บทนำ
มากจนถึงจุดที่ย้อนกลับไปแก้ไขไม่ได้ มากจนไม่เหลือคำว่าพี่น้องที่บริสุทธิ์ใจต่อกันได้อีกต่อไป...
บท 1
มีน
ฉันเดินเข้ามาในบ้านด้วยอารมณ์ที่ดีเป็นพิเศษเพราะวันนี้มีข่าวดีจะบอกกับคนสำคัญของฉันที่บ้านให้รับรู้ แล้วพอยิ่งเข้าบ้านมาเห็นรถของคนสำคัญของฉันจอดอยู่แล้วด้วย มันยิ่งทำให้ฉันดีใจมากกว่าเดิมไปอีกที่จะได้บอกเขาต่อหน้า ไม่ต้องโทรไปบอกหรือส่งข้อความไปบอก
“น้องมาพอดีเลย มานั่งนี่มาลูก” เสียงของแม่กานต์เรียกฉันขึ้นอย่างเอ็นดูหลังจากเห็นฉันเดินเข้ามาในบ้าน ฉันเลยรีบวิ่งไปหาคนที่กำลังนั่งแล้วหันมาส่งยิ้มให้ฉันอย่างไม่รอช้า
“พี่คุณ” ฉันทิ้งตัวลงนั่งก่อนจะกอดกระแซะที่ต้นแขนแกร่งของพี่เจ้าคุณด้วยความคิดถึงเป็นที่สุด
“โตเป็นสาวแล้ว ทำตัวเหมือนเด็ก ๆ ไปได้นะเรา” พี่เจ้าคุณพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเอ็นดูพร้อมมือหนายกขึ้นมาลูบหัวฉันเบา ๆ
“ก็เด็กสำหรับพี่คุณกับคุณแม่ไม่ใช่เหรอคะ” ฉันออดอ้อนทั้งสองคนออกไปอย่งน่ารักแบบที่ชอบทำ และก็ได้รับรอยจากทั้งสองกลับมาเช่นเดิม
“ทำไมวันนี้ถึงบ้านเย็นจังเรา” พี่เจ้าคุณถามออกมาอย่างแปลกใจและจับผิดเพราะปกติฉันกลับบ้านเร็วกว่านี้ แม้ตอนนี้เขาจะย้ายไปอยู่คอนโดและฉันอยู่บ้าน แต่เขายังมีตารางเรียนของฉันอยู่ตลอด และคอยให้ฉันส่งข้อความรายงานตลอดว่าถึงบ้านหรือยัง
และที่ฉันกลับบ้านเย็นนั่นก็เพราะแวะไปกินนมกับเพื่อน ๆ มาก่อน ฉันขยับตัวนั่งตรงกว่าเดิมก่อนจะฉีกยิ้มออกไปให้ทั้งสองคนอีกครั้งจนไม่ได้สนใจใครอีกคนไปเลย
“อะไร ยิ้มจนจะถึงหูแล้ว” คุณแม่พูดออกมาหยอก ๆ กับท่าทางของฉันที่มันดีดกว่าปกติ
“มีนมีข่าวดีจะบอกทั้งสองคนค่ะ” เมื่อถึงเวลาฉันก็เริ่มเกริ่นออกไปด้วยความตื่นเต้นและรอยยิ้มประดับใบหน้าเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน เพราะอยากจะบอกเหลือเกินว่าการสอบครั้งนี้ฉันทำคะแนนได้สูงที่สุดของห้องด้วยแหละ
“พี่ก็มีข่าวดีจะบอกมีนเหมือนกันนะ” แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะได้บอกข่าวดีของตัวเองออกมา แล้วพี่เจ้าคุณก็พูดออกมาอย่างตื่นเนเหมือนกับฉันจนทำให้เกิดความสงสัยทันที
“งั้นพี่คุณบอกข่าวดีของพี่คุณก่อนเลยค่ะ” ฉันบอกด้วยความตื่นเต้นอยากรู้เรื่องของเขาก่อน เพราะฉันคิดว่าข่าวของฉันต้องดีกว่าของพี่เจ้าคุณแน่ ๆ เพราะฉะนั้นฉันจะยอมบอกเขาทีหลัง
“เอาแบบนั้นเหรอ?” คิ้วเข้มของพี่เจ้าคุณเลิกขึ้นถามออกมาเพื่อความมั่นใจ
“อือหึ๊!” ฉันพยักหน้ารับงึก ๆ อย่างเร็วเรียกรอยยิ้มเอ็นดูจากพี่เจ้าคุณได้มากขึ้น
“นี่ณิชา แฟนของพี่เอง” แล้วพี่เจ้าคุณก็พูดขึ้นแนะนำใครอีกคนที่ฉันเห็นตั้งแต่แรกแต่ไม่ได้สนใจให้ฉันได้รู้จัก พร้อมกับสถานะที่ฉันไม่ได้เตรียมตัว และเกิดความรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาทันที
และอย่าบอกนะ...ว่านี่คือข่าวดีของเขา
“.....” ฉันหุบยิ้มลงทันทีที่ได้ยินสิ่งที่พี่เจ้าคุณพูดออกมาอย่างอัตโนมัติ พร้อมกับความรู้สึกบางอย่างที่ทำให้ฉันไม่พอใจ
“ณิชา นี่มีนน้องสาวสุดที่รักของคุณเอง” เสียงของพี่เจ้าคุณพูดด้วยความรักบอกผู้หญิงที่ชื่อณิชาแนะนำฉันกลับไปบ้างไม่ต่างกัน
“สวัสดีจ้ะน้องมีน” แล้วผู้หญิงคนนั้นก็ทักทายฉันขึ้นด้วยรอยยิ้มเป็นกันเองเหมือนพยายามอยากตีสนิทและทำความรู้จักฉันให้ได้
“....” ฉันหันไปมองหน้าเธอนิ่ง ๆ อย่างพิจารณาสายตาของเธอ และยอมรับเลยว่าเธอเป็นคนที่หน้าตาสะสวยคนหนึ่งเลย แต่ถึงอย่างนั้นก็น้อยกว่าฉันอยู่พอสมควรเช่นกัน
แต่นั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญสำหรับฉัน เพราะเรื่องสำคัญที่สุดสำหรับฉันในตอนนี้ก็คือ พี่เจ้าคุณ ฉันหันกลับมามองหน้าพี่เจ้าคุณอีกครั้งด้วยใบหน้าบึ้งตึงแตกต่างจากก่อนหน้านี้อย่างเห็นได้ชัด มองเขาอย่างไม่มีอารมณ์จะพูดข่าวดีอะไรออกมาอีกแล้ว ก่อนจะลุกขึ้นแล้วรีบวิ่งหนีพี่เจ้าคุณขึ้นชั้นสองไปทันที
“อ้าวมีน!” เสียงของพี่เจ้าคุณกับคุณแม่เรียกฉันขึ้นดังขึ้นจากด้านหลัง แต่ฉันไม่สนใจจะหันกลับไปหาทั้งสองคนเลยแม้แต่น้อย มุ่งหน้าตรงเข้าห้องตัวเองไปทันทีและไม่ลืมล๊อกประตูห้องไว้ พร้อมกับทิ้งตัวนอนคว่ำหน้าไปที่เตียงกว้างด้วยความรู้สึกแปลก ๆ ที่ไม่มีความสุขและไม่พอใจกับอะไรบางอย่าง และต้นเหตุก็มาจากพี่เจ้าคุณนั่นเอง
“หมดกันข่าวดีที่จะบอก ฮึก!!” ฉันบ่นกับตัวเองเสียงสั่นพร้อมร้องไห้ออกมาอย่างห้ามไม่อยู่อย่างไม่เข้าใจว่าน้ำตามาจากไหน และอ่อนแอขนาดนี้ได้ยังไง แต่ก็น่าจะมาจากความโกรธ ความไม่พอใจนั่นแหละ
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงประตูหน้าห้องนอนของฉันดังขึ้น และแน่นอนว่าถ้าไม่ใช่คุณแม่ก็ต้องเป็นพี่เจ้าคุณสองคนนี้เท่านั้น แต่ฉันไม่เปิดให้หรอก ตอนนี้ฉันไม่อยากเจอใครและไม่พร้อมเจอใครด้วย ไม่ว่าหน้าห้องของฉันจะเป็นใครฉันก็ไม่เปิดให้
แกร็ก! แต่ถึงฉันไม่เปิดก็ไม่ได้หมายความว่าคนข้างนอกจะเปิดเข้ามาไม่ได้ หลังจากเสียงเคาะเงียบไปสักพักแล้วไม่นานเสียงประตูก็เปิดขึ้นแทน ทำให้ฉันดีดตัวลุกขึ้นและเห็นว่าเป็นพี่เจ้าคุณที่เป็นคนไขมันเข้ามา ซึ่งเขาก็มักจะทำแบบนี้ตลอด ทำทุกครั้งที่ฉันโกรธเขาแล้วหนีมาขังตัวเองไว้ในห้องนอนแบบนี้
หรือพูดให้ถูกกุญแจสำรองห้องฉันแทบจะอยู่ติดตัวพี่เจ้าคุณตลอดเวลา
“เป็นอะไร หื้ม?” น้ำเสียงอบอุ่นอ่อนโยนอย่างวันวานดังขึ้นถามฉันพร้อมกับร่างสูงที่เดินเข้ามาหาฉันก่อนจะทิ้งตัวนั่งข้าง ๆ แล้วยกมือขึ้นลูบหัว
“.....” ฉันสะบัดหน้าหนีไม่อยากให้เขาจับหัวและไม่อยากตอบกลับเขาไป ตอนนี้ไม่อยากเจอหน้าเขาเลยสักนิด ไม่อยากคุยกับเขาด้วยสักคำ
“พี่ถามว่าคนสวยของพี่เป็นอะไรคะ” แต่พี่เจ้าคุณยังคงไม่ยอมปล่อยผ่านไปง่าย ๆ ขยับหน้าเข้ามาถามฉันอย่างอ่อนโยนหยอกล้อเหมือนกับที่ชอบทำเพื่อให้ฉันโวยวายหรือหลุดขำออกมา
แต่ไม่ต้องมาทำเสียงนุ่มเสียงหวานแบบนี้หรอก ยังไงฉันก็ไม่หลงกลไม่หายงอนง่าย ๆ เด็ดขาด
“.....” ฉันยังคงเงียบและหันหน้าหนีพี่เจ้าคุณเหมือนเดิมด้วยความรู้สึกหลากหลาย แต่ไม่นานพี่เจ้าคุณก็เชยคางฉันให้หันไปสบตากับเขา แต่ฉันก็เลือกจะหลับตาหนีหน้าเขาอย่างไม่ยอมและไม่อยากมอง
“ถ้าไม่ลืมตาจะโดนทำโทษนะ” เสียงข่มขู่ดังขึ้นอย่างไม่ได้น่ากลัวเท่าไหร่ และไม่ต้องมาขู่หรอก คิดว่าฉันจะกลัวเขาหรือไง
“....” ฉันเลือกจะเงียบและหลับตาไว้เหมือนเดิม เพราะครั้งนี้ฉันโกรธเขามากจริง ๆ โกรธจนไม่อยากพูดอะไรด้วยเลยสักนิด
“โอเค สงสัยเด็กดื้อจะอยากโดนลงโทษจริง ๆ” เสียงของพี่เจ้าคุณดังขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ทันทีเมื่อเห็นฉันยังต่อต้านเขา
แต่ฉันก็ยังคงหลับตานิ่งเพื่อไม่ให้ลืมตาไปมองหน้าเขา แต่คนอย่างเขามักจะดักฉันได้ทุกทางอย่างรู้ทันมาตลอด
“โอ้ยพี่เจ้าคุณ! มีนเจ็บนะ!” แล้วฉันก็ร้องขึ้นพร้อมกับจับแก้มตัวเองหลังจากถูกฟันคมกัดเข้ามาที่แก้มของฉันอย่างหมั่นเขี้ยวไม่แรงแต่ก็ไม่เบา
และนี่ก็คือวิธีลงโทษของเขาเสมอนั่นเอง เขาทำแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก ๆ แล้ว จนถึงตอนนี้สำหรับเขาฉันก็ยังคงเหมือนเด็กน้อยในวันวานไม่เปลี่ยน
“ก็มีนดื้อเอง” พี่เจ้าคุณพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มพอใจอย่างไม่รู้สึกผิดที่ทำให้ฉันลืมตามามองเขาได้สำเร็จ
ไม่สิ ลืมตามาจิกค้อนสายตาใส่เขาได้อย่างไม่พอใจต่างหาก
“มีนไม่อยากคุยกับพี่คุณ ออกจากห้องมีนได้แล้ว!” ฉันพูดเสียงห้วนพร้อมสะบัดหน้าหนีเขาอย่างไม่หายโกรธและจริงจังไม่น้อย
“ไหนเป็นอะไร บอกพี่มาสิ” แต่พี่เจ้าคุณก็ยังไม่ได้ออกไปไหง่าย ๆ แล้วก็จับหน้าฉันให้หันไปหาเขาอีกครั้งก่อนจะถามออกมาเพื่อหาคำตอบอย่างใส่ใจไม่เคยเปลี่ยน
“ไม่ได้เป็นอะไร!” ฉันปฏิเสธออกไปเสียงเรียบใบหน้าบึ้งตึงสวนทางกับคำว่าไม่เป็นไรของตัวเองเป็นที่สุด
“เหรอ” น้ำเสียงที่ฟังดูก็รู้ว่าไม่เชื่อดังขึ้นเหมือนกับมุมปากที่ยังคงมีรอยยิ้มประดับอยู่ตลอดเหมือนกับเรื่องที่ฉันโกรธเป็นเรื่องเล่น ๆ
“ค่ะ!” ฉันกระแทกเสียงตอบใส่เขาออกไปเป็นการยืนยันและรู้สึกรำคาญที่ถูกเซ้าซี้ถามไม่หยุด
“บอกพี่มา ว่าโกรธอะไร ถ้ามีนไม่บอกพี่จะง้อถูกเหรอคะ” พี่เจ้าคุณพูดขึ้นอีกครั้งเหมือนกับที่ผ่านมา เขาไม่เคยปล่อยให้ฉันโกรธอะไรแล้วหายเองโดยไม่รู้คำตอบ
และนั่นก็ทำให้ฉันหันไปมองหน้าพี่เจ้าคุณเต็มตาอย่างไม่พอใจอีกครั้ง
“ก็พี่เจ้าคุณมีแฟน” แล้วฉันก็บอกสิ่งที่ฉันรู้สึกไม่พอใจจนโกรธเขาออกไปให้เขารู้อย่างไม่ปิดบังทันที
ใช่ฉันโกรธเขาเรื่องนี้ เรื่องที่เขามีแฟนแล้วพามาเปิดตัวที่บ้านอีก นี่ไม่ได้หมายความว่าเขาจริงจังกับผู้หญิงคนนั้นพอสมควรหรอกเหรอ
“ทำไม มีนไม่อยากให้พี่มีแฟนเหรอคะ” พี่เจ้าคุณได้ยินแบบนั้นก็ถามฉันออกมาเหมือนต้องการเหตุผล
แต่มันก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาน่าจะถามเลยสักนิดไม่ใช่เหรอ มันก็เหมือนเหตุผลที่เขาไม่อยากให้ฉันมีแฟนนั่นแหละ
“พอพี่เจ้าคุณมีแฟน พี่เจ้าคุณก็จะให้ความสำคัญกับแฟนพี่ แล้วพี่เจ้าคุณก็จะลืมมีน ไม่สนใจมีนเหมือนเดิม” ฉันบอกความคิดและความรู้สึกของตัวเองออกไปอย่างมั่นใจว่าจะต้องเป็นแบบนั้นแน่
ใช่ฉันกำลังกลัว กลัวว่าจะไม่ใช่คนสำคัญของเขาเหมือนเดิมอีกต่อไป พอเขามีแฟนเขาก็จะหันไปสนใจและให้ความสำคัญกับแฟนของเขาเป็นที่สุด มีเวลาให้แค่แฟนของเขาเพียงคนเดียว แล้วเธอก็จะถูกมองข้ามกลายเป็นคนอื่นในที่สุด
“หึ! เด็กน้อย ไม่มีใครสำคัญกับพี่เท่าคนสวยของพี่อีกแล้วรู้ไหม” พี่เจ้าคุณได้ยินแบบนั้นก็ขบขันออกมาอย่างเอ็นดู ก่อนจะพูดให้ฉันเข้าใจว่าไม่มีอะไรเปลี่ยนไปสำหรับเขาพร้อมกับโคลงหัวฉันเบา ๆ
“มีนไม่เชื่อหรอก ตอนนี้ก็พูดแบบนี้ แต่พอนานไปก็เปลี่ยนไป!” แต่ฉันยังคงปฏิเสธเขาออกไปอย่างมั่นใจและไม่มีทางเชื่อสิ่งที่เขาพูดด้วยเช่นกัน
ฉันเคยเห็นเพื่อน ๆ ของฉันมีแฟนกันเยอะแยะ แล้วก็ติดแฟนกันมากจนไม่มีเวลาให้เพื่อนมากพอเหมือนตอนไม่มีใคร จะบอกว่าเข้าใจและเป็นเรื่องปกติก็ได้ แต่ถึงอย่างนั้นเพราะรู้ว่ามันเป็นเรื่องปกติไงฉันถึงได้กลัว
“พี่สัญญา ว่าจะไม่มีใครสำคัญไปกว่ามีนของพี่เด็ดขาด เชื่อพี่นะคะ” แต่พี่เจ้าคุณก็เลือกจะสัญญาออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงใจ พร้อมกับยกนิ้วก้อยของเขาขึ้นมาตรงหน้าฉันเหมือนที่ฉันชอบสัญญากับเขาตอนเด็ก ๆ เป็นการเกี่ยวก้อยรับปาก
“ถ้าพี่คุณผิดสัญญากับมีน มีนจะโกรธและไม่พูดกับพี่คุณตลอดไป!” ฉันเห็นแบบนั้นก็ยกมือขึ้นไปเกี่ยวก้อยเขาแล้วลั่นคำคาดโทษออกไปดักทางเขาไว้
ที่ผ่านมาเวลาเขาสัญญาอะไรเขาทำได้ตลอดไม่เคยผิดคำพูด ครั้งนี้แม้ยากจะเชื่อ แต่ฉันก็ยังจะเชื่อเขาเหมือนเดิม
“ด้วยเกียรติของคนหล่อครับ” แล้วพี่เจ้าคุณก็ตอบรับคำสัญญาออกมาอย่างหนักแน่นจริงจัง นั่นจึงทำให้ฉันพอยิ้มออกมาได้อย่างสบายใจ
บทล่าสุด
#36 บทที่ 36 ตอนพิเศษ2
อัปเดตล่าสุด: 3/13/2026#35 บทที่ 35 ตอนพิเศษ1
อัปเดตล่าสุด: 3/13/2026#34 บทที่ 34 บอกความจริง(ตอนจบ)
อัปเดตล่าสุด: 3/13/2026#33 บทที่ 33 ความจริง1
อัปเดตล่าสุด: 3/13/2026#32 บทที่ 32 ความจริง
อัปเดตล่าสุด: 3/13/2026#31 บทที่ 31 แค่อยากมาขอโทษ
อัปเดตล่าสุด: 3/13/2026#30 บทที่ 30 เลิกยุ่งกับเมียกู
อัปเดตล่าสุด: 3/13/2026#29 บทที่ 29 สั่งแต่ไม่ทำ
อัปเดตล่าสุด: 3/13/2026#28 บทที่ 28 บังเอิญ
อัปเดตล่าสุด: 3/13/2026#27 บทที่ 27 สับสน
อัปเดตล่าสุด: 3/13/2026
คุณอาจชอบ 😍
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
My Husband คุณสามีเมื่อไหร่จะหย่า?
ว่าที่เจ้าบ่าวรู้เรื่องก็กับรีบเอ่ยปากตั้งเงื่อนไขการหย่าตั้งแต่ยังไม่ทันได้แต่งงาน
แล้วแบบนี้เธอจะใช้ชีวิตหลังแต่งงานกับเขาได้ยังไงกัน?
เมื่อเขาปากร้าย ส่วนเธอไม่ชอบพูด
แต่เมื่อเธอเลือกพูด สิ่งที่พูดออกไปคือ “กลับมาแล้วเราไปหย่ากัน! ไม่ต้องรอแล้ว หย่ากันเลย!!” เพียงประโยคเดียวสั้น ๆ
ทำให้ชายหนุ่มที่อยู่ไกลเริ่มร้อนลน ทั้งเคยพูดเรื่องหย่าอยู่บ่อยครั้ง ได้ยินคำจริงจังนั่นถึงกับรีบแจ้นกลับมา
แล้วตกลงคุณสามี ตกลงอยากหย่า หรือ ไม่อยากหย่านะ?
กรงรักจำนน
เขามีคนรักอยู่แล้ว ทว่าเพื่อย่า เขายอมแต่งงานปลอม ๆ กับเธอ และยอมทำทุกอย่างยกเว้น “อยู่ด้วยกันจริง ๆ”
เมื่อย่าเร่งรัดอยากได้หลาน เขาเสนอให้เธอตั้งครรภ์ด้วยสเปิร์มของคนอื่นเพื่อไม่ต้องแตะต้องกันสักนิด และนั่นคือวันที่หัวใจของเธอแตกละเอียด
จนกระทั่งแผนชั่วของใครบางคนทำให้เขาและเธอต้องนอนบนเตียงเดียวกันโดยไม่ตั้งใจ
และนั่น…ทำให้ชีวิตทุกคนพังครืน
เธอถูกใส่ร้าย ถูกขับไล่ ถูกเหยียบย่ำจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรี
ลุ้นรัก เจ้าสาวใบสั่ง
พยาบาลที่รักของนายจอมเหวี่ยง
"แหม ผู้ชายเพอร์เฟกต์ดูแลตัวเองได้มันจืดชืดจะตายค่ะ มะลิชอบดูแลคนไข้ดื้อๆ ปากแข็งแบบคุณคิรินมากกว่า... ท้าทายดี!"
ใครจะไปคิดว่า 'คิริน' ท่านประธานจอมเหวี่ยงที่เอาแต่ขังตัวเองในห้องและไล่พยาบาลออกเป็นว่าเล่น จะต้องมายอมสิ้นฤทธิ์ให้พยาบาลจบใหม่หน้ามึนอย่าง 'มะลิ'
จากที่ตั้งป้อมเกลียดชัง ทำไปทำมา... กำแพงที่กั้นไว้กลับพังทลายไม่มีชิ้นดี
และจากคนไข้ปากร้ายที่เอาแต่ไล่ตะเพิดเธอในวันนั้น กลายเป็นคนไข้สายรุกที่ขยันชวนพยาบาลส่วนตัวทำ 'กายภาพบำบัด' บนเตียงทุกคืนไปซะได้
เมียนักศึกษาของหมอบดินทร์
สัญญาลับถูกร่างขึ้นพร้อมกฎเหล็กข้อสำคัญ: ห้ามให้ใครรู้เรื่องนี้เด็ดขาด และห้ามล้ำเส้นก้าวก่ายชีวิตส่วนตัว
ในเวลางาน เขาคืออาจารย์หมอที่เย็นชาและเข้มงวดจนเธอกดดันแทบร้องไห้ แต่เมื่ออยู่ใต้ชายคาเดียวกันในยามวิกาล เขากลับเป็นผู้ชายที่คอยต้มข้าวต้ม ดุด้วยความห่วงใย และปลอบประโลมเธอด้วยอ้อมกอดที่แสนเร่าร้อนจนหัวใจสั่นไหว
เมื่อความรักเริ่มก่อตัวสวนทางกับกฎที่ตั้งไว้ ท่ามกลางสายตาจับผิดของผู้คนรอบข้างและเงาอดีตที่คอยตามหลอกหลอน ปลายฝนจะพิสูจน์ตัวเองอย่างไรให้คู่ควรกับการยืนเคียงข้างเขา และอาจารย์หมอจอมปากแข็งจะยอมทลายกำแพงเพื่อปกป้องภรรยาตัวน้อยของเขาด้วยวิธีไหน?
ลวงรักคุณหมอคาสโนว่า
เรื่องราวของคุณหมอ "คาสโนว่าตัวพ่อ" ควงผู้หญิงเป็นว่าเล่น ปากดี งี่เง่า เอาแต่ใจตัวเองอย่าง "คณาธิป"
เมื่อมาพบกับกวางน้อยไร้เดียงสาแต่สู้คนอย่าง "ชมชนก" เด็กนักศึกษาคณะบริหารที่มาฝึกงานในโรงพยาบาลของเขา
เธอคอยส่งทั้งขนม กาแฟและมักจะเดินมาให้เขาเห็นบ่อย ๆ
แต่เขาไม่ค่อยชอบเธอเท่าไหร่เพราะไม่ต่างกับพวกโรคจิต
ไม่ว่าเขาจะทำอะไรกับผู้หญิงคนอื่นที่ห้องไหน
ทำไมต้องเจอกับเธอทุกทีสิน่า!!
** นิยายเรื่องนี้พระเอกเริ่มแรกไม่ใช่คนดีนะคะ ปากร้ายและเอาแต่ใจ
นิยายเป็นแนว 18+ มีฉากอีโรติกค่อนข้างละเอียด
ควรใช้วิจารณญาณในการเสพ
Raam’ Crazy เธอคือของตาย
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
สมรสแสร้งสมรัก:เจ้าสาวตัวแทน
ครั้งนี้... หากตฤณอยากได้เธอกลับคืน เขาจะต้องพิสูจน์ว่าเธอไม่ใช่ตัวแทนของใคร ไม่ใช่เงาของผู้หญิงคนอื่น แต่คือผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขาเลือกด้วยหัวใจ... และจะเลือกทุกวันตลอดชีวิต
มลทินรักภรรยาไร้ค่า
เธอถูกส่งมาแทนที่พี่สาวในคืนแต่งงานพร้อมคำดูถูกว่าเป็นเพียง ภรรยาไร้ค่า
เขาแต่งงานเพื่อรักษาหน้าไม่เคยคิดจะรัก ไม่เคยคิดจะผูกพัน แต่เด็กในท้องของเธอ…
กลับกลายเป็นสายใยที่เขาตัดไม่ขาด
จากผู้ชายที่เย็นชาไร้หัวใจสู่พ่อที่กลัวแม้แต่จับลูกแรงเกินไปจากผู้หญิงที่ไม่เคยมีสิทธิ์เลือก
สู่คนที่ทั้งบ้านยอมรับว่าขาดไม่ได้













