บทนำ
-- ฮันเตอร์ --
หล่อ รวย (เอา)แต่ใจเก่ง
-- พระพาย --
สวย เก่ง เกลียดเด็กที่สุด
"ฉันเป็นพี่นายนะ!"
"พี่น้องท้องชนกันน่ะเหรอ"
"เด็กปากเสีย!"
"รู้ได้ไงเคยลองแล้วเหรอ ทำไมผมจำไม่ได้ล่ะลองอีกสักทีก็คงไม่เสียหายหรอกมั้ง"
"อื้อ!~ ฮันเตอร์!"
"ฉันไม่ชอบเด็ก"
"โตพอจะเป็นผัวเธอได้แล้ว ทบทวนหน่อยไหม"
"นี่! นายมันเอาแต่ใจตัวเองที่สุดเลย"
"เอาเก่งด้วยนะเผื่อลืม"
บท 1
ใครว่าเด็กมันน่ารัก เธอคนหนึ่งล่ะที่คิดต่างจากคำพูดนี้ จากประสบการณ์ตลอดยี่สิบปีบริบูรณ์ที่มีมากับเด็กที่ซึ่งเป็นน้องชายคนเดียวของเธอมันไม่ได้มีคำว่า 'น่ารัก' อยู่ในนั้นด้วยเลย
กวนประสาท กวนตีน ปากจัด หยาบคาย ไม่มีความเป็นน้องที่ดีนั่นคือสิ่งที่เธอสัมผัสได้
"พาย! เติมเกมให้หน่อยดิ๊"
นั่นคือคำพูดที่ได้ยินแทบจะทุกสัปดาห์ที่กลับมานอนบ้านแล้วได้ยิน พระพายกลอกตามองบนเบือนหน้าหนีจากน้องชายคนเดียวของเธอ ลูกชายคนเดียวของบ้านและหลานชายคนเดียวของปู่กับย่าที่ล่วงลับไปแล้ว
หรี่ตาลงกลับมามองหน้าจอโน๊ตบุ๊คที่กำลังเล่นซีรีส์เรื่องโปรดที่กำลังออนแอร์อยู่ตอนนี้พร้อมกับก้มลงกัดแซนด์วิชในมือไปด้วย
"พายได้ยินไหม!"
"...."
"เชี่ยไรวะกระสุนหมด ไอ้ฮันมึงไม่ช่วยกูวะสัส"
"...."
"พายเติมเกมให้หน่อยได้ยินไหม"
เธอชักจะหมดความอดทนแล้วนะ! ห้องตัวเองก็มีทำไมต้องมาหมกตัวอยู่แต่ในห้องเธอด้วย จะดูซีรีส์ก็ไม่เข้าใจได้ยินแต่เสียงมันแว้ดๆ ข้างหู แก้วหูดังวิ้งๆ จนจะดับอยู่แล้ว
"พาย!"
"นี่! เลิกเรียกซะทีได้ป่ะรำคาญ แล้วเนี่ยทำไมไม่ไปอยู่ห้องตัวเองห๊ะ มีปัญหาอะไรกับห้องฉันนักหนาเนี่ย"
"เติมเกมให้หน่อย"
"ไม่มีตังค์"
"อย่ามาพูดเมื่อวันก่อนแม่เพิ่งโอนค่าขนมให้เอง เร็วเติมเกมให้หน่อย"
"ไอ้พระนายแกก็ได้ค่าขนมเป็นอาทิตย์ป่ะ"
"เติมเกมหมดแล้ว"
"แล้วมาขอฉันเนี่ยนะ"
"เร็วดิเดี๋ยวคืนให้"
"ไม่มี!"
"โห่! งกว่ะ"
อยากคว้าโทรศัพท์ปาใส่หัวมันแทบตายแต่ก็เสียดายไอโฟนรุ่นใหม่ที่เพิ่งถอยมาจะไม่ทนหัวมัน อยากลุกขึ้นไปตบกระบาลสักฉาดก็กลัวหนังหัวมันจะหนากว่ามือนุ่มๆ ของเธอ
อยากมีน้องน่ารักๆ แบบคนอื่นเขาแต่บุญบาปกลับให้น้องเธอมาแบบมันน่าจับทุบทุกนาทีส่งมาให้ เฮ้อ.... เมื่อไหร่มันจะสำเหนียกตัวได้สักทีว่าเธอเป็นพี่มันไม่ได้เป็นน้องมัน
"ออกไปไป๊ฉันจะดูซีรีส์"
เสียงหวานตะคอกกลับน้องชายตัวเองสะบัดหน้าหันกลับมายังหน้าจอโน๊ตบุ๊คด้านหน้า เพิ่มระดับเสียงให้ดังกว่าเมื่อครู่แล้วดึงความสนใจทั้งหมดมายังภาพเคลื่อนไหวด้านหน้าอีกครั้ง
ห้องนอนสี่เหลี่ยมโทนสีเหลืองอ่อนกลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้งจนเจ้าของห้องคิดว่าคนที่บุกรุกเข้ามาคงจะออกไปแล้ว แต่เปล่าเลยเมื่อหางตาเหลือบไปเห็นเงาลางๆ ที่มันขยับเคลื่อนไหวก่อนเสียงกวนประสาทจะดังตามขึ้นมาใกล้ๆ
"ไอ้นี่เหรอพระเอกโห่โคตรแก่เลยว่ะ"
บทล่าสุด
#120 บทที่ 120 The end ๑๐๐%
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#119 บทที่ 119 The end ๕๐%
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#118 บทที่ 118 เซอร์ไพรส์ ๑๐๐%
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#117 บทที่ 117 เซอร์ไพรส์ ๕๐%
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#116 บทที่ 116 ในวันที่สายไป ๑๐๐%
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#115 บทที่ 115 ในวันที่สายไป ๕๐%
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#114 บทที่ 114 พ่อแม่(แฟน) ๑๐๐%
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#113 บทที่ 113 พ่อแม่(แฟน) ๕๐%
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#112 บทที่ 112 ลืมนัดสำคัญ ๑๐๐%
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#111 บทที่ 111 ลืมนัดสำคัญ ๕๐%
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026
คุณอาจชอบ 😍
พิษรักร้าย Toxic love
"ออกไป ถ้าไม่อยากโดนข้อหาบุกรุกห้องคนอื่นในยามวิกาล" นินิวบอกริกมาเสียดังด้วยสีหน้าโกรธจัด ที่ริกเข้าห้องเธออย่างถือวิสะ
"ไม่ไป ในเมื่อที่นี่คือห้องเมียฉัน ทำไมฉันต้องออก" ร่างสูงบอกมาด้วยเสียงแข็งด้วยความไม่พอใจ
"ห้องฉันไม่ใช่ห้องของยัยโมเน่ เมียคนปัจจุบันของพี่ ถ้าพี่ยังหลงเหลือความเป็นคนอยู่บ้างก็ออกไปจากห้องฉันคะ" แต่ริกกับไม่สนใจคำพูดนินิวเลยซักนิด ร่างสูงเดินเข้ามาหาคนตรงหน้า นินิวที่เห็นเช่นนั้นถึงกับจับที่ชายผ้าขนหนูเอาไว้แน่นขึ้น เพราะคนตรงหน้านั่นดูอันตรายสำหรับเธอ
"อย่านะพี่ริก เรื่องของเรามันจบไปแล้ว" นินิวบอกมาด้วยเสียงสั่นเพราะสายตาที่เขามองเธอมามันน่ากลัวมากจริงๆ
"ชอบฉันไม่ใช่เหรอ เอาฉันแล้วจะไปอ่อยคนอื่น อีกทำไม ฉันเห็นเต็มสองตาว่าเธอจูบกับไอ้ไทม์"
"ในเมื่อพี่เห็นเช่นนั้น พี่ก็เลิกยุ่งกับฉันเสียสิ ฉันจะอ่อยจะจูบกับใครมันก็เรื่องของฉันไหม ฉันบอกพี่ไม่กี่ร้อยครั้งแล้วว่าเราเลิกกันแล้ว เพราะพี่มันเลว ฉันเลยไม่อยากได้พี่แล้ว "
กับดักรักท่านประธาน
คลั่งรักแค่เธอ (มาวิน X อบิเกล)
ปากบอกไม่รักไม่ชอบ แค่ของเล่นที่ยังไม่เบื่อแต่ตามติดเป็นเงาแบบนี้เขาเรียกว่าอะไรกัน
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
หยุดเสือ
จนต้องมาเจอกับผู้หญิงที่ไม่สนใจเขาอย่างเธอ ความอยากเอาชนะจึงเริ่มต้นขึ้น ทำให้เขาและเธอต้องเข้าไปพัวพันกันในเกมส์หยุดเสือนี้
วิศวะร้ายพ่ายรักยัยตัวป่วน
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
ภรรยาลับของคุณหมอปัณ
นภัสสรยอมแลกศักดิ์ศรีเพื่อชีวิตแม่
ขณะที่หมอปัณ… ผู้ชายเย็นชาที่ไม่เชื่อในความดีของใคร กลับลงโทษเธอจากความเข้าใจผิดในคืนหนึ่งที่เปลี่ยนชะตาไปตลอดกาล
เขาเรียกเธอว่า... ผู้หญิงหน้าเงิน แต่กลับกักขังเธอไว้ข้างกายด้วยเงินและความปรารถนา
เมื่ออดีต ความลับ และเด็กในท้องปรากฏขึ้น ความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อ… จะกลายเป็นความรัก หรือพันธะที่ไม่มีวันหลุดพ้น
นิยายดรามาร้อนแรง จากความแค้น สู่รักที่เจ็บที่สุด
เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ
“หยุดมโนเลยอ้วน กูแค่ให้เกียร์ ไม่ได้คิดจะเอาทำเมีย” ชิ! เบรกซะฉันล้อลากเลยไอ้พี่บ้านี่
ใครจะอยากไปเป็นเมียนักเลงแบบพี่ล่ะ
“ไม่รู้ล่ะ ใจพี่อยู่ที่นิ่มแล้ว” ฉันพูดออกไป
ก็ฉันเคยได้ยินพี่ ๆ พูดว่าใจอยู่เกียร์ เพราะงั้นเขาก็ให้ฉันแล้ว สรุปแล้วหัวใจเขาอยู่ที่ฉัน
“มโนล้วน ๆ เลยนะมึง” พี่เคลิ้มเขาส่ายหัวใส่ฉัน แล้วจากนั้นเขาก็ขับรถออกจากข้างทางที่อยู่ข้างบ้านหลังใหญ่ที่เขาเดินหายเข้าไป
“เดี๋ยวนิ่มจะดูแลให้ดีเลยนะจ๊ะ” ฉันฉีกยิ้มใส่พี่เคลิ้ม
ก็ตอนนี้พี่เขาอกหัก ฉันก็แค่อยากเห็นพี่เขายิ้มก็แค่นั้น
“เรื่องของมึง เพราะกูไม่สนใจ มึงจะทิ้งก็ได้นะถ้ามันเกะกะลูกตามึง หรือจะให้กูโยนทิ้งตอนนี้ก็ได้นะ”
“อย่ามายุ่งกับของนิ่มนะ! ตอนนี้มันเป็นของนิ่มแล้ว พี่ห้ามยุ่ง”
“มโนอะไรก็มโนไป แต่อย่ามโนว่ากูเป็นผัวมึงก็พอ เพราะมันเป็นไปไม่ได้”
“ชิ! คิดว่านิ่มอยากเป็นเมียพี่หรือไง ฝันไปเถอะ นักเลงอย่างพี่เคลิ้ม นุ่มนิ่มไม่เอามาเป็นผัวหรอก ปวดหัวเรื่องผู้หญิงที่เยอะอย่างกะฝูงวัวฝูงควาย แล้วนิ่มก็ไม่มีปัญญาวิ่งหนีคู่อริพี่ด้วย นิ่มอ้วน นิ่มเหนื่อย”
“มึงมโนไปไกลแล้วนะอ้วน หยุดต่อมมโนมึงเดี๋ยวนี้”
ภรรยา(เก่า)ของมาเฟีย - เมีย (น้อย) ของมาเฟีย
"ไง ไม่ได้เจอกันหลายปี" เสียงทักทายแสนเย็นชานั้นทำเอาเธอยืนขาแข็งไปหมด
"ทำไมถึงจับฉันมาล่ะ"
"ไม่รู้สินะ ก็แค่มีเรื่อง...อยากเคลียร์นิดหน่อย"













