เลิกกัน

"นายเคยรักฉันบ้างมั้ยเรซ"
"รัก? พูดอะไรของเธอ"
"ก็..."
"คิดว่าที่ฉันอยู่กับเธอเพราะรักงั้นเหรอ"
ฉันนิ่งเงียบ พอเดาได้จากน้ำเสียงว่าเขาไม่ได้รู้สึกอะไรกับฉันเลย ไม่เลยสักนิด
"เธอก็รู้ว่ามันไม่ใช่"
"ใช่... ฉันรู้ แค่อยากถามให้แน่ใจเท่านั้น"
ราวกับว่าฉันต้องการเรียกร้องบางสิ่งจากเรซ แต่ขณะเดียวกันฉันก็อยากให้ทุกอย่างหายไป เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ก็เพื่อนกันทั้งนั้น เรื่องมันก็ผ่านมานานแล้ว ใช่ไหมแหวน” เสียงของเรซหนึ่งในกลุ่มเพื่อนของน้องชายฝาแฝด เรซกำลังพยายามทำให้บรรยากาศดีขึ้นหลังจากที่นาฟบอกให้ฉันรู้ว่าใครบางคนนั้นมาที่นี่ด้วย
“แหวนไม่นับผู้ชายที่เคยนอนด้วยเป็นเพื่อน” ฉันพูดตรง ๆ ใครกันจะอยากเป็นเพื่อนกับคนที่ทำให้เราเจ็บ แม้ว่าความเจ็บที่ได้รับ 90% จะเป็นฉันที่วิ่งเข้าไปหาเองก็เถอะ
แต่แล้วเสียงจากด้านหลังของฉันก็ดังขึ้น เสียงที่ฉันเค...

เบื้องหน้า...หล่อนคือแม่บ้านฝีมือเยี่ยม
แต่หลังบ้านและบนเตียง...
หล่อนคือของตายที่เขามีไว้เพื่อระบายเท่านั้น

ฟรอสต์ ภัคพงค์ หนุ่มหล่อใบหน้าอันหล่อเหลา (คนหล่อ กินของไม่ซ้ำ แต่กับเธอคือข้อยกเว้น

++++++++++++

เสือสองตัว อยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้ ไม่กูก็มึง ต้องตายไปข้างนึ่ง

"ปาลิน มานี้...ฉันสั่งให้เธอมานี้"ฟรอสต์ตะเบ่งเสียงด้วยอารมณ์เดือดจัด

"ไม่ ฉันไม่ได้กับนาย ได้โปรด ปล่อยฉันไป"

"อยากตาย หรือไงวะ ฉันสั่งให้เธอมา"

"ถอย เรื่องผัว เมีย คนนอกอยากมึง ไม่ควรเสือก"

"ถ้ามึงหมายถึงปาลิน กับยัยนี้ก...

"เธอว่าไงนะ"
"หวานรักคุณ...หวานรู้ว่าหวานรักคุณไม่ได้แต่หวานรักไปแล้ว" ชายหนุ่มมองหน้าเธอที่ตอนนี้มีน้ำตาไหลอาบแก้มก่อนที่เขาจะเอื้อมมือเช็ดน้ำตาให้เธออย่างแผ่วเบา
"รักได้สิหวาน" เสียงทุ้มที่เอ่ยขึ้นทำให้เธอเงยหน้าสบตาเขาด้วยใจที่เต้นแรง
"รู้ไหมที่รักว่าเธอรักฉันได้...แต่ฉันจะไม่มีวันรักเธอ และฉันเบื่อเมื่อไหร่เธอต้องไปทันที!"