บาดแผลในใจ

ลลิน ไม่คิดว่าการที่เข้าไปทำงานในบริษัทที่ใฝ่ฝันจะทำให้ได้เจอเขาอีกครั้ง

ผู้ชายที่เป็นครั้งแรกในคืนนั้น คนที่ทำให้เธอจดจำไม่เคยลืม

เขาเก่ง…เก่งไปหมดเสียทุกอย่าง ทั้งเรื่องบนเตียงและเรื่องหัวใจ

แต่ทำไมยิ่งพยายามหนี เขายิ่งขยับเข้ามาใกล้เรื่อยๆ…ใกล้จนใจไหวหวั่น

เพราะฉะนั้นถึงต้องเว้นระยะห่างกับเขา…คิรัน

“คุณคงไม่ลืมผมหรอกใช่ไหม”

”…“

“หรืออยากให้ผมทบทวน?”

…

“ลลิน…คุณท้องเหรอ?”

เมื่อเด็กรุ่นลูกมันปีนเกลียว คิดจะเคี้ยวคนแก่ ......อาจิมมี่ ทำไมน่ารักจังเลยอ่ะ มีแฟนยัง?

“ไม่ต้องกลัวหรอกน่า เธอได้ใช้หนี้ฉันอยู่แล้วโดยไม่ต้องไปหางานทำที่ไหน...สาวน้อย” ดรัณยิ้มที่มุมปาก แววตาลุกวาวจ้องมาที่ชุดนอนของเธอที่แนบเนื้อ

“อยากนอนกับฉันไหม เธอทั้งสองนั่นแหละไม่ต้องแย่งกัน”

I'm here ภารกิจง้อเมีย

“คบเจ็ดปีนะเว้ยไม่ใช่เจ็ดนาทีที่กูจะลืมง่ายๆ”
......
“มีคนอื่นเหรอ?” มันต้องใช่แน่เลย

“ปัญญาอ่อนคริส ออกไปมีนจะนอนแล้ว” เธอชี้นิ้วไล่เขาแต่ว่าไอ้บ้าคริสก็ไม่ยอมไปอีก

"ไม่ไปคืนนี้จะนอนกับเมียมีไรป่ะ” เขาไม่ยอมง่ายๆ หรอกอุตส่าห์ตามหาตัวจนเจอแล้วยังมายืนโง่ให้เมียด่าอีกด้วย

“ไอ้คริสออกไป!!” เธอขึ้นเสียงดังมากขึ้นไม่อยากจะเห็นหน้าเพราะความรู้สึกน้อยใจมันพุ่งขึ้นมาขนาดมาง้อเธ...

“เมียที่ดี ควรอยู่เฉยๆ ให้ผัวเขาแย่งกัน” เพราะเขานอนด้วยแต่ไม่เคยให้สถานะ เธอจึงประชดด้วยการไปขอคบกับเพื่อนสนิทของเขา เพราะอยากจะหลุดพ้นจากความสัมพันธ์ แต่ความจริงคือ 'เธอไม่เคยหลุดพ้นเลยสักคืน'

“พราด้า กุชชี่ หรือหลุยส์ อยากได้อันไหน... แลกกับการมาเหยียบพี่หนึ่งครั้ง” (พระเอกคลั่ง นางเอกเก็บกด)

“ขึ้นรถ” ไร้เสียงตอบรับจากคนอย่างฉันนอกเหนือจากได้ยินปลายเท้าก็รีบสาวก้าวเร่งความเร็วให้ถี่ขึ้นเพื่อจะได้หลุดพ้นจากเขาเสียที การเดินเหยียบฟุตบาทที่ข้างตัวมีเลกซัสสีดำคันหรูแนบข้างเคลื่อนไปด้วยมันไม่ดีนัก
“ทำไมดื้อวะ บอกให้ขึ้นรถร้อนตายห่าอยู่แล้วอยากดำหรือไง” เสี้ยวนาทีใบหน้าฉันเหวี่ยงไปมองผู้ชายที่ลดกระจกรถลงทำคิ้วขมวดหัวเสีย จมูกโด่งยิ่งกว่าสันเขื่อนนั้นอยากทุบออกชิบหายเมื่อเจอนัยน์ตาคมตว...

อาร์มันโด้คือผู้ชายในฝันของผู้หญิงหลายคน แต่สำหรับนารีเขาคือผู้ชายที่เห็นแก่ตัว เมื่อการแต่งงานที่เกิดจากตัวแปรทางธุรกิจบังหน้า ความรู้สึกของเขาและเธอเริ่มเปลี่ยนไป เมื่อมีผู้หญิงอีกคนเข้ามาแทรกกลาง

ปากก็บอกว่ายายน้องไม่คู่ควรกับตัวเอง แต่ตอนนี้ใครก็ไม่รู้แอบดักซุ่มทำตัวเป็นหมอโรคจิต แอบมองยัยน้องอยู่ เพราะว่าคิดถึงจนแทบขาดใจ แถมเข้าไปหาไม่ได้ด้วยนะก็เพราะว่าดูถูกเธอเอาไว้เยอะ

เพราะเธอพาตัวเองเดินเข้าถ้ำเสือ จึงถูกกัดกินแทบไม่เหลือซาก แต่เสือร้ายอย่างเขากลับกัดกินเพียงร่างกาย เก็บหัวใจของเธอไว้ให้รู้สึกรัก
แล้วสาวน้อยนักศึกษาด้านกฎหมาย ที่ต้องมีส่วนพัวพันกับเจ้าพ่อธุรกิจสีเทาผู้อยู่เหนือกฎหมาย คนที่กุมชีวิตเธอไว้ในกำมืออย่างเหนือกว่า จะทำให้เธอเอาตัวรอดจากเรื่องนี้อย่างไร
และจะเลือกผดุงความถูกต้องตามอุดมการณ์ หรือใช้หัวใจเลือกเส้นทาง แล้วค่อยเปลี่ยนแปลงตัวของเขาแทน

หลังเกิดอุบัติเหตุกวีวัธน์ก็มีอาการนกเขาไม่ขัน แต่พอได้อ่านนิยายของพราวรวีร่างกายของเขากลับตื่นตัว ชายหนุ่มตามติดจนในที่สุดก็ได้ใกล้ชิด หญิงสาวเมาแทบไม่ได้สติและคิดว่าเขาคือคนที่บรรณาธิการจ้างมา เธออ้อนให้เขานอนด้วย แล้วเขาก็เอาเรื่องนี้มาขู่เพื่อให้เธอยอมเป็นคู่นอนของเขา

ยัดเยียดความเป็นเมียให้เขาจนได้แต่งงาน แต่เขาชัดเจนมาตลอดว่าไม่ได้รัก
แม้เธอจะทำหน้าที่เมียได้อย่างดี แต่สุดท้ายเขาก็ไม่เคยแม้แต่จะรู้สึกดี

หรือผู้หญิงชอบคนเลว
ยิ่งเลวเท่าไหร่ยิ่งดี งั้นเหรอ?

'เธอเป็นหมาหรือไงถึงต้องเยี่ยวสร้างอาณาเขต บอกกี่ครั้งแล้วว่าฉันไม่ชอบ! ให้เป็นเมียแค่ตอนอยู่ในห้องนอน จำไม่ได้แล้วเหรอ'

เขาเข้ามาในตอนที่ยังมีพันธะ เธอเลยกลายเป็นเมียน้อยอย่างไม่รู้ตัว
...
เหตุการณ์ไม่คาดฝันทำให้เธอและเขามีสัมพันธ์เลยเถิด
เขารับผิดชอบด้วยการดูแลและแลกด้วยการให้เธอเป็นผู้หญิงของเขา
เธออยู่กับเขาด้วยความจำเป็นพร้อมกับหัวใจไม่รักดีที่หวั่นไหวและเต็มใจ
กระทั่งความรักเริ่มผลิบานและสุขงอม ต่างมีใจให้กันทั้งสองฝ่าย
มันควรจะลงเอยด้วยดีที่ใจตรงกัน แต่เธอได้รู้ความจริง ว่าตัวเองก็แค่เมียน้อย

"ยิ่งเธออยากให้จบเร็วเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งอยากอยู่ทรมานเธอแบบนี้ไปนาน ๆ"

ในวันที่เธอรู้ว่าตัวเองกำลังป่วย

คือวันที่เขากำลังจะไปอยู่ในจุดสูงสุดของชีวิต

เพราะไม่อยากฉุดรั้งอนาคตของใคร

จึงจำใจยอมจากลา ทั้งๆที่ยังรัก

แต่ไม่ว่าจะผ่านมานานหลายปี

หัวใจของเธอก็ยังเป็นเขาเหมือนเดิม...ในณะที่หัวใจของเขาเป็นของคนอื่นไปแล้ว!

"ทำแบบนี้ทำไม! คุณก็รู้ว่าดากับโรสเป็นเพื่อนกัน!!"

"ขอโทษนะรมิดาที่ฉันเลือกโรส เพราะในวันที่ฉันต้องการเธอมากที่สุด...กลับเป็นโรสที่อยู่ข้างๆฉัน"

"ดา...

เขาเข้าใจว่าเธอวางแผนจับเขา เมื่อเธอหนีเขายิ่งปักใจเชื่อ เธอสูญเสียความสาวเพราะความเข้าใจผิด จึงเลือกหนีโดยไม่รู้ว่ามีสิ่งหนึ่งติดตัวไปด้วย
“ปล่อยฉันนะ เราไม่ได้เป็นอะไรกัน”

“ไม่ได้เป็นอะไรกันเหรอ โดนฉันทับจนมีลูกมาสองคนนั่นนะ เขาเรียกว่าอะไร”

“อีกอย่างอย่ามาบอกว่าเด็กสองคนนั่นไม่ใช่ลูกฉัน”

“โคลกแบบฉันมาขนาดนั้น ไม่น่าเชื่อว่าเชื้อฉันจะแรงขนาดนี้” ร่างบางตวัดมือไปที่หน้าคมเต็มแรง

เพี้ยะ
แร...

“ผมรักคุณนะตวง” อนิรุจบอกรัก มือแกร่งเอื้อมมากุมมือหญิงสาว ตวงรักดึงมือกลับแล้วมองหน้าเขาอยู่อย่างนั้น ตาสองคู่สบกัน อนิรุจอยากให้ตวงรักเห็นความจริงใจในดวงตาของเขา ว่าเขารักเธอมากเพียงใด
“ความรักไม่ได้หายไปไหนคะรุจ ฉันยังรักและหวังดีกับคุณเสมอ ตอนนี้ฉันมีความสุขมากแล้วค่ะ ถ้าอยากให้ฉันสบายใจอย่าพูดแบบนี้อีกนะ เราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันนะคะ” หัวใจแกร่งเจ็บร้าวแต่ยังฝืนยิ้มให้เธอ ตวงรักใจแข็งเหลือเกิน...

“ฉันเอง จะตกใจอะไรหนักหนา ไม่มีใครเข้ามาในห้องนี้ได้นอกจากฉันอยู่แล้ว”
เขาพูดเสียงไม่สบอารมณ์ มองใบหน้านวลที่ส่องกระทบกับแสงสีส้มจากหลอดนีออนแล้วพาใจสั่น ดวงหน้าหวานยามต้องแสงสีนี้ผสมผสานกับความเห่อร้อนจากความอาย ทำให้เธอเกิดความงดงามราวกับภาพวาดจากจิตรกรชั้นเอก เขาเผลอไผลหลงมองนิ่งงัน ลืมความไม่พอใจเรื่องที่เธอผลักร่างของตนจนสิ้น
“ตาขอโทษค่ะ” เธอก้มหน้างุด ข่มความอายเมื่อเขามองเธอไม่วางตา เอ่ยคำข...

ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนฟ้าถล่มลงตรงหน้า เขาคิดว่าเรื่องที่เมญาวีเป็นลูกสาวของคนที่ทำให้ครอบครัวของเขาแตกแยกก็แย่มากพอแล้ว แต่ไม่คิดว่าเขากับเธอจะมีบิดาคนเดียวกัน จะมีใครสักกี่คนที่เจอเรื่องแบบนี้ในชีวิต คนรัก คนที่อยากมีอนาคตด้วยคือน้องสาวต่างมารดาของตัวเอง