Ranking

Pięć lat w zimnym małżeństwie zrobiło ze mnie obcą we własnym domu.

Lekceważona, niekochana, w końcu uciekłam — zabierając dziecko, o którym on nawet nie miał pojęcia.

Myślałam, że o mnie zapomni.

A tymczasem ledwie wyszłam za próg, bezwzględny prezes kompletnie postradał zmysły… i ruszył na polowanie, żeby mnie odnaleźć.

Wszyscy wokół myślą, że Lily to tylko naiwna dziewczyna z prowincji, która za wszelką cenę próbuje wżenić się w fortunę. Oj, nawet nie zdają sobie sprawy, jak grubo się mylą.

Kiedy Lily przekracza progi ociekającej luksusem rezydencji Sterlingów, by dopełnić ostatniej woli zmarłego ojca, na powitanie wychodzi jej pięciu przystojnych braci. Towarzyszy im chłodna i do szpiku kości wyrachowana matka, która z miejsca postanawia odprawić niechcianego gościa z kwitkiem.

Zgodnie z paktem zawartym przed laty między ich rodami, Lily musi wybrać jednego z braci na męża. Ta perspektywa budzi w mężczyznach jawną niechęć i wyrazistą pogardę.

Lily ma jednak w zanadrzu tajemnice, które bez wątpienia zwaliłyby z nóg całą familię Sterlingów. Pod maską skromnej, cichej myszki kryje się prawdziwy rekin biznesu – genialny umysł, który od absolutnego zera zbudował wielomiliardowe imperium. Jakby tego było mało, jest też cieszącą się międzynarodowym uznaniem piosenkarką, występującą pod pseudonimem Słowik. A także geniuszem technologicznym, znanym w sieci jako Anny, który potrafi pokonać każdego jego własną bronią.

Próbując odnaleźć się w gąszczu skomplikowanych, domowych intryg rodu Sterlingów, Lily ku swojemu zaskoczeniu czuje, że najbardziej ciągnie ją do brata o sercu z lodu – Williama. Ten bezwzględny prezes traktuje ją jednak z ogromną, lodowatą nieufnością.

Na domiar złego, matka Williama upatrzyła już dla niego idealną partię: Fionę z rodziny Fosterów, jego przyjaciółkę z dzieciństwa i młodzieńczą miłość.

Sęk w tym, że słowo „kapitulacja” w słowniku Lily po prostu nie istnieje.

Każde słowo Damiena sprawia, że czuję, jak się kurczę, czekając na moment, kiedy jego głos stanie się okrutny. Ale nigdy tak się nie dzieje. Jest bezpośredni, tak, ale nie w sposób, którego się obawiałam. Naciska, ale nie za mocno, jakby wiedział, że mogę się złamać. To niepokoi mnie bardziej niż jego ostry uśmiech czy sposób, w jaki wszystkie dziewczyny na kampusie patrzą, gdy przechodzi obok.
Ciągle powtarzam sobie, że jest niebezpieczny, że jego typ mnie zrujnuje, ale moje ciało mnie zdradza. Moje tętno przyspiesza, gdy jego dłoń muska moją. Mój żołądek skręca się, gdy jego uwaga zbyt długo się na mnie skupia. I głęboko w środku, boję się, co się stanie, jeśli przestanę od niego uciekać. Bo po raz pierwszy od lat, część mnie zastanawia się, jakby to było znów zaufać mężczyźnie.


Jego gorący oddech sprawia, że wzdycham. „I chciałabym twojego kutasa.”
„Już?”
„Tak.”
„Ostrożnie, Paulina…” ostrzega Adrian. „Jesteś taka ciasna.” Wsuwając jeden gruby palec we mnie, zamykam oczy, gdy dodaje kolejny. Zaciskam się wokół nich, a on cicho się śmieje. „Mój kutas jest o wiele, wiele większy niż to. Myślisz, że dasz radę?”
Moja odpowiedź to bezdech. „Tak…” Prawda jest taka, że mogę naprawdę umrzeć, jeśli nie poczuję go wewnątrz siebie. Pulsuję z potrzeby. „Pieprz mnie, Adrian.”
Z jego piersi wydobywa się ciemny, niski śmiech.
Jego palce wsuwają się głębiej, znajdując idealne, wrażliwe miejsce. Pracuje tam, jego dotyk jest powolny i fachowy. Niedługo potem moje oddechy stają się krótkie i urywane.
„Ungh…” jęczę. „To jest takie dobre…”

Pięć lat małżeństwa. Elara znalazła w gabinecie swojego męża, Damiana, raport zgodności kardiologicznej. Dopiero wtedy zrozumiała, że Damian Montgomery — najmłodszy w historii don włoskiej mafii — kochał ją i przez te wszystkie lata otaczał troską tylko w jednym celu: żeby przeszczepić jej serce kobiecie, którą naprawdę kochał, Vivian.

Damian chłodno ujął ją za szczękę.
— Stan Vivian się pogorszył. Operację wyznaczono za miesiąc. Nie martw się — znajdę ci najlepsze miejsce na cmentarzu i dopilnuję, żeby twojej rodzinie niczego nie brakowało. Musisz zrozumieć: gdyby nie twoje serce, nigdy nie mogłabyś zostać moją żoną, nigdy nie mogłabyś zostać panią Montgomery. Korzystałaś przez lata z życia w luksusie. Teraz pora się odwdzięczyć.

Nawet syn, którego wychowała własnymi rękami, krzyczał na nią:
— Czemu po prostu nie możesz umrzeć? Jeśli umrzesz, twoje serce trafi do Vivian! Chcę, żeby Vivian była moją mamą!

Elara się rozsypała. Ale nie była całkiem złamana.

Wsunęła pozew rozwodowy do stosu umów, które wymagały podpisu Damiana. Nie czytał uważnie. Podpisał. A ona była wolna.

Elara przyjęła ofertę — stanowisko głównej rzeczoznawczyni biżuterii, siedmiocyfrowa roczna pensja. Dała sobie miesiąc, by pożegnać pięć lat, które straciła. Wycofywała się z życia Damiana i z życia Caleba, po trochu, aż nie zostało po niej nic.

Aż do tamtej nocy, gdy Damian bezradnie patrzył, jak kula rozrywa jej ramię, a ona wpada w lodowate wody Atlantyku.

— Nie! Elara! Nie wolno ci umrzeć!

W tamtej chwili Damian wreszcie zrozumiał — gdzieś na przestrzeni tych pięciu lat zdążył już zakochać się w Elarze. A pewna prawda, w którą zawsze wierzył, odwróciła się, odkąd Elara odeszła.

Mylił się. Katastrofalnie się mylił. Mylił się od samego początku. Ten dumny, szlachetny i bezwzględny don mafii został pożarty przez wyrzuty sumienia i przysiągł spędzić resztę życia na zadośćuczynieniu — odzyskać Elarę, która straciła w niego ostatnie okruchy wiary.

— Elara, błagam cię. Wróć. Wróć do mnie i do Caleba.

— Mamusiu, przepraszam. Proszę, nie opuszczaj mnie.

Gdy Elara — teraz postać międzynarodowego formatu, podziwiana i uwielbiana przez niezliczone rzesze ludzi — staje twarzą w twarz po raz kolejny z mężczyzną, którego kiedyś kochała całym sercem, i z synem, który kiedyś życzył jej śmierci, jakiego wyboru dokona?

— Możesz tu stać i zaprzeczać, ile tylko chcesz — powiedział ochryple tuż przy moim uchu. — Ale ja wiem, jak bardzo byłaś mokra tamtej nocy. Twoja ciasna, mała cipka? Wołała moje imię, kochanie.

— Jesteś chory! Nigdy cię nie chciałam! — wysyczałam przez zęby, nienawidząc tego, jak słabo zabrzmiał mój głos. Nienawidząc tego, że moje ramiona nagle nie miały siły, by go odepchnąć.

I tego, że jakaś część mnie naprawdę go pragnęła, mimo wszystko.

— Zaprzeczaj dalej — mruknął, a jego spojrzenie pociemniało. — To tylko sprawia, że mam jeszcze większą ochotę pochylić cię nad moim biurkiem i wyruchać z ciebie ten pysk.


Kiedy asystentka zarządu Alice Rhodes wysłała swojemu aroganckiemu i nieznośnemu szefowi, Theodore’owi Linden-Hawthorne’owi, seksualną wiadomość podczas firmowej imprezy noworocznej, jej życie całkowicie stanęło na głowie.

Straciła wszystko: narzeczonego, rodzinę i najlepszą przyjaciółkę — a to wszystko przez jedną żenującą pomyłkę. Jakby tego było mało, Theodore zdawał się niezdolny trzymać się od niej z daleka, a Alice z przerażeniem uświadomiła sobie, że to uczucie powoli zaczyna działać w obie strony.

Ale to przyciąganie miało swoją cenę. Alice i Theodore pochodzili z dwóch zupełnie różnych światów. Ich fascynacja była zakazana i potępiana przez wszystkich wokół. Czy ich miłość przetrwa mściwych byłych partnerów, soczyste skandale, ukryte sekrety i nieoczekiwane niespodzianki?

Jedna noc. Jeden błąd. Całe życie konsekwencji.

Myślałam, że czekam na miłość. Zamiast tego, zostałam zgwałcona przez bestię.

Mój świat miał rozkwitnąć podczas Festiwalu Pełni Księżyca w Moonshade Bay – szampan buzujący w moich żyłach, zarezerwowany pokój hotelowy dla mnie i Jasona, abyśmy wreszcie przekroczyli tę granicę po dwóch latach. Wślizgnęłam się w koronkową bieliznę, zostawiłam drzwi otwarte i położyłam się na łóżku, serce waliło z nerwowego podniecenia.

Ale mężczyzna, który wszedł do mojego łóżka, nie był Jasonem.

W ciemnym pokoju, zanurzona w duszącym, pikantnym zapachu, który sprawiał, że kręciło mi się w głowie, poczułam ręce – pilne, gorące – palące moją skórę. Jego gruby, pulsujący członek przycisnął się do mojej mokrej cipki, a zanim zdążyłam jęknąć, wbił się mocno, brutalnie rozdzierając moją niewinność. Ból palił, moje ściany zaciskały się, gdy drapałam jego żelazne ramiona, tłumiąc szlochy. Mokre, śliskie dźwięki odbijały się echem z każdym brutalnym ruchem, jego ciało nieustępliwe, aż zadrżał, wylewając się gorąco i głęboko we mnie.

"To było niesamowite, Jason," udało mi się powiedzieć.

"Kto do cholery jest Jason?"

Moja krew zamarzła. Światło przecięło jego twarz – Brad Rayne, Alfa Stada Moonshade, wilkołak, nie mój chłopak. Przerażenie dławiło mnie, gdy zdałam sobie sprawę, co zrobiłam.

Uciekłam, ratując swoje życie!

Ale kilka tygodni później, obudziłam się w ciąży z jego dziedzicem!

Mówią, że moje heterochromatyczne oczy oznaczają mnie jako rzadką prawdziwą partnerkę. Ale nie jestem wilkiem. Jestem tylko Elle, nikim z ludzkiej dzielnicy, teraz uwięzioną w świecie Brada.

Zimne spojrzenie Brada przygniata mnie: „Noszisz moje dziecko. Jesteś moja.”

Nie mam innego wyboru, muszę wybrać tę klatkę. Moje ciało również mnie zdradza, pragnąc bestii, która mnie zrujnowała.

OSTRZEŻENIE: Tylko dla dojrzałych czytelników

„Myślisz, że ona cię potrzebuje” — mówi.

„Wiem, że tak.”

„A co, jeśli nie chce takiej ochrony?”

„Będzie chciała” — odpowiadam, a mój głos nieznacznie cichnie. „Bo potrzebuje faceta, który potrafi dać jej cały świat.”

„A jeśli świat stanie w ogniu?”

Moja dłoń odruchowo zaciska się mocniej na talii Violet.

„To zbuduję jej nowy” — mówię. „Nawet jeśli będę musiał sam spalić ten stary do gołej ziemi.”

Nie pracuję dla Rowana Ashcrofta.
Pracuję pod nim.

Z mojego biurka decyduję, kto dostaje przepustkę do najbardziej bezwzględnego prezesa w mieście, a kto nawet nie przechodzi przez recepcję i odbija się od ochrony jak od ściany. Ogarniając wszystko, trzymam w ryzach jego kalendarz, jego milczenie i jego wrogów. Pilnuję, żeby jego świat chodził jak w zegarku, podczas gdy mój po cichu się sypie: zaległe rachunki piętrzą się na kuchennym blacie, matka jest zamknięta na odwyku, a brat zniknął bez słowa, nawet bez głupiego „trzymaj się”.

Rowan Ashcroft to władza opakowana w idealnie skrojony garnitur.
Zimny. Nietykalny. Bez litości.
On nie flirtuje. On się nie uśmiecha. On nie widzi ludzi — tylko ich przydatność.

I przez długi czas ja też byłam po prostu przydatna.

Aż zaczął się przyglądać.

Na początku ta zmiana w jego uwadze jest ledwie zauważalna. Pauza o sekundę za długa. Spojrzenie, które zostaje. Polecenia, które zamiast odsuwać mnie na bok, ściągają coraz bliżej. Mężczyzna stojący nad moim biurkiem zaczyna kontrolować coś więcej niż mój grafik — i dociera do mnie za późno, że bycie zauważoną przez Rowana Ashcrofta jest o wiele bardziej niebezpieczne niż bycie ignorowaną.

Bo tacy faceci nie łakną czułości.
Oni łakną posiadania.

To miała być praca.
Nie sprawdzian moich granic.
Nie powolne, metodyczne osuwanie się w jego władzę.

Ale jeśli Rowan Ashcroft uzna, że moje miejsce jest pod jego biurkiem, to trudno.
Przetrwanie ma swoją cenę, a rachunki mają to gdzieś, jak je opłacę.

Nazywam się Emma Hart, dziewczyna, która myślała, że przeprowadzka do Colorado na studia będzie nowym początkiem.

Cztery lata temu przypadkiem zniszczyłam najcenniejszą rzecz mojego przyrodniego brata, Caleba — kij hokejowy z autografem jego zmarłego trenera. Od tamtej pory traktuje mnie tak, jakbym nie istniała.

Teraz mieszkam z nim pod jednym dachem i chodzę na ten sam uniwersytet, na którym jest gwiazdą drużyny, a wszyscy oddają mu cześć. Kampus jest obwieszony jego twarzą. Dziewczyny rzucają się na niego. Skauci śledzą każdy jego ruch.

Ale Caleb Claffey nie jest bohaterem, za jakiego mają go wszyscy. Dla mnie to facet, który zostawił mnie na lodzie na lotnisku. Facet, który patrzy przeze mnie, jakbym była niewidzialna. Facet, który nazwał mnie dziwką, kiedy przypadkiem w środku nocy wpakowałam się do jego łóżka.

Przysięgłam sobie, że już nigdy się do niego nie odezwę.

A potem w moim życiu pojawił się Ethan — miły, szczery, taki, jakim Caleb nie jest. Przy nim czuję, że ktoś mnie dostrzega. Zabiera mnie do schronisk dla zwierząt i nie ocenia moich żenujących hobby. Jest dokładnie takim chłopakiem, w którym powinnam się zakochać.

Więc czemu nie potrafię przestać myśleć o tych lodowoniebieskich oczach? Czemu serce zaczyna mi walić za każdym razem, gdy Caleb patrzy na mnie z tym chłodnym, nieodgadnionym wyrazem twarzy? I czemu jego uszy zrobiły się czerwone, kiedy Ethan szepnął mu coś na grillu?

Ethan twierdzi, że Caleb mnie lubi. Że całe to okrucieństwo to tylko chłopak, który nie umie poradzić sobie z tym, co czuje.

Ale to niemożliwe. Prawda?

Bo sposób, w jaki Caleb Claffey na mnie patrzy, nie jest miłością.

To coś o wiele bardziej niebezpiecznego.

Książka 2, Ghost Whispers, jest teraz dostępna na wyłączność w NovelCat.
Zapraszamy do wyszukania i dodania książki do zakładek oraz do dalszego odkrywania z nami tego tajemniczego świata.


Mam na imię Katia i po prostu próbuję przetrwać, dopóki nie pojawi się mój przeznaczony partner. Co może być łatwiejsze do powiedzenia niż do zrobienia.

Odrzucenie jest kroplą, która przelewa czarę. Wyszeptuję, że przyjmuję jego odrzucenie.

Pędzę przez dom watahy, przez idealnie przystrzyżony trawnik, aż do lasu.
– Przepraszam, moja słodka dziewczyno – mówię do mojej wilczycy. – Przepraszam, że utknęłaś ze mną i że musiałaś cierpieć wszystko to, co ja.
Ona szepcze:
– To nie twoja wina, Katia.

Docieramy do urwiska z wodospadem. Ból wciąż we mnie łomocze. Muszę sprawić, żeby przestał. Moja słodka dziewczyno, ja po prostu chcę spokoju… Biegnę dalej i skaczę z klifu. Rozkładam szeroko ramiona, łzy spływają mi po twarzy; spadam, nie wydając żadnego dźwięku, czekając na słodkie zapomnienie, w którym już nigdy nic nie czujemy.

– Kocham cię, moja słodka dziewczyno! Do zobaczenia… – mówię.

Moja wilczyca odpowiada tuż przed tym, jak uderzamy o wodę:
– Ja też cię kocham, Katia. Nigdy nie żałowałam ani jednej chwili z tobą.

Wataha Snow Moon urządza na swojej ziemi ostatnie letnie grillowanie obok wodospadu. Dorośli śmieją się i żartują, obserwując, jak szczeniaki się bawią. Alfa, beta i gamma pływają z kilkorgiem starszych dzieci i grają w Marco Polo.

Ktoś krzyczy:
– O bogini, ktoś właśnie skoczył z wodospadu!

Wszyscy zastygają, patrząc, jak coś, co wygląda na dziecko, spada z rozłożonymi ramionami. Nikt nie wydaje dźwięku. Drobne ciało uderza w wodę jak samolot rozbijający się o zbocze góry.

Alfa, beta i gamma natychmiast ruszają do działania, płynąc w stronę miejsca, w którym ta osoba zniknęła pod powierzchnią. Alfa wrzeszczy; jego wilk szaleje, powtarzając:
– Znajdź ją. Znajdź ją… znajdź ją!

Nurkają i beta wypływa na powierzchnię z drobną postacią w ramionach. Alfa odbiera dziewczynę od bety i kładzie ją na ziemi. Mężczyźni są w szoku na widok tego, co widzą. Jest cała pokryta bliznami i obrażeniami. Jej ciało jest powykręcane i połamane.

Beta pyta:
– Kto mógł zrobić coś takiego komuś tak bezbronnemu?

Alfa opada na kolana, powtarzając:
– PARTNERKA… PARTNERKA… PARTNERKA!

Maya zamarła, kiedy do sali wszedł mężczyzna, na którego od razu patrzyli wszyscy. Jej były chłopak, ten, który zniknął pięć lat temu, był teraz jednym z najbogatszych biznesmenów w Bostonie. Wtedy nigdy nawet nie napomknął, kim naprawdę jest – po prostu nagle rozpłynął się bez śladu. Patrząc teraz w jego lodowate oczy, mogła tylko założyć, że ukrywał prawdę, żeby ją sprawdzić, uznał, że jest pustą lalą lecącą na kasę, i odszedł z rozczarowaniem.

Na korytarzu przed salą balową podeszła do niego, gdy palił przy drzwiach, chcąc chociaż spróbować się wytłumaczyć.

– Nadal jesteś na mnie zły?

Strzepnął papierosa, odrzucił niedopałek i spojrzał na nią z jawną pogardą.
– Zły? Myślisz, że jestem zły? Zgadnę – Maya wreszcie się dowiaduje, kim jestem, i nagle ma ochotę „odnowić kontakt”. Kolejna szansa, odkąd wie, że moje nazwisko oznacza pieniądze.

Kiedy próbowała zaprzeczyć, wszedł jej w słowo.
– Byłaś epizodem. Przypisem na dole strony. Gdybyś się tu dzisiaj nie pojawiła, nawet bym o tobie nie pamiętał.

Łzy zapiekły ją pod powiekami. Prawie powiedziała mu o jego córce, ale się powstrzymała. Uznałby tylko, że próbuje go wrobić, złapać go na dziecko i dobrać się do jego kasy.

Maya przełknęła wszystko razem z łzami i odeszła, święcie przekonana, że ich drogi już nigdy się nie przetną – a jednak on zaczął pojawiać się w jej życiu raz za razem, aż w końcu to on musiał się przed nią schylić, pokornie błagając, by dała mu jeszcze jedną szansę.

Umarła jako zapomniana córka.
Jej piosenki oddano adoptowanej siostrze. Narzeczony pobiegł do łez tamtej.
Jej rodzina nawet nie spuściła na nią wzroku, kiedy się wykrwawiała.

A potem się budzi — dokładnie rok przed tym, co ma się wydarzyć — z okrutnym odliczaniem wyrytym na piersi: 365 dni życia. A zasada jest prosta — każdy dzień, w którym nie jest naprawdę kochana, odbiera jej czas.

Tylko że tym razem nie zamierza błagać o ochłapy.

Wychodzi bez pożegnania. Z dnia na dzień publikuje skradzioną piosenkę i pozwala światu zdecydować, kto jest prawdziwą artystką. Potem wchodzi do brutalnego reality show na farmie, transmitowanego na żywo, gdzie kamery wyłapują wszystko — a tym razem „wszystko” obejmuje też prawdę.

Spodziewają się, że cicha dziewczyna pęknie. Zamiast tego naprawia to, czego oni nie potrafią, stawia czoło niebezpieczeństwom, przed którymi oni uciekają, i powstrzymuje epidemię, która zrujnowałaby ludziom życie — podczas gdy kłamstwa adoptowanej siostry zaczynają pękać na antenie.

Jej były narzeczony błaga o drugą szansę. Ona nawet się nie ogląda. Jej biologiczna rodzina miota się, próbując znów założyć jej smycz.

Za późno.

Bo mężczyzna obserwujący wszystko z reżyserki — ten, który nigdy nie dał się złapać na ani jedną łzę — przestał patrzeć na kogokolwiek innego.

A ona? Ona już zdecydowała, co jest gotowa oddać, a czego nie.

Narodziła się na nowo, żeby przestać być ich wycieraczką.

Tym razem nie będzie czekać, aż ktoś ją pokocha, żeby móc żyć — najpierw odzyska swoje życie.

– To Virella… moja żona.

Trzy lata.

I to było wszystko, co dał mi alfa Kaelen.

Żadnego powitania.

Żadnego dotyku.

Żadnego uznania.

Tylko kolejna kobieta u jego boku — niosąca jego dziecko.

Kiedy rządziłam pod jego nieobecność… byłam niczym więcej jak tylko zastępstwem.

Luną, której nigdy nie wybrał.

Więc się poddałam.

I odeszłam.

Jedno odrzucenie wystarczyło, by zerwać więź.

Kiedy wróciłam, nie byłam już tą Luną, którą porzucił.

Byłam nietykalna, szanowana i budząca lęk.

I już nie należałam do niego, by mógł mnie sobie rościć.

Teraz patrzy na mnie jak człowiek, który tonie…

Bo kobieta, którą odrzucił, wróciła jako ktoś daleko poza jego zasięgiem.

A tym razem… nie przyszłam sama.

Alfa Ebonmoon stoi u mojego boku, jego obecność przygniata, a dłoń spoczywa twardo na mojej talii…

– Uważaj, Kaelen – jego głos opada, mroczny od ostrzeżenia. – Rowena nie jest już twoja.

Jego wargi muskają moją skroń, zaborczo.

– Jest moja. Jeśli spróbujesz mi ją odebrać… skończę z tobą.

Eleanor Vance sądziła, że wyszła za mąż z miłości — aż zobaczyła to na instagramowej relacji męża dla „Bliskich znajomych”: zdjęcie jego z pierwszą miłością i ich „rodziną w trójkę” na jachcie w Hamptons.

Jako jedna z najlepszych na świecie konserwatorek dzieł sztuki Eleanor potrafiła naprawić każde uszkodzone arcydzieło — ale nie umiała skleić własnego, rozbitego małżeństwa.

W świecie Arthura Sterlinga, finansisty z Wall Street, małżeństwo było niczym więcej niż kontraktem, a żona — niczym więcej niż nieskazitelnym atutem PR. Gdy jego pierwsza miłość, Selina, wróciła do kraju z „jego dzieckiem”, Arthur ani chwili nie wahał się, by wybrać ich ochronę — a jednak uwięził Eleanor w pozłacanej klatce, wykorzystując potęgę swojej rodziny jak łańcuch.

Dziesięć milionów dolarów za rozwód. Rosnące rachunki za leczenie ojca. Czesne brata. Każde z nich było misternie zaprojektowanym kajdanem.

Ale Arthur nie wiedział, że Eleanor była jego jedyną emocjonalną kotwicą. Chłodny zapach terpentyny na jej skórze. To, jak zatracała się w odnawianiu obrazu. To, jak tłumaczyła mu człowieczeństwo ukryte za każdym pociągnięciem pędzla — to były jedyne doznania, dzięki którym wciąż potrafił odczuwać „spokój”.

Kiedy Eleanor wreszcie zdołała uzbierać dość pieniędzy na rozwód, kiedy zaczęła wzdrygać się na jego dotyk, kiedy użyła przemysłowego rozpuszczalnika, by zniszczyć arcydzieło, które odnawiała przez pięć lat — i powiedziała mu: „Tak naprawdę wygląda twoja dusza. Fałszywka, której nie da się już odrestaurować” — dopiero wtedy Arthur zrozumiał: stracić ją znaczyło stracić jedyny sposób, jaki znał, by czuć świat.

Ale niektórych ran, jak obrazu zmytego rozpuszczalnikiem, nie da się cofnąć.

„Żadna kobieta nie opuszcza jego łoża żywa.”
„Ale ja przeżyję.”
Szeptałam to do księżyca, do łańcuchów, do siebie — aż w to uwierzyłam.
Mówią, że Król Alfa Maximus to potwór — zbyt wielki, zbyt brutalny, zbyt przeklęty. Jego łoże to wyrok śmierci, i żadna kobieta nigdy go nie opuściła żywa. Dlaczego więc wybrał mnie?
Grubą, niechcianą omegę. Tę, którą moja własna wataha oddała jak śmieci. Jedna noc z bezlitosnym Królem miała mnie zakończyć. Zamiast tego zrujnowała mnie. Teraz pragnę mężczyzny, który bierze bez litości. Jego dotyk pali. Jego głos rozkazuje. Jego ciało niszczy. A ja wciąż wracam po więcej. Ale Maximus nie zna miłości. Nie zna towarzyszy. Bierze. Posiada. I nigdy nie zostaje.
„Zanim moja bestia pochłonie mnie całkowicie — potrzebuję syna, który przejmie tron.”
Niestety dla niego... nie jestem słabą, żałosną dziewczyną, którą wyrzucili. Jestem czymś o wiele bardziej niebezpiecznym — jedyną kobietą, która może złamać jego klątwę... albo zniszczyć jego królestwo.

„Chcesz mojego przebaczenia?” zapytał, a mój głos zniżył się do niebezpiecznego tonu.

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, zbliżył się, nagle górując nade mną, jego twarz była zaledwie kilka centymetrów od mojej. Poczułam, jak wstrzymuję oddech, a moje usta rozchylają się w zaskoczeniu.

„To jest cena za mówienie źle o mnie innym,” wyszeptał, przygryzając moją dolną wargę, zanim zajął moje usta prawdziwym pocałunkiem. Zaczęło się to jako kara, ale szybko przekształciło się w coś zupełnie innego, gdy odpowiedziałam, moja początkowa sztywność topniała w uległość, a potem w aktywne uczestnictwo.

Mój oddech przyspieszył, małe dźwięki uciekały z mojego gardła, gdy eksplorował moje ciało. Jego dotyk był zarówno karą, jak i przyjemnością, wywołując dreszcze, które, jak sądziłam, czuł rezonujące przez swoje własne ciało.

Moja nocna koszula podwinęła się, jego ręce odkrywały coraz więcej mojego ciała z każdym muśnięciem. Oboje byliśmy zgubieni w doznaniach, racjonalne myśli ustępowały z każdą mijającą sekundą...

Trzy lata temu, aby spełnić życzenie jego babci, zostałam zmuszona poślubić Dereka Wellsa, drugiego syna rodziny, która adoptowała mnie dziesięć lat temu. On mnie nie kochał, ale ja potajemnie kochałam go przez cały ten czas.

Teraz trzyletnie małżeństwo kontraktowe dobiega końca, ale czuję, że między mną a Derekiem rozwinęło się jakieś uczucie, którego żadne z nas nie chce przyznać. Nie jestem pewna, czy moje uczucia są słuszne, ale wiem, że nie możemy się sobie oprzeć fizycznie...

Co może być bardziej żenujące niż przypadkowe wykręcenie numeru tyłkiem?

Wykręcenie tyłkiem numeru do własnego szefa…
I zostawienie mu sprośnej poczty głosowej, kiedy jesteś, yyy… „w trakcie” myślenia o nim.

Praca jako osobista asystentka Rusłana Orłowa to robota rodem z piekła.
Po długim dniu, podczas którego spełniam każdą zachciankę tego miliardera, potrzebuję jakiegoś ujścia dla stresu.
Więc kiedy tamtego wieczoru wracam do domu, robię dokładnie to.

Problem w tym, że moje myśli wciąż kręcą się wokół tego szef-dupka, który rujnuje mi życie.
I niech będzie—bo ze wszystkich licznych grzechów Rusłana, to że jest tak cholernie przystojny, może być najniebezpieczniejsze.
Dziś w nocy fantazje o nim są dokładnie tym, czego potrzebuję, żeby przekroczyć granicę.

Ale kiedy spuszczam wzrok na telefon, przygnieciony obok mnie,
jest.
Poczta głosowa: 7 minut i 32 sekundy…
Wysłana do Rusłana Orłowa.

Wpada we mnie panika i ciskam telefon przez pokój.
Tyle że nie da się cofnąć szkód wyrządzonych przez moje bardzo głośne „O”.

Więc co ja mogę zrobić?
Plan był prosty: unikać go i udawać, że to się nigdy nie wydarzyło.
Poza tym—kto tak zajęty w ogóle odsłuchuje pocztę głosową, co?

Tylko że kiedy on wpisuje mi w kalendarz spotkanie jeden na jeden ze mną na równe 7 minut i 32 sekundy,
jedno jest pewne:
On.
Słyszał.
Wszystko.

—Szukam żony — powiedział. — I sądzę, że możesz się nadawać.

— Nie jesteś we mnie zakochany.

— Nie.

— I nie zamierzasz być.

— Nie.

— Więc dlaczego miałabym się na to zgodzić?

— Bo nie oferuję romansu. Oferuję bezpieczeństwo.

Wyszła za niego, mając jedną rzecz całkowicie jasną: miłość nigdy nie była częścią tej umowy.

Ich małżeństwo zbudowano na warunkach, nie na obietnicach.

Wspólny dom. Wspólne łóżko. Publiczny wizerunek do utrzymania.

Nic więcej.

Był zdystansowany, opanowany i nigdy okrutny, ale też nigdy ciepły.

Dla niego była żoną z nazwy, rozwiązaniem problemu, rolą, którą należało obsadzić.

Tego, czego żadne z nich się nie spodziewało, to jak niebezpieczna potrafi być cisza.

Jak bliskość bez miłości wciąż może zostawiać ślady.

Jak pragnienie kogoś może przyjść na długo przed przyznaniem się do niego.

Gdy granica między obowiązkiem a pożądaniem zaczyna się zacierać, ona musi zdecydować, jak długo potrafi zostać tam, gdzie nie jest naprawdę wybierana, a on musi zmierzyć się z prawdą, której nigdy nie planował.

Bo czasem najniebezpieczniejsze nie jest kochać kogoś za bardzo…

Tylko uświadomić sobie, że wcale nie zamierzało się go pokochać.

Alkohol i złamane serce to zdecydowanie nie jest dobre połączenie. Szkoda, że dowiedziałam się o tym trochę za późno. Jestem Tessa Beckett i boleśnie zostałam porzucona przez mojego chłopaka po trzech latach związku. To doprowadziło mnie do tego, że upiłam się w barze i miałam jednonocną przygodę z nieznajomym. Zanim mógłby mnie następnego dnia uznać za puszczalską, zapłaciłam mu za seks i głęboko obraziłam jego umiejętności zadowalania kobiety. Okazało się jednak, że ten nieznajomy to mój nowy szef!

— Żadnego wilka. Żadnej rodziny. Nieszkodliwa. Użyteczna. W chwili, gdy z nią skończę, tytuł Luny będzie twój.

Eira Crawford usłyszała te słowa zza drzwi gabinetu swojego męża.

Przez cztery lata była ukrytą partnerką Sebastiana Hale’a. Prowadziła jego dom, zabawiała jego krewnych, sprzątała po jego bałaganach i żyła z trzech tysięcy dolarów, które dawał jej co miesiąc, jak z jałmużny. Nawet kupno nowego płaszcza wymagało tłumaczeń.

A dla swojej pierwszej miłości mimochodem przygotował trzysta tysięcy dolarów na finansowanie badań.

Dla Sebastiana Eira była niczym więcej niż Omegą bez wilka z domu dziecka. Cichą, posłuszną żoną bez watahy, bez władzy i bez wartości innej niż ta, że da się ją wykorzystać. Nigdy publicznie nie przedstawił jej jako swojej Luny. Jego rodzina traktowała ją jak służącą. Jego ukochana kpiła z niej jako z kobiety, która potrafi przetrwać tylko wtedy, gdy uczepi się Alfy.

Więc Eira przestała płakać.

Nagrała romans, złożyła wniosek o rozwiązanie więzi partnerskiej i położyła przed Sebastianem papiery rozwodowe. Nawet wtedy uznał, że urządza scenę. Podpisał bez wahania, pewien, że wróci na kolanach, kiedy zrozumie, że nikt inny nie zechce porzuconej Omegi bez wilka.

Mylił się.

Kobieta, którą zostawił w domu przy zlewie, była inżynierką elektryczką po Stanfordzie. „Bezużyteczna” żona, którą ignorował, była ukrytą główną inżynierką stojącą za krajowym projektem samodzielnie opracowanego układu scalonego. Jej działania były objęte klauzulą tajności. Jej zniknięcie mogło zaalarmować władze federalne. Jej nazwisko — gdyby wyszło na jaw — wystarczyłoby, by wstrząsnąć całym środowiskiem naukowym.

A Sebastian nie wiedział nic.

Gdy wyszła z jego domu, nie zabierając nic poza wolnością, Eira przecięła się z Killianem Sterlingiem, najzimniejszą i najpotężniejszą Alfą na północy. Nie znał jeszcze jej imienia, ale jego wilk rozpoznał w niej coś, czego wszyscy inni nie dostrzegli.

Tymczasem Sebastian w końcu zrozumiał, że Eira nie blefuje.

Przeczesał całe miasto jak szaleniec. Po raz pierwszy od czterech lat publicznie nazwał ją swoją żoną. Zażądał, by wróciła. Błagał o kolejną szansę.

Ale wtedy Eira już nie czekała w jego domu.

Siedziała przy stole w jadalni watahy Sterlingów, ubrana z cichą pewnością siebie, a obok niej stała najbardziej budząca strach Alfa w Ameryce Północnej.

Na oczach wszystkich Killian Sterling położył dłoń na jej plecach i powiedział chłodno:

— Eira nie jest niczyją porzuconą Omegą.

— Jest moją Luną.

Rina Blakely wychowano w przekonaniu, że pieniądze potrafią rozwiązać wszystko. Urodzona w zamożnej rodzinie z wyższej klasy średniej, miała przed sobą wszystkie możliwości, jakie może dać życie — aż do nocy, gdy zginęli jej rodzice, a mężczyzna, z którym była zaręczona, pokazał swoje prawdziwe oblicze.

Kontrolujący. Brutalny. Opętany obsesją.

W noc, gdy próbował ją zabić, Rina zniknęła.

Nie mając nic poza ubraniem na sobie i fałszywym nazwiskiem, ucieka na drugi koniec kraju, trafiając na bezlitosne pustynie Nowego Meksyku. Spłukana i zdesperowana, podejmuje pracę jako tancerka w Devil’s Den, osławionym klubie ze striptizem, gdzie rządzi gotówka, a pytań się nie zadaje.

Przysięga sobie, że odejdzie, gdy tylko odłoży dość pieniędzy.

Wtedy przez drzwi wchodzi Max Torres.

Jako bezwzględny prezydent motocyklowego klubu Sons of Doom Max przez lata budował braterstwo, którego boją się w całym południowym zachodzie. Nie miesza interesów z kobietami i na pewno nie wdaje się w nic ze striptizerkami.

Dopóki nie pojawia się Rina.

Piękna tancerka o nawiedzonym spojrzeniu coś ukrywa, a każdy instynkt podpowiada Maxowi, że grozi jej niebezpieczeństwo. Kiedy mężczyzna, który na nią poluje, wreszcie ją namierzy, odkryje jedną brutalną prawdę.

Rina Blakely mogła uciec przed jednym potworem…

Ale teraz jest pod ochroną jeszcze groźniejszego.