ชีวิตประจำวัน

สิบสองปีก่อนหน้านี้
“ฉันเกลียดเธอ ได้ยินไหม ว่าเกลียดมาก!!!!”
“ฮึก...”
“ถ้าไม่มีเธอกับครอบครัว เรื่องทุกอย่างมันคงไม่เป็นแบบนี้”
“เก้า...เก้าไม่รู้ พี่ภัทรขา อย่าโกรธเก้านะคะ”
“เธอมันตัวซวย ออกไปให้พ้น!!!”
“ฮือๆ พี่ภัทรใจร้าย ไม่รักเก้าแล้วใช่มั้ยคะ”
“ไม่! ฉันเกลียดเธอ ถ้าไม่มีเธอสักคน ชีวิตฉันคงดีกว่านี้อีกพันเท่า”

ใช่... เสียงสุดท้ายที่ได้ฟังวันนั้นยังคงซึมลึกอยู่ในทุกลมหายใจเข้าออก ฉันในวัยสิบ...

เธอเป็นเด็กเลี้ยงของเขา
แต่กลับเลือกเดินจากไปในวันที่กำลังจะมีเจ้าก้อนน้อย
สองปีผ่านไป...
เธอกลับมาในฐานะเด็กฝึกงาน
และเขาอยู่ในฐานะคุณหมอเจ้าของไข้ลูกชายของเธอ

เรื่องราวจะลงเอยอย่างไร จบลงแบบไหน
ติดตามได้ใน... เด็กเลี้ยงอาจารย์หมอวินท์

ลาออกจากงานกลับมาขายของอยู่บ้านช่วยแม่ แต่ใครจะไปคิดว่าลูกค้าวีไอพีคนนั้นของแม่จะชอบติดเงิน แต่ละครั้งไม่ใช่น้อยๆ ความไม่ชอบใจที่เห็นเขาขี้เก๊ก ยิ่งทำให้เธอขยับเข้าหาเขามากขึ้น จนตกหลุมรักโดยไม่รู้ตัว

บิลอัล

เสี่ยเจ้าของบ่อกุ้ง

“เบอร์ผมบันทึกไว้ มีอะไรก็โทร. มา”

ลูกหว้า

ลูกเจ้าของร้านของชำ

"ขี้เก๊กชะมัด"