กลรักพันธนาการร้าย

“ฮึก..ฮือๆๆๆ..ทำไมคะ..พี่คิณทำแบบนี้กับนิดได้ยังไงคะ..ฮือๆๆๆ”

หญิงสาวนั่งร้องให้ตัวโยนในห้องสวีทของรีสอร์ทแห่งหนึ่งที่เชียงใหม่เธอร้องจนน้ำตาแทบจะเป็นสายเลือดผิดหวังที่คนที่เธอรักมาหลอกให้เธอรักจนเชื่อใจจนมอบตัวมอบใจไปให้เขาทั้งหมดแต่เขากลับหนีเธอไปโดยให้เหตุผลว่าคงไม่สามารถที่จะรักกับเธอได้ทุกอย่างที่ผ่านมามันคือเรื่องหลอกลวงทั้งหมดเขาทำลายโลกของเธอจนหมดสิ้นแล้ว

ในชีวิตของเธอตอนนี้ไม่เหลืออะไรแล้วบ้านของเธอก็ล้มละลายโดนฟ้องข้อหาฉ้อโกงพ่อของเธอจึงฆ่าตัวตายหนีเธอไปหญิงสาวคิดว่าจะมีคนรักที่คอยอยู่ข้างๆแต่ตอนนี้เธอไม่เหลืออะไรเลย

“เฮ่อ!!..ฝันร้ายอีกแล้วเหรอเรา”

ดึกสงัดที่เชียงรายณดาตื่นขึ้นมากลางดึกเธอฝันร้ายแบบนี้มาเป็นเวลาสี่ปีกว่าแล้วเรื่องราวในวันนั้นเป็นอะไรที่ทำร้ายจิตใจของเธอมากตอนนั้นอคิณแฟนเก่าของเธอบอกกับเธอว่าอยากจะพาเธอไปเที่ยวให้หายเครียดเขาและเธอจึงเลือกที่จะเที่ยวที่เชียงใหม่กันแต่ใครจะไปรู้ว่าคืนนั้นเมื่อเธอเสียตัวให้เขาไปแล้วเขากลับหายเข้ากลีบเมฆทิ้งไว้เพียงจดหมายให้เธอได้รับรู้ว่าเรื่องทุกอย่างมันเป็นเรื่องโกหกเขาไม่ได้รักเธอจริงเพียงแค่อยากจะได้ตัวของเธอก็เท่านั้น

“คุณแม่ขาเป็นอะไรคะ”

นีน่าเด็กหญิงวัยสามขวบสะดุ้งตื่นเมื่อคนเป็นแม่ขยับตัวตื่นขึ้นมาเด็กหญิงลุกขึ้นนั่งตาแป๋วพร้อมถามคนเป็นแม่ว่าเป็นอะไรด้วยแววตาฉงนปนงัวเงีย

“ไม่เป็นไรค่ะนีน่านอนนะคะ”

ณดาปลอบให้ลูกสาวของเธอนอนลงแล้วกอดให้หลับไปดังเดิมเธอทำลูกเธอตื่นอีกแล้วหญิงสาวยิ่งมองหน้าลูกของเธอก็ยิ่งทำให้เธอนั้นคิดถึงใครบางคนที่ทิ้งไปปฏิเสธไม่ได้ว่าหน้าตาของทั้งสองเหมือนกันมากจริงๆ

หลังจากคืนที่โหดร้ายในสี่ปีก่อนผ่านไปหญิงสาวแทบไม่เป็นผู้ไม่เป็นคนกินไม่ได้นอนไม่หลับสองสามเดือนต่อมาณดาก็ได้รู้ว่าตัวของเธอนั้นตั้งครรภ์ทำให้ต้องหันกลับมาดูแลตัวเองและสู้กับชีวิตอีกครั้งเพราะตอนนี้เธอไม่ใช่ตัวคนเดียวเธอไม่เสียใจเลยที่ตั้งท้องโดยที่ไม่ได้ตั้งใจดีใจที่อย่างน้อยเธอก็จะมีใครอีกคนที่มาอยู่กับเธอ

ในตอนที่ตั้งครรภ์อ่อนๆณดาย้ายมาอยู่ที่เชียงรายเพราะเป็นบ้านเก่าของแม่เธอหญิงสาวขายของมีค่าทั้งหมดและหุ้นเงินกับเพื่อนของเธออีกสองคนเปิดโฮมสเตย์เล็กๆที่มีรายได้พอจุนเจือชีวิตถึงจะไม่มากนักแต่เมื่อแบ่งกำไรกับเพื่อนของเธอแล้วก็พออยู่ได้อย่างไม่ขัดสน

เช้าวันต่อมา

โรงเรียนอนุบาลXXX

“เป็นเด็กดีนะคะนีน่าเดี๋ยวเลิกเรียนแล้วคุณแม่จะมารับนะคะ”

ณดาพานีน่ามาส่งที่โรงเรียนแต่เช้าณดาสบายใจที่วันนี้เป็นวันเปิดเรียนวันที่สองแล้วแต่ลูกของเธอไม่มีอาการงอแงให้เธอเห็นเลยแม้แต่น้อย

“ค่ะ”

ฟอดด...ฟอดด

“บ๊ายบายค่ะคุณแม่”

นีน่ากอดหอมคนเป็นแม่เสร็จแล้วจึงรีบวิ่งเข้าไปข้างในชั้นเรียนเด็กหญิงดูชอบมากกับการที่ได้เจอเพื่อนเยอะๆดูจากการที่กลับไปก็พูดชื่อของเพื่อนให้คนเป็นแม่ฟังไม่หยุด

โฮมสเตย์อุ่นรัก

ณดาขับรถมาที่ออฟฟิศของโฮมสเตย์หลังจากที่ไปส่งลูกสาวเสร็จ

“ทำไมหน้าเคร่งเครียดกันแบบนี้ล่ะ”

หญิงสาวเริ่มขมวดคิ้วเมื่อเห็นเพื่อนทั้งสองนั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดเคร่งเครียดกัน

“ก็เดือนหน้าดูเหมือนจะไม่มีใครจองที่พักของเราเลยน่ะสินิด”

นิชาเพื่อนสาวของณดาที่ทำหน้าที่เป็นแอดมินตอบรับการจองของลูกค้าบ่นกับเพื่อนเธอที่พึ่งเข้ามาหน้ามุ่ยเพราะช่วงนี้เธอรู้สึกว่าคนท่องเที่ยวและเลือกที่พักที่นี่น้อยเหลือเกิน

“เอาน่า...นี่มันก็ยังพึ่งจะกลางเดือนเอง”

ณดาไม่อยากให้ทุกคนกังวลใจจนเสียสุขภาพจิตและไม่มีสมาธิทำอย่างอื่นเธอยังเชื่อว่ายังไงธุรกิจของพวกเธอก็ต้องอยู่ได้

“ฉันก็ยังกังวลอยู่ดีปกติที่พักของเราจะเต็มตลอดคนจองคิวล่วงหน้ากันเยอะแต่ตอนนี้ไม่มีเลย”

หนามเตยยังทำใจให้ปกติเหมือที่ณดาบอกไม่ได้เพราะตั้งแต่เปิดโฮมสเตย์มาช่วงนี้เป็นช่วงที่ซบเซาที่สุดเท่าที่เคยเห็นมาเลย

“อืมม..งั้นแบบนี้เราก็ต้องเร่งโปรโมทแล้วล่ะ”

ณดาเห็นว่าการโปรโมทเพิ่มก็น่าจะทำให้คนเห็นโฮมสเตย์ของพวกเธอมากขึ้นน่าจะเป็นวิธีแก้ปัญหาในตอนนี้

“โปรโมทจนงบจะหมดแล้วยังไม่กระดิกมีเข้ามาเลย”

หนามเตยลองมาทุกวิธีแล้วแต่ดูเหมือนจะเอาเงินไปสูญกับการโปรโมทเปล่าๆ

“งั้นเราก็ต้องใช้วิธีใหม่”

ณดายืนกอดอกขมวดคิ้วเริ่มครุ่นคิดถึงวิธีการที่จะเรียกลูกค้าแบบใหม่ๆ

“ยังไง/ยังไง”

หนามเตยและนิชาหูผึ่งทันทีเมื่อได้ยินณดาพูดถึงวิธีใหม่พวกเธออยากจะรู้ว่าไอ้วิธีใหม่ที่ณดาพูดมันคืออะไรพวกเธอจะได้ลงมือทำกันเลย

ชั่วโมงต่อมา

“แบบนี้มันจะได้ผลจริงเหรอ”

หนามเตยกำลังถือกล้องถ่ายรูปเพื่อเช็กความเรียบร้อยให้พร้อมก่อนจะถ่ายวีดีโอ

“ฉันว่าทำให้คนเห็นภาพจริงๆว่ามาที่นี่ได้อะไรบ้างนอกจากถ่ายรูปอย่างเดียวมันก็น่าจะโอเคนะ”

ณดาคิดว่าวิธีนี้น่าจะเรียกนักท่องเที่ยวได้เมื่อเธอเป็นคนพาชมที่โฮมสเตย์เองให้ดูถึงกิจกรรมของที่นี่และอาหารการกินเธอคิดว่าหากมันออกมาในรูปแบบวีดีโอคนน่าจะสนใจกว่ารูปภาพ

“เอาไงก็เอาเถอะขอให้ได้ผลก็แล้วกัน”

นิชาคิดว่าหากพวกเพื่อนเธอคิดอะไรออกก็ทำเลยเพราะตอนนี้หัวสมองของเธอตื้อไปหมดแล้ว

“ทำอะไรกันอยู่เหรอคะ”

“อ้าวน้องพิ้งค์ไม่ได้ไปกับพ่อเลี้ยงเหรอคะ”

นิชาเอ่ยทักหญิงสาวหน้าตาน่ารักน่าชังที่กำลังท้องอ่อนๆ คิดว่าหญิงสาวจะออกไปข้างนอกพร้อมพ่อเลี้ยงแดนไทยและปลายฝันเสียอีก

“ไม่อยากไปเป็นกว้างขวางคอพวกเขาค่ะ มีอะไรให้พิ้งค์ช่วยไหมคะตอนนี้ไม่อยากอยู่เฉยๆค่ะ”

“พวกพี่กำลังจะถ่ายคลิปทำโปรโมทรีสอร์ตกันน่ะค่ะ”

“ขอพิ้งค์ช่วยนะคะเรื่องนี้พิ้งค์ถนัดค่ะ”

“ได้เลยค่ะขอบคุณนะคะน้องพิ้งค์”

ณดาเอ่ยตอบแทนเพื่อนทั้งสองที่กำลังมองหน้ากันอย่างชั่งใจ รู้ว่าพวกเพื่อนๆเธอคงไม่อยากให้แขกในรีสอร์ตเข้ามาพักมาช่วยงาน แต่ว่าที่เธอยอมก็เพราะรู้ดีว่าคนที่กำลังท้องอ่อนๆและกำลังจะกลายเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวอย่างเธอคงอยากหากิจกรรมทำไม่ให้คิดฟุ้งซ่าน

“เริ่มเลยนะคะ..1..2..3”

“สวัสดีค่ะฉันณดานะคะเป็นคนที่ดูแลทุกอย่างในโฮมสเตย์อุ่นรักวันนี้ฉันจะพาทุกคนมาดูที่พักทุกรูปแบบและกิจกรรมกับอาหาร...”

คลิปวีดีโอทั้งหมดจะมีณดาเป็นคนที่ดำเนินการอธิบายรายละเอียดต่างๆให้เข้าใจง่ายและได้ใจความโดยมีหนามเตยและพราวพิ้งค์ช่วยกันเป็นตากล้องให้และในคลิปก็จะมีนิชาเข้ามาร่วมแจมด้วยนิดหน่อยวีดีโอนี้ณดาตั้งใจทำมันมากเพราะคิดว่าเป็นการโปรโมทรูปแบบที่เธอไม่เคยได้ทำก่อนหวังว่าการลุกขึ้นมาทำอะไรใหม่ๆของเธอครั้งนี้ผลตอบรับที่ได้ขอให้มันดีดั่งที่เธอคิด