ไม่อาจหวนคืน

อารัมภบท

“ขอให้ครองรักกันอย่างยาวนาน สร้างความครัวที่มีแต่ความสุข หนักนิดเบาหน่อยอภัยให้กันนะลูก”

        ชมจิตร จรดสังข์ให้ลูกสาวของตัวเองในงานมงคงสมรสที่จัดขึ้นอย่างเรียบง่าย บรรยากาศภายในงานเต็มไปด้วยความอบอุ่น และแขกผู้ใหญ่ที่มาร่วมแสดงความยินดีราวยี่สิบคน

        ชมเนตร เงยหน้าเล็กน้อยมองมารดาด้วยความปีติ วันนี้เป็นวันที่เธอมีความสุขที่สุดในชีวิต แม้ทุกอย่างจะเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนเธอแทบตั้งตัวไม่ทันก็ตาม

        “ขอบคุณค่ะคุณแม่” พลางหันมองหนุ่มข้างกายที่นั่งส่งยิ้มกว้างให้เธออย่างอบอุ่น ชายคนนั้นคือ ทศวรรษ แฟนหนุ่มที่ตอนนี้เลื่อนสถานะเป็นสามีทั้งพฤตินัย และนิตินัยโดยสมบูรณ์

        “พี่รักชมนะ”

        “ชมก็รักพี่ค่ะ”

        พิธีรดน้ำสังข์ยังคงดำเนินต่อไปเรื่อย ๆ พร้อมแขกผู้ใหญ่ที่ขึ้นมาจรดน้ำสังข์และอวยพรบ่าวสาวให้ครองรักกันอย่างยาวนาน จนเสร็จสิ้นพิธีการ

        แขกทุกคนกำลังนั่งรับประทานอาหารด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม เสียงพูดคุยดังจอแจเป็นช่วง ๆ ชมเนตรและทศวรรษยืนมองภาพตรงหน้าด้วยความปีติและอิ่มใจ

        “ชม พี่ขอไปทักทายเพื่อนที่โต๊ะแป๊บหนึ่งนะ”

        “ค่ะ” ชมเนตรพยักหน้า มองตามนิ้วมือสามีที่ชี้ไปยังโต๊ะด้านหลังสุดเมื่อเห็นเพื่อนสนิทของเขามาร่วมแสดงความยินดี

        ทศวรรษเป็นคนอัธยาศัยดี มีเพื่อนฝูงมากมาย ผิดกับเธออย่างสิ้นเชิงที่เป็นคนเงียบ ๆ เก็บตัว ไม่มีเพื่อนที่สนิทถึงขนาดที่ว่ากอดคอและยิ้มให้กันได้อย่างสนิทใจ

        ชมเนตรกวาดสายตามองรอบงานอีกครั้ง ก่อนจะสะดุดเข้ากับร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อน ชายหนุ่มคนนั้นกำลังส่งยิ้มและโบกมือให้เธออย่างอ่อนโยน

        “ตฤณ ...”

        ตฤณ ชายที่เธอเคยปฏิเสธรัก และไปคบหากับทศวรรษอย่างเต็มตัว

        เธอเดินไปหาเขาด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ยังรู้สึกผิดที่ปฏิเสธความรัก ความหวังดีที่เขาได้มอบให้

        “ตฤณ ...”

        “เรามาแสดงความยินดีน่ะ”

        “ขะ ขอบคุณนะ” ชมกล่าวอย่างอึกอัก ละอายใจเล็กน้อย พร้อมกับภาพวันวานที่แล่นเข้ามาในหัวอย่างไม่อาจควบคุม

        ในตอนนั้น ... ตฤณ นักศึกษาคณะนิติศาสตร์ชั้นปีที่สาม และชมเนตรนักศึกษาคณะบริหารธุรกิจชั้นปีที่สาม ที่ครั้งหนึ่งเคยคบหาดูใจกันในระยะสั้น ๆ ก่อนที่ทศวรรษจะเข้ามาพัวพัน และชมเนตรเป็นฝ่ายยุติความสัมพันธ์ของเธอกับตฤณลง

        ‘เราขอโทษนะตฤณ’

        ‘ไม่เป็นไรเลย เราคุยกันแล้วไง ถ้าไม่โอเคก็แค่แยกย้าย’

        ตฤณในตอนนั้นยิ้มกว้างจนตาหยี แต่ใจกลับแหลกสลาย เมื่อหญิงที่เขาได้มอบหัวใจให้ไป ขอยุติความสัมพันธ์

        เขาผิดเองที่ชะล่าใจ ไม่เอ่ยปากขอคบเธออย่างตรงไปตรงมา เพราะไม่กล้าพอที่จะเอ่ยคำนั้นออกไป

        “ตฤณมาได้ไงน่ะ ...”

        งานแต่งงานครั้งนี้จัดขึ้นอย่างกะทันหัน เมื่อชมเนตรตั้งครรภ์ก่อนเวลาเหมาะสม ทศวรรษจึงรีบจัดการทุกอย่างให้ถูกต้องตามประเพณี

        “เราเป็นสตอกเกอร์ ชมไม่รู้เหรอ” ตฤณกล่าวอย่างขำขัน ริมฝีปากคลี่ยิ้มกว้างเช่นเดิมดังวันวาน

        “จะบ้าเหรอ” เธอมองรอยยิ้มนั้นที่ไม่ได้เห็นมานานด้วยความคิดถึง แต่สุดท้ายแล้วทุกอย่างมันก็คืออดีตที่ผ่านมาแล้วเมื่อสามปีก่อน

        “ชมเคยลงสตอรี่ไว้นี่ เราก็แค่มาแสดงความยินดีน่ะ ขอให้รักกันนาน ๆ มีลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมืองเลยนะ”

        สตอรี่ที่เธอโพสไปก็หวังไว้ลึก ๆ ว่าจะมีใครสักคนมาร่วมแสดงความยินดีกับเธอในฐานะเพื่อน ไม่ใช่แค่ญาติสนิทเท่านั้น

        แต่คนที่ปรากฏกายในวันนี้กลับมีเพียงเขา

        “ขอบคุณนะ ตฤณแต่งงานเมื่อไหร่ก็อย่าลืมชวนเราล่ะ”

        “โห! ยาก” ตฤณหัวเราะร่วน “เราบ้างานน่ะ สาวไหนจะมาสนใจ”

        “อย่าบอกนะว่า ... ตอนนี้เป็นทนายเต็มตัวแล้วน่ะ”

        “อื้ม” ตฤณยิ้มอย่างภูมิใจ ที่ตัวเองเดินตามความฝันได้สำเร็จ “หวังว่าชมคงไม่ต้องใช้บริการทนายอย่างเรานะ”

        “ไอบ้า!”