การแต่งงาน

การวิ่งตามผู้ชายทำเธอให้เธอจนตรอก...เพราะไม่อยากทำให้พ่อเสียใจ จำต้องขอร้องให้เขายอมรับการแต่งงาน 'แล้วเธอจะรู้ว่าการแต่งงานกับฉัน! มันคือนรก!'

“เป็นช่างสักจริง ๆ ด้วย เข็มช่างสักใหญ่มาก”

“พ่อเลี้ยงคะ ขอดูกระเจียวดอกที่ใหญ่ที่สุดในไร่หน่อยได้ไหมคะ ซินแสบอกว่าถ้าได้จับแล้วจะโชคดี”พ่อเลี้ยงหมอกคราม ยิ้มมุมปาก นัยน์ตาพราวระยับท่ามกลางสายฝน “อยากดูของใหญ่ ต้องใจกล้าหน่อยนะอัญญา"

เธอคิดว่าเขาเป็นเกย์
"ผมไม่ใช่เกย์ ถ้าอยากพิสูจน์ ก็ไปที่ห้องผมสิ"

เพราะความดื้อรั้นเอาแต่ใจทำให้เธอมาเหยียบที่อิตาลีตามความฝัน ทว่าความหวาดกลัวบวกกับความกล้าอันน้อยนิดทำให้เธอได้พบกับเซเลโน่ ชายหนุ่มที่มีดวงตาดุดันน่ากลัวและมีเสน่ห์จนน่าค้นหา ทว่าเส้นทางรักไม่ได้ง่ายอย่างที่คิดเมื่อเธอตกเป็นเชลยของเขาอย่างไม่ได้ตั้งตัว

เขาไม่เคยบอกว่ารักแต่เธอก็ยังเทิดทูนบูชา

'เฮียเคยรักหลินบ้างไหม?'
'ฉันไม่เคยรักเธอ'
'เฮียทำแบบนี้ทุกคืนแต่ไม่เคยบอกรัก แล้วหลินจะทนให้ได้อะไร...'
'ฉันไม่เคยขอให้เธอทน'
'...'

หลินหลินเรียนรู้ในตอนนี้นี่เอง ต่อให้เธอจะทุ่มเทให้กับความรักครั้งนี้แค่ไหน
แต่สุดท้ายแล้วมันก็ไม่มีอะไรเปลี่ยน
ต่อให้ดีให้ตายสุดท้ายสำหรับเขา 'ไม่รักก็คือไม่รัก'

#ดั่งหมาไร้เจ้าของ

ตลอดเวลาที่ผ่านมา...เขาผลักใสเธอออกจากชีวิตอย่างร้ายกาจ
ไม่ติดต่อ ไม่สนใจ ราวเธอไม่เคยมีตัวตน
ปล่อยให้เธอเจ็บปวด อ้างว้างและแสนเดียวดาย
กระทั่งวันนี้...วันที่ร่างกายและหัวใจเข้มแข็ง
เขากลับเข้ามาเอ่ยอ้างว่า เธอคือ ‘สมบัติส่วนตัว’


“คุณเคยรู้ตัวเองไหมคะว่าเป็นคนที่...เห็นแก่ตัว เห็นแก่ได้ หน้าไม่อายที่สุดในโลก”
คมคายเลิกคิ้วตาเปล่งประกายพลางอมยิ้มยั่วเย้า เธอมองค้อนแล้วสะบัดหน้าหนีไปทา...

นายแพทย์หนุ่มเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาสไตล์อปป้าเกาหลีค่อย ๆ ปรือตาขึ้นมอง หากแต่ภาพที่เห็นกลับพร่ามัวจนไม่รู้ว่าตอนนี้กำลังทำอะไร อยู่ที่ไหน…และกับใคร
“อื้อ~” เสียงครางแหบพร่าดังขึ้นเบา ๆ ช่วยปลุกให้หญิงสาวที่นอนเปลือยกายอยู่ด้านหลังเขารู้สึกตัวตื่นด้วย เธอปรือตาขึ้นมาด้วยความยากลำบาก แต่ทันทีที่สมองเริ่มประมวลผลความปวดหนึบตรงกลางกายก็ตรงเล่นงานจนใบหน้าสวยเหยเก
“อ๊ะ…” หญิงสาวเปล่งเสียงครางเบา ๆ แล้วก...

"ถ้าฉันปล่อยเด็กไว้ที่นี่จะอยู่ได้มั้ย"
"แม่งเอ๊ย ภาระฉิบหาย..!"
"ฉันไม่ชอบเด็กดื้อมันน่ารำคาญ...!"
"หนูดื้อตอนไหนออกจะน่ารัก"
"น่ารักกับผีนะสิ...!"

เพราะคำลวงโลกและละครฉากใหญ่ที่จัดขึ้นด้วยถุงเลือดสัตว์โง่ๆ เพียงถุงเดียว ทำให้อติภพ ประธานบริหารหนุ่มผู้หยิ่งยโสและหูเบา ตัดสินใจโยนมนต์มีนา ภรรยาตีทะเบียนที่กำลังอุ้มท้องลูกแฝด ออกไปเผชิญพายุฝนและอุบัติเหตุปางตายกลางถนนอย่างไร้ความปราณี เขาย่ำยีความรักที่บริสุทธิ์ของเธอจนแหลกสลาย เพียงเพื่อปกป้องผู้หญิงแพศยาที่เขาคิดว่าแสนดี
สี่ปีต่อมา มนต์มีนาไม่ได้ตายอย่างที่เขาคิด เธอได้รับการช่วยเหลือจากมหาเศ...

สิ่งที่ไม่คาดคิดมาก่อนในชีวิตของผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างพีชญาก็คือ...การลืมตาตื่นขึ้นในห้องพักที่ไม่คุ้นตาพร้อมกับเสื้อผ้าที่ถูกเปลี่ยนไป
หลังจากที่พาตัวเองหนีออกมาจากห้องของผู้ชายที่บังอาจขโมยจูบแรกของเธอได้สำเร็จ พีชญาก็บอกกับตัวเองไว้เลยว่าชีวิตนี้จะไม่ขอเจอผู้ชายคนนั้นอีกเป็นอันขาด แต่มันกลับไม่เป็นอย่างที่เธอต้องการ เมื่อเขาก้าวเข้ามาบงการชีวิตเธอให้อยู่ในกำมือ
ไม่คิดเลยว่าผู้ชายอย่างลูฟ โฮเมอร์จ...

ตึกตักตึกตัก

เสียงรองเท้าส้นสูงดังกระทบพื้นสนั่นทันทีที่สาวมั่นอย่าง ควีน ลดา มาเยือนยังอู่ซ่อมรถของเพื่อนชายคนสนิทอย่าง คิงส์หรือราชา

หญิงสาวเดินเข้ามาทิ้งสะโพกกับรถด้วยความมาดมั่น ทอดสายตามองราชาอย่างเอือมระอา เมื่อเห็นว่าเพื่อนชายอยู่ในสภาพเปลือยท่อนบน

อวดใคร คิดว่าน่ามองขนาดนั้นเลยเหรอ

สมองคิดอย่างนั้นแต่สายตาของสาวมั่นกลับจ้องหน้าท้องของเพื่อนไม่วางตา

“โอ้ย” ก่อนเสียงร้องลั่น...

พวกเขาเข้าหาเธอด้วยการล่อลวง กักขังเธอไม่ให้ไปไหน หัวใจดวงน้อยจะรับมือชายหนุ่มทั้งสองคนได้หรือไม่…

“เดี๋ยวคืนนี้ไปเอาคำตอบ ที่ห้อง”

นางเอกหลอกฟันแล้วทิ้งพระเอก

“เรื่องหย่า…เจ้าฝันไปได้เลย อู่เหมยหลิน”

เมื่อภาพฝันพังลงทุกอย่างในชีวิตของเธอก็เริ่มบิดเบี้ยวไปคนละทิศคนละทาง เธอเริ่มสร้างครอบครัวด้วยความผิดพลาด ไม่รู้เลยว่าจะประคองไปได้ไกลสักแค่ไหน
แขกผู้ใหญ่คนหนึ่งในงานแต่งอวยพรเธอและเจ้าบ่าวว่า “แต่งกันแล้วก็เหมือนคนเดียวกัน ช่วยกันสร้างครอบครัว หนักนิดเบาหน่อยให้อภัย เรื่องที่ผ่านมาแล้วก็อย่าได้เอามาฝังใจ คนเราต้องเริ่มใหม่กับปัจจุบัน”
แน่นอนว่าคนพูดคือผู้ชายที่ยังไม่แต่งงาน คนแบบนี้ไม่เข้าใจหรอก...

ผมรักแฟนของผมมากแต่กลับถูกที่บ้านบังคับให้แต่งงานทางธุรกิจกับผู้หญิงที่ผมไม่ชอบขี้หน้า
ที่บ้านผมไม่ชอบแฟนผมเพียงเพราะเธอไม่ใช่ลูกสาวของตระกูลไฮโซ แต่ถึงที่บ้านผมไม่ชอบเธอยังไงผมก็ยังรักเธอมาก ผมเคยวาดฝีนเอาไว้ว่าจะต้องแต่งงานกับเธอมให้ได้ แต่ความฝันต้องพังทลายลงเพียงเพราะผู้หญิงคนนั้นคนเดียว

เขาหลอกให้เธอ...รักเขาอีกครั้ง ฝังความชิงชังไว้ลึกสุดลึก
จองจำเธอไว้ด้วยโซ่...แห่งพิศวาส
แท้จริง...เขาต่างหาก...ที่ตกเป็นทาสเสน่หา...นิจนิรันดร์

ภายใต้ภาพฝันของชายหนุ่มผู้หล่อเหลา ร่ำรวยและแสนอบอุ่น เขาเคยทุ่มชีวิตให้ผู้หญิงคนหนึ่ง และเมื่อเธอจากไปโดยไม่ทิ้งอะไรไว้ให้ นอกจากบาดแผลที่รอวันเยียวยาด้วยความแค้นและเกลียดชัง และเมื่อเขาพบเธออีกครั้ง เขาทำให้เธอรักเขา และค่อย ๆ เฉือนหัวใจของเธออย่างเลือ...

คุณคิดว่าคนเราจะสามารถรอคำตอบจากใครคนหนึ่งได้นานสักแค่ไหนกันนะ...

1 ชั่วโมง 3วัน 5สัปดาห์ 7เดือน หรือ...10ปี

“ฉันชอบคุณ^^ ก็เลยอยากจีบคุณค่ะ”

“คิดจะเล่นตลกอะไรอีก!”

“โมโหอะไรของคุณเนี้ย”

“โมโหที่คุณคิดอยากจะไปก็ไป อยากจะมาก็มา! ผมไม่ใช่ไอหน้าโง่ในวันนั้นที่ให้คุณปั่นหัวเล่นอีกแล้วนะ!”

ภายในงานแต่งงานเล็ก ๆ มีเพียงคนในครอบครัวของเจ้าบ่าวและเจ้าสาวเท่านั้น โดยไร้ซึ่งญาติมิตร เพื่อนฝูงหรือคนรู้จัก

"ไปรับน้องสิแทน"

แทนคุณเลื่อนสายตามองไปทางบันได พบกับเจ้าสาวของตัวเองที่กำลังก้าวขาเดินลงมา วันนี้เธอดูสวยสะดุดตาเป็นพิเศษ แต่สุดท้ายสายตาเขากลับหลุดโฟกัส มองไปที่พี่สาวของเธอแทนอย่างไม่สามารถห้ามได้

"น้องสวยจนอึ้งไปเลยใช่ไหมล่ะ"

เสียงเอ่ยแซวของผู้เป็นแม่ทำให้แทนคุณหลุดออกจากภวังค์คว...