาเปล่งประกายดูไม่ได้รู้สึกอะไรกับคำพูดที่ทำร้ายจิตใจเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย
‘มองจันทราเมื่อเวลามันกลบแสงดาว กลัวทุกคราวเพราะว่าฉันนั้นคือก้อนหินกลัวดวงดาวไม่ทอแสงลงกระทบดิน และก้อนหินอย่างฉันคงไม่สวยงาม’ - ก้อนหินละเมอ / Soul After Six
“พอเหอะ” ความตั้งใจทั้งหมดที่ถูกส่งต่อผ่านบทเพลงและหวังจะให้คนตรงหน้าคลายความเครียดไปกับท่วงทำนองที่เป็นจังหวะ แต่ก็ถูกตัดสัมพันธ์ครั้งแล้วครั้งเล่า แม้จะไม่มีครั้งไหนที่จะทำให้ความรักที่มีให้กับคนตรงหน้ามันสั่นคลอนเลย แต่ยอมรับเลยว่าบางครามันก็ทำให้หัวใจของเด็กหนุ่มกระตุกวูบลงชั่วขณะพร้อมกับความรู้สึก และหูฟังแอร์พอดที่ถูกสบัดร่วงหล่นไปกับพื้นแทบทุกครั้ง
แต่ความรู้สึกที่หนักแน่นมันก็หวั่นไหวไปแค่เสี้ยวนึงเท่านั้น มันไม่ได้บั่นทอนความแน่วแน่และเสมอต้นเสมอปลายที่มีให้กับเขาผู้นี้ได้เลย...มันก็แค่ทำให้ระคาย และยุบยิบหัวใจไปเพียงชั่วครู่ก็เท่านั้นเอง
“มึงทำสันดานแบบนี้คิดว่ากูจะร้องไห้โวยวายแล้ววิ่งหนีออกไปแบบในเอ็มวีเพลงเศร้าเหรอวะ...ต่อให้มึงปฎิเสธกูเป็นพัน ๆ ครั้งกูก็ไม่มีวันให้มึงเขี่ยกูทิ้งได้ง่าย ๆ หรอกเว้ย! มึงเป็นของกูไอ้คิม แล้วมึงก็หนีกูไม่พ้นแล้ว”
“ไอ้เช่...”
ร่างสูงกว่าออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายใจ ก่อนปอเช่จะกดไอพอดเล่นเพลงเพลงนึงแล้ววางไว้ข้าง ๆ ตัวของบุคคลที่เค้าสุดแสนจะคลั่งไคล้
“อย่าเสียใจคนเดียว...” ปอเช่ว่าออกมานิ่งๆแต่ก็เป็นชื่อเพลงที่ตอนนี้เขาพยายามเปิดให้คิมฟัง ก่อนจะหยิบกระเป๋าเป้พาดลงบนไหล่แล้วพาตัวเองออกไปจากสถานที่แห่งนี้
“ไว้เวร! ไหนบอกจะไม่วิ่งโวยวายซมซานออกไปไงวะ”
“กูเดิน! ไอ้สัส!!!”
…
..
.
[วันแรกพบ]
“เดินหายไปไหนแล้ววะเนี่ย ไวฉิบหาย!”
“ทางนั้น”
“ตามไป! เร็ว!!!”
เสียงฝีเท้าวิ่งกันไปจ้าละหวั่นคนละทิศคนละทาง ชายชุดดำที่มีท่าทีเคร่งขรึมทำให้ใครบางคนที่หลบอยู่ที่เสาข้างถังขยะบริเวณตึกหลังคณะที่ร้างผู้คนได้แต่ยืนสงบนิ่งและภาวนาให้คนพวกนั้นไปให้พ้นหูพ้นตาของเขาและเลิกยุ่งให้เร็วที่สุด จนเสียงเอะอะโวยวายของชายฉกรรจ์เหล่านั้นเงียบสงบและตัวเขารู้ดีว่าเป็นอีกครั้งที่รอดพ้นจากเหตุการณ์อันตรายนี้มาได้จึงทำให้นึกโล่งใจอยู่ไม่น้อย
“ชู้วววว!!~” เค้าชะโงกหน้าไปเช็คสถานการณ์แล้วลอบถอนหายใจออกมา ก่อนที่ตัวเขาเองจะมองสำรวจทางด้านซ้าย ด้านขวาและด้านหลังอีกครั้ง แล้วเตรียมตัวจะก้าวเท้าเดินหน้าออกไปให้ไกลจากบริเวณนี้ แต่แล้ว...
“โคตรน่ารักเลยหว่ะ”
“เห่ยยย!”
ด้วยความไม่ระวังทำให้เค้าที่ทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ ชนเข้าให้กับกลุ่มเด็กวัยมัธยมกลุ่มหนึ่งที่เดินคุยเล่นกันเข้ามาอย่างออกรสออกชาติ ทำให้เกิดการปะทะและชนเข้าหากันอย่างไม่ทันตั้งตัว
“โอ๊ยเชี่ย!”
“เช่เป็นไรปะวะ”
รุ่นน้องที่ปะทะเข้าให้กับร่างของเขาเต็ม ๆ สบถออกมาก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองเขาพร้อมกับใบหน้าที่ตะลึงงันชะงักด้วยความช็อคค้าง แล้วทำปากพะงาบ ๆ พูดประโยคนึงออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นขั้นสุด
“พี่นักร้อง!!!”
“ห้ะ ?” คนฟังถึงกับขมวดคิ้วงงงวย ด้วยความสับสนต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้มันเกิดขึ้นเร็วมากแทบตั้งตัวรับไม่ทันเลย
“พี่ที่ร้องเพลงตรงลานกิจกรรมเมื่อกี้ปะครับ” แววตาวาวโรจน์ของเด็กหนุ่มทำให้รุ่นพี่ที่จ้องมองอยู่ถึงกับเกาคางแก้เก้อแล้วพยักหน้าตอบรับไปอย่างช่วยไม่ได้
“อ๋อ…เออ”
“อ่ะ…” รุ่นน้องที่ดูท่าทางประหลาดดึงแก้วน้ำแดงออกจากมือเพื่อนคนนึงในกลุ่มเขาแล้วส่งให้คนตรงหน้าด้วยความกระตือรือร้น
“อะไร ?” ทุกการกระทำของเขามันช่างแปลกประหลาดไปซะหมด ทั้งท่าทาง พฤติกรรม คำพูด แววตา จะว่าดีก็ดี จะว่า...พิลึกก็ได้เหมือนกัน
“พี่หนีอะไรมาอ่าาา” ใบหน้าที่ดูสดใสร่าเริงมองซ้ายทีขวาทีท่าทางทะเล้นทะลึ่งดูขี้เล่นจนทำให้คนที่มองดูการกระทำนั้นอยู่ตรงหน้าแบบไม่คาดสายตาเผลอกระตุกยิ้มออกมาเบา ๆ “แฟนคลับเหรอ ? ดูเหนื่อย ๆ นะ กินดิ” เขายังคะยั้นคะยอยื่นแก้วน้ำไปให้รุ่นพี่อย่างขยันขันแข็ง
“ไอ้เช่ กูแดกแล้...” ก่อนที่เพื่อนในกลุ่มจะพูดอะไร ปอเช่ก็รีบใช้เท้าลงแรงกระทืบไปบนรองเท้าของเพื่อนเขา เพื่อให้หุบปากไม่พูดสิ่งใดออกไปให้ดูมีพิรุธ
“…อึ้บ!”
“…” ร่างสูงลังเลเล็กน้อย มองทุกอย่างด้วยความไม่เข้าใจ ก่อนจะยื่นมือไปรับน้ำใจที่เด็กวัยมัธยมหยิบยื่นให้ เพราะตอนนี้อากาศก็ร้อนแล้วเหงื่อก็ท่วมตัวแถมยังผ่านการหลบหนีคนกลุ่มหนึ่งมาอย่างหวุดหวิดอีกด้วย
“เห้ออ...ขอบใจ” เค้ากระดกดื่มน้ำจนหมดแล้วโยนแก้วทิ้งไปที่ถังขยะข้าง ๆ ก่อนจะเริ่มได้ยินเสียงฝีเท้าของกลุ่มคนที่คุ้นเคยอีกครั้งทำให้เค้าต้องรีบเผ่นหนีออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด
“พี่ชื่ออะไรอ่ะ...ผมปอเช่นะ พี่นักร้อง!!!!!” แม้จะมีเสียงใสตะโกนไล่หลังมาก็ไม่ได้เรียกความสนใจให้เขาหันไปตอบโต้นักด้วยเพราะตอนนี้เขาไม่สามารถโฟกัสอย่างอื่นได้เลยนอกจาก...หนี หนีไปให้ไกลที่สุด
“ไอ้เช่...เบาเพื่อนเบา”
“มึงว่าเขาชอบกูปะวะ” ปอเช่ยังคงมองแผ่นหลังนั้นอย่างไม่วางตา
“ห้ะ ?” เพื่อนสามคนของเค้าต่างหันมามองเพื่อนรักด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ
“ชอบมั้ย ?” เด็กหนุ่มถามย้ำแล้วยิ้มออกมาด้วยท่าทางมีความสุข
“เอาแบบฉีดยาหรือไม่ฉีดยาวะ...”
“เอาแบบความจริงแต่ฉีดยานิด ๆ”
“ไม่”
“สัส!!!!” เช่หันไปโบกกบาลเพื่อนตัวเองด้วยความหมั้นไส้ก่อนจะลูบหัวตัวเองปรอย ๆ แล้วมองตามสายตาของเพื่อนด้วยความครุ่นคิดกับพฤติกรรมของรุ่นพี่เมื่อครู่นี้ที่ดูลุกลี้ลุกลนผิดปกติ เดินสามก้าวหยุดมองซ้าย มองขวา
ถอยหน้า ถอยหลังจนแก๊งเด็กมัธยมต่างมองหน้ากันด้วยความมึนตึ๊บ!
“เอาจริงเหรอวะ...เค้าดูแปลกๆ...”
“นี่แหละ ลึกลับซับซ้อนสเปคกูสุด ๆ” ปอเช่ยังคงจับตามองเขาด้วยแววตาที่ดูหลงใหลเสียเต็มประดา
“…ไอ้เช่ เดี๋ยวเฮียมึงได้ช็อคตายแน่ ๆ”เพื่อนคนนึงสบถออกมาอย่างเป็นห่วงเพราะรู้ดีว่าพี่ชายปอเช่หวงน้องชายคนเดียวของเขามากแค่ไหน...
“ไอ้โอม โอเพนเฮาส์มีกี่วันวะ” แต่เหมือนสิ่งที่เพื่อนพูดจะไม่เข้าหัวปอเช่เลยแม้แต่น้อย
“เชี่ยแม่ง! เอาจริงเหรอวะ”
“กูว่าเขาตกหลุมรักกูว่ะ” ปอเช่หันไปบอกเพื่อนด้วยอาการละเมอเพ้อพกเข้าขั้นวิกฤตจนเพื่อนต่างถอนหายใจกันเป็นแถว
“เห้อ...โค้ชลงเล่นแล้ว แพทย์สนามเตรียมตัวเลออออ”
บทล่าสุด
#253 บทที่ 253 C.55 [Written By Love] จบ (9)
อัปเดตล่าสุด: 12/2/2025#252 บทที่ 252 C.55 [Written By Love] จบ (8)
อัปเดตล่าสุด: 12/2/2025#251 บทที่ 251 C.55 [Written By Love] จบ (7)
อัปเดตล่าสุด: 12/2/2025#250 บทที่ 250 C.55 [Written By Love] จบ (6)
อัปเดตล่าสุด: 12/2/2025#249 บทที่ 249 C.55 [Written By Love] จบ (5)
อัปเดตล่าสุด: 12/2/2025#248 บทที่ 248 C.55 [Written By Love] จบ (4)
อัปเดตล่าสุด: 12/2/2025#247 บทที่ 247 C.55 [Written By Love] จบ (3)
อัปเดตล่าสุด: 12/2/2025#246 บทที่ 246 C.55 [Written By Love] จบ (2)
อัปเดตล่าสุด: 12/2/2025#245 บทที่ 245 C.55 [Written By Love] จบ (1)
อัปเดตล่าสุด: 12/2/2025#244 บทที่ 244 C.54 [สุดแต่ใจจะไขว่คว้า] (8)
อัปเดตล่าสุด: 12/2/2025
คุณอาจชอบ 😍
มลทินรักภรรยาไร้ค่า
เธอถูกส่งมาแทนที่พี่สาวในคืนแต่งงานพร้อมคำดูถูกว่าเป็นเพียง ภรรยาไร้ค่า
เขาแต่งงานเพื่อรักษาหน้าไม่เคยคิดจะรัก ไม่เคยคิดจะผูกพัน แต่เด็กในท้องของเธอ…
กลับกลายเป็นสายใยที่เขาตัดไม่ขาด
จากผู้ชายที่เย็นชาไร้หัวใจสู่พ่อที่กลัวแม้แต่จับลูกแรงเกินไปจากผู้หญิงที่ไม่เคยมีสิทธิ์เลือก
สู่คนที่ทั้งบ้านยอมรับว่าขาดไม่ได้
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ
“หยุดมโนเลยอ้วน กูแค่ให้เกียร์ ไม่ได้คิดจะเอาทำเมีย” ชิ! เบรกซะฉันล้อลากเลยไอ้พี่บ้านี่
ใครจะอยากไปเป็นเมียนักเลงแบบพี่ล่ะ
“ไม่รู้ล่ะ ใจพี่อยู่ที่นิ่มแล้ว” ฉันพูดออกไป
ก็ฉันเคยได้ยินพี่ ๆ พูดว่าใจอยู่เกียร์ เพราะงั้นเขาก็ให้ฉันแล้ว สรุปแล้วหัวใจเขาอยู่ที่ฉัน
“มโนล้วน ๆ เลยนะมึง” พี่เคลิ้มเขาส่ายหัวใส่ฉัน แล้วจากนั้นเขาก็ขับรถออกจากข้างทางที่อยู่ข้างบ้านหลังใหญ่ที่เขาเดินหายเข้าไป
“เดี๋ยวนิ่มจะดูแลให้ดีเลยนะจ๊ะ” ฉันฉีกยิ้มใส่พี่เคลิ้ม
ก็ตอนนี้พี่เขาอกหัก ฉันก็แค่อยากเห็นพี่เขายิ้มก็แค่นั้น
“เรื่องของมึง เพราะกูไม่สนใจ มึงจะทิ้งก็ได้นะถ้ามันเกะกะลูกตามึง หรือจะให้กูโยนทิ้งตอนนี้ก็ได้นะ”
“อย่ามายุ่งกับของนิ่มนะ! ตอนนี้มันเป็นของนิ่มแล้ว พี่ห้ามยุ่ง”
“มโนอะไรก็มโนไป แต่อย่ามโนว่ากูเป็นผัวมึงก็พอ เพราะมันเป็นไปไม่ได้”
“ชิ! คิดว่านิ่มอยากเป็นเมียพี่หรือไง ฝันไปเถอะ นักเลงอย่างพี่เคลิ้ม นุ่มนิ่มไม่เอามาเป็นผัวหรอก ปวดหัวเรื่องผู้หญิงที่เยอะอย่างกะฝูงวัวฝูงควาย แล้วนิ่มก็ไม่มีปัญญาวิ่งหนีคู่อริพี่ด้วย นิ่มอ้วน นิ่มเหนื่อย”
“มึงมโนไปไกลแล้วนะอ้วน หยุดต่อมมโนมึงเดี๋ยวนี้”
ภรรยา(เก่า)ของมาเฟีย - เมีย (น้อย) ของมาเฟีย
"ไง ไม่ได้เจอกันหลายปี" เสียงทักทายแสนเย็นชานั้นทำเอาเธอยืนขาแข็งไปหมด
"ทำไมถึงจับฉันมาล่ะ"
"ไม่รู้สินะ ก็แค่มีเรื่อง...อยากเคลียร์นิดหน่อย"
ดวงใจรักนักรบ
Vs
หฤทัย สิริโสกุล สาวน้อยวัยกระเตาะเจ้าของโรงเรียนอนุบาลป้ายแดง ชีวิตของเธอเหมือนจะดี๊ดี ชอบมองโลกในแง่บวกเสมือนเจ้าของทุ่งดอกลาเวนเดอร์มาเอง หากหัวใจเจ้ากรรมต้องกระตุกเต้นแรง เมื่อดันมาสปาร์กกับพ่อลูกอ่อนจอมเย็นชาเข้าเต็มเปา ทว่าอ่อยเบอร์แรงสักแค่ไหน เขาก็เฉยซะจนน่าระเหี่ยใจ แต่อย่าหวังว่าเธอจะถอย ก็เจ้าลูกชายก็น่ารักน่าฟัด น่าสมัครเป็นแม่เลี้ยงเป็นที่สุด ส่วนคนเป็นพ่อก็มีเสน่ห์เหลือล้นน่าดามใจซะขนาดนี้ มารยาทุกเล่มเกวียนที่มีเธอจะขุดขึ้นมาใช้ให้หมด อยากรู้นักว่าเขาจะเป็นเจ้าพ่อน้ำแข็งไปได้นานสักแค่ไหน!
ภรรยาลับของคุณหมอปัณ
นภัสสรยอมแลกศักดิ์ศรีเพื่อชีวิตแม่
ขณะที่หมอปัณ… ผู้ชายเย็นชาที่ไม่เชื่อในความดีของใคร กลับลงโทษเธอจากความเข้าใจผิดในคืนหนึ่งที่เปลี่ยนชะตาไปตลอดกาล
เขาเรียกเธอว่า... ผู้หญิงหน้าเงิน แต่กลับกักขังเธอไว้ข้างกายด้วยเงินและความปรารถนา
เมื่ออดีต ความลับ และเด็กในท้องปรากฏขึ้น ความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อ… จะกลายเป็นความรัก หรือพันธะที่ไม่มีวันหลุดพ้น
นิยายดรามาร้อนแรง จากความแค้น สู่รักที่เจ็บที่สุด
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
แอบรักรุ่นพี่ตัวร้าย
ภารกิจให้เป็นคู่เดทเป็นเวลา1อาทิตย์...
พลาดรักร้ายนายวิศวะ
"พี่สาวฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว อย่างที่พี่เข้าใจ" มิริณสวนกลับอรัณอย่างไม่ยอมทันที
"เป็นเด็กN มันไม่ได้ต่างกับผู้หญิงขายตัว" อรัณจับข้อมือเรียวเล็กของมิริณเอาไว้แน่น ด้วยความโกรธและโมโห ใบสวยหวานไร้กรอบแว่นตา จ้องมองคนปากร้ายโดยไม่เกรงกลัวแต่อย่างใด
"ถ้าเกลียดผู้หญิงขายตัว เกลียดพี่สาวฉัน เกลียดฉันมากนัก พี่ก็เลิกยุ่งกับฉันเสียทีสิ" มิริณกดน้ำเสียงโดยความไม่พอใจ พร้อมกับสะบัดมือออกจากแขนของอรัณ
"ถ้าอยากเป็นเด็กขายตัวตามพี่สาวของเธอนัก ก็มาขายให้ฉันเสียสิ จะได้ไม่ต้องวิ่งหาคนอื่นให้มันเหนื่อย แค่นอนให้ฉันกระแทกก็พอ"
"พี่รัณ" มิริณตระโกนใส่หน้าอรัณด้วยความโกรธจัด
!! เพี๊ยะ !! พร้อมกับตะเบ่งฝามือฝาดใบหน้าอันหล่อเหลาของอรัณด้วยที่เขานั้นดูถูกเธอไม่หยุด
ใบหน้าของอรัณหันไปตามแรงตบและมอง มิริณมาด้วยสายตาดุดัน
"ขอซื้อดีๆ ไม่ขาย งั้นก็โดนฉันกระแทกก่อน แล้วค่อยคิดราคามาละกัน" พูดจบอรัณก็ระดมจูบคนตัวเล็กไปทั่วทั้งใบหน้าด้วยความโมโห
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
อริรักท่านประธาน
ส่วนเธอ...คู่แข่งตัวเล็กๆที่เกลียดชังเขาเพราะถูกเขากลั่นแกล้ง
เมื่อคู่อริอย่างเธอและเขาที่ชังกันมาตลอด....แต่จู่ๆในวันหนึ่งต้องมานอนเตียงเดียวกัน...เรื่องราวต่อไปจะเป็นเช่นใด!?
โซ่สวาทร้อนรัก
“มันเรื่องของฉัน ตัวฉันของฉันนมก็นมของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”
“ก็สิทธ์ของความเป็นผัวคนแรกของคุณไง นมคุณน่ะเป็นของผม ทั้งตัวคุณก็เป็นของผม...เข้าใจไหม? ”
คาเรน เซนโดริก อายุ 32 ปี
หนุ่มลูกครึ่งอเมริกา-อาหรับ ที่มีบุคลิกสุขุมเยือกเย็น เจ้าเล่ห์แสนกล และยังเป็นCEO บริษัทไอทีอินเตอร์เนชั่นกรุ๊ปชื่อดังในอเมริกาที่มีสาขาอยู่ทั่วโลก ในแต่ละวันจะมีสาวๆมาคอยปนเปรอสวาทให้เขาในทุกค่ำคืน และในที่สุดเขาก็จัดการเหยื่อสาวผิดคน เพราะคิดว่าเธอคือคนที่ลูกน้องหามา จึงใช้เงินปิดปากเธอให้จบเรื่อง แต่ใครจะคิดว่าเขาต้องมาเจอกับเธออีกครั้ง
ทับทิม รินลดา ชลวัตร อายุ 25 ปี
สาวแว่นช่างเพ้อ ที่มีความสามารถรอบด้าน พ่วงด้วยวาจาอันจัดจ้านไม่ยอมใคร จนถูกคัดเลือกให้ไปดูงานที่ดูไบ ต้องมาเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นสาวสวยสุดมั่นสำหรับงานครั้งนี้ แต่พอไปถึงเธอกลับถูกซาตาน พรากพรหมจรรย์ไปตั้งแต่วันแรกที่ไปถึง และซาตานคนนั้นก็ดันเป็นเจ้าของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไปเมื่อต้องเจอกับเขาอีกครั้ง
![[YAOI] KimChay : รักโคตรร้าย พ่ายเกมรัก](https://oss.novelago.app/prod/jpg/cover/d8ecea29f85a4735832653e2d2cee822.jpg?x-oss-process=image/format,webp/resize,m_fill,w_240,h_320)












