บทนำ
"ฉันไม่อยากได้ทอมเป็นเมีย!"
"ฉันไม่ใช่ทอมสักหน่อยคืนนั้นรุ่นพี่พิสูจน์ไปแล้วไง"
"ม่ายย ความเมาไม่นับสิเฟ้ย" คนหล่ออยากกรีดร้อง!
บท 1
แสงแดดอบอุ่นยามเช้าสาดส่องลอดผ้าม่านระเบียงห้องนอนเข้ามารบกวนการหลับใหลของคนบนเตียง ร่างหนาขยับตัวเพียงเล็กน้อย ดวงตาภายใต้เปลือกตาเคลื่อนไหวอย่างเริ่มรู้สึกตัว ความมึนหัวแล่นวาบเข้ามาจนต้องย่นคิ้ว ปรือตามองด้วยสายตาพร่าเลือน กะพริบตาเพื่อปรับโฟกัสสายตาชั่วครู่ภาพของระเบียงห้องไม่คุ้นตาปรากฏขึ้น
“...” คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน พลิกตัวจากนอนคว่ำเป็นลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงแทน สายตาคมกวาดมองไปรอบห้องอีกครั้ง
ห้องใครวะเนี่ย...
ฌอน หนุ่มหล่อเจ้าของเรือนผมสีโกเมนสว่างขยี้ผมตัวเองไล่อาการมึนหัว เขาจำได้ว่าเมื่อคืนนั่งดื่มเหล้าอยู่ที่หน้าอู่ซ่อมรถซึ่งเป็นของสิงหากับตุลาเพื่อนสนิทสมัยมัธยมที่ไม่ได้เจอกันมานาน แล้วเขาก็เมาจนเพื่อน ๆ ไล่ให้ขึ้นมานอนพักที่บ้านซึ่งตั้งอยู่หลังอู่ดังกล่าว
หรือว่านี่จะเป็นห้องนอนของพวกมันคนใดคนหนึ่ง?
“อื้ม...”
ชายหนุ่มสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อจู่ ๆ มีเสียงครางเบา ๆ ดังมาจากร่างของใครสักคนที่นอนอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันกับเขา เขาก้มมองสภาพตัวเองที่เปลือยท่อนบนพลางคิดในใจว่าสงสัยเมื่อคืนเมาหนักจนเพื่อนช่วยถอดเสื้อผ้าให้
แต่เดี๋ยวนะ... ปกติไอ้สองตัวนั้นไม่เคยมีน้ำใจแบบนี้นี่หว่า
ลอบกลืนน้ำลายดังอึกขณะยื่นมือไปจับผ้าห่มที่คลุมร่างปริศนาข้างกายตัวเองเอาไว้จนมิดศีรษะ เขาหลับตาแน่นยามกระตุกผ้าห่มขึ้นเร็ว ๆ ก่อนจะค่อย ๆ เปิดตาทีละข้างมองร่างใต้ผ้าห่มนั้น
“...!”
วินาทีนั้นราวกับโลกทั้งโลกหยุดหมุน สายตาคมจ้องมองหัวไหล่เปลือยเปล่าขาวนวลที่กำลังนอนหันหลังให้เขา ร่างบอบบางไร้อาภรณ์ปกปิดแผ่นหลังเนียนคลอเคลียไปด้วยเส้นผมยาวสลวยสีดำขลับสยายเต็มหมอน หัวใจแกร่งกระตุกกับภาพที่เห็น มันไม่ใช่ฟิลตื่นเต้นในเชิงชู้สาว แต่มันเป็นฟิลตื่นตกใจอย่างสุดขีด!
“เชี้ย!”
ฌอนแทบจะถอยตัวตกเตียง เขาปิดผ้าห่มลงตามเดิมสองตายังเบิกค้างด้วยอาการช็อกสุดขีด ภายในใจร่ำร้องคำว่า ‘ไม่จริง ไม่ใช่ เป็นไปไม่ได้’ ซ้ำไปซ้ำมา
เขาจำได้แล้ว! เมื่อคืนเขาเจอกับสาวน่ารักคนหนึ่ง เขาจำหน้าเธอไม่ได้ รู้แต่ว่าเธอน่ารักเสียจนอยากจะกอดอยากจะจูบ ตายห่า! นั่นมันไม่ใช่ความฝันหรอกเหรอวะเนี่ย!
และก่อนที่ฌอนจะทันคืนสติที่หลุดลอยกลับมา ความเคลื่อนไหวจากร่างบางภายใต้ผ้าห่มนั้นกระตุกขวัญเขาอีกครั้ง
ร่างบางขยับตัวเบา ๆ อย่างรู้สึกปวดเหมื่อยเนื้อตัวไปทุกส่วน ดวงตาสวยเฉี่ยวปรือขึ้นช้า ๆ พลางเบ้หน้าเจ็บส่วนล่างราวกับว่ามันพังไปหมดแล้ว มือบางเปิดผ้าห่มออกจากการคลุมโปง ใบหน้าสวยโผล่พ้นผ้าห่มออกมาก่อนจะชะงักกับสายตานิ่งค้างคล้ายเห็นผีของคนข้างกาย
“ระ รุ่นพี่...” มือบางกระชับผ้าห่มขึ้นเหนืออกเพื่อปกปิดร่างเปลือยเปล่าของตัวเอง สมองน้อย ๆ เริ่มประมวลผลความทรงจำเมื่อคืนอย่างด่วนจี๋
เธอจำได้ว่าเมื่อคืนกินยาแก้แพ้เข้าไปก่อนนอน สะลึมสะลือตื่นขึ้นมากลางดึกเมื่อได้ยินเสียงกุกกักหน้าประตู เธอลุกขึ้นไปเปิดประตูดูก็พบกับร่างสูงของผู้ชายคนหนึ่งกำลังยืนพิงอยู่หน้าห้องนอนของเธอ เมื่อเขาเห็นหน้าเธอก็ตรงเข้ามากอดจูบแถมยังผลักเธอเข้ามาในห้อง เธอพยายามขัดขืนอยู่หลายครั้งแต่ก็ไร้เรี่ยวแรงเพราะฤทธิ์ของยา ทำได้เพียงส่งเสียงครางแผ่วเบาตอบรับสัมผัสของเขา สัมผัสร้อนแรงของเขาหลอมละลายเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนกระทั่งเธอผล็อยหลับไป
“ขะ ข้าวสวย... เธอ... เธอเองเหรอ?”
เจ้าของชื่อ ข้าวสวย กะพริบตามองคนตรงหน้าด้วยสีหน้าที่แม้จะตกใจแต่ก็เก็บอาการได้อย่างดี ต่างจากชายหนุ่มที่อ้าปากค้างช็อกยิ่งกว่าเดิมเมื่อเห็นว่าผู้หญิงที่เขาเผลอมีสัมพันธ์ด้วยเมื่อคืนเป็นใคร
เวรแล้ว... เวรแล้วไอ้ฌอน!!
“เมื่อคืนรุ่นพี่...”
“ฉันเมา!” เสียงหวานเอ่ยไม่ทันจบ ฌอนรีบพูดตัดบทเธอทันที เขาก้มลงหยิบกางเกงตัวเองมาสวมลวก ๆ แล้วคว้าเสื้อมาใส่ มือหนาไล่ติดกระดุมอย่างเร่งรีบ เขาต้องรีบออกไปจากห้องนี้ก่อนใครจะตื่นมาเห็น ไม่อย่างนั้นได้เป็นเรื่องแน่ ๆ มีอย่างที่ไหนกันวะ... เมาจนเข้ามากินตับลูกสาวเขาถึงในบ้านแบบนี้! ไม่ได้ตายดีแน่ไอ้ฌอนเอ๊ย!!
“รุ่นพี่จะไปแล้วเหรอ” หญิงสาวบนเตียงขมวดคิ้วถาม เธอขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะเบ้หน้าเจ็บ ทุกการกระทำของเธอตกอยู่ในสายตาคมตลอด เขาหลุบตามองบนที่นอนซึ่งยังทิ้งร่องรอยของคราบความสุขสมเอาไว้ หัวคิ้วกระตุกเล็กน้อยยามเห็นรอยสีน้ำตาลจาง ๆ บ่งบอกให้รู้ว่านั่นคือรอยเลือดจากความบริสุทธิ์ของร่างบางบนเตียง
“Shit!” ฌอนสบถออกมาอย่างหัวเสีย เมื่อคืนเขาเมามากจนเข้าห้องผิด แถมยังกอดเธอโดยไม่ได้ป้องกันด้วย แล้วนั่นยังเป็นครั้งแรกของข้าวสวยอีก เขาอยากจะบ้าตายจริง ๆ ทำไมเขาถึงพลาดได้ขนาดนี้กันวะ!
ปึง ๆ ๆ
“ตื่นได้แล้วสวย วันนี้แกมีเรียนเช้าไม่ใช่เหรอ”
เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นตามมาด้วยเสียงทุ้ม ๆ ของ ธันวา พี่ชายคนโตของบ้าน ฌอนแทบกระโดดเข้าไปสิงในตู้เสื้อผ้า สีหน้าตื่นตระหนกสุดขีด ข้าวสวยมองท่าทางของเขาพลางเลิกคิ้วสูง กระทั่งเสียงเคาะประตูดังซ้ำอีกครั้งเธอถึงส่งเสียงตอบกลับไป ไม่อย่างนั้นพี่ชายเธอได้เปิดประตูเข้ามาปลุกถึงบนเตียงเป็นแน่
บทล่าสุด
#81 บทที่ 81 SPECIAL LOVE
อัปเดตล่าสุด: 10/2/2025#80 บทที่ 80 EPILOGUE 02
อัปเดตล่าสุด: 10/2/2025#79 บทที่ 79 EPILOGUE 01
อัปเดตล่าสุด: 10/2/2025#78 บทที่ 78 รุ่นพี่ที่รัก
อัปเดตล่าสุด: 10/2/2025#77 บทที่ 77 ฝากฝัง
อัปเดตล่าสุด: 10/2/2025#76 บทที่ 76 ความเจ็บปวด
อัปเดตล่าสุด: 10/2/2025#75 บทที่ 75 ทะเล
อัปเดตล่าสุด: 10/2/2025#74 บทที่ 74 ไม่ควรเลย
อัปเดตล่าสุด: 10/2/2025#73 บทที่ 73 ทำไม่ได้
อัปเดตล่าสุด: 10/2/2025#72 บทที่ 72 สายเกินไป
อัปเดตล่าสุด: 10/2/2025
คุณอาจชอบ 😍
ลุงคนนี้เป็นมาเฟีย
"ฉันบอกบอกไง"
"ก็หนูชอบลุง"
"กลับไปตั้งใจเรียนซะ"
เธอไม่ได้หันไปตอบอะไร เธอแค่คิดว่า น้ำหยดลงหินทุกวัน หินบอกโอเค"
เด็กเนิร์ด - มาเฟียกับเมียเด็กแว่น
แต่ใครจะไปรู้ภายใต้เด็กหนุ่มใส่แว่นถ้าเป็นผู้ชายที่ทั้งหุ่นดีและเซ็กซ์จัด
"ปากดีนัก ทีนี้จะกล้าล้อฉันว่าเป็นเด็กเนิร์ดอีกมั้ย หื้มม...."
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
บ่วงรักบ่วงเสน่หา
พลาดรักร้ายนายวิศวะ
"พี่สาวฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว อย่างที่พี่เข้าใจ" มิริณสวนกลับอรัณอย่างไม่ยอมทันที
"เป็นเด็กN มันไม่ได้ต่างกับผู้หญิงขายตัว" อรัณจับข้อมือเรียวเล็กของมิริณเอาไว้แน่น ด้วยความโกรธและโมโห ใบสวยหวานไร้กรอบแว่นตา จ้องมองคนปากร้ายโดยไม่เกรงกลัวแต่อย่างใด
"ถ้าเกลียดผู้หญิงขายตัว เกลียดพี่สาวฉัน เกลียดฉันมากนัก พี่ก็เลิกยุ่งกับฉันเสียทีสิ" มิริณกดน้ำเสียงโดยความไม่พอใจ พร้อมกับสะบัดมือออกจากแขนของอรัณ
"ถ้าอยากเป็นเด็กขายตัวตามพี่สาวของเธอนัก ก็มาขายให้ฉันเสียสิ จะได้ไม่ต้องวิ่งหาคนอื่นให้มันเหนื่อย แค่นอนให้ฉันกระแทกก็พอ"
"พี่รัณ" มิริณตระโกนใส่หน้าอรัณด้วยความโกรธจัด
!! เพี๊ยะ !! พร้อมกับตะเบ่งฝามือฝาดใบหน้าอันหล่อเหลาของอรัณด้วยที่เขานั้นดูถูกเธอไม่หยุด
ใบหน้าของอรัณหันไปตามแรงตบและมอง มิริณมาด้วยสายตาดุดัน
"ขอซื้อดีๆ ไม่ขาย งั้นก็โดนฉันกระแทกก่อน แล้วค่อยคิดราคามาละกัน" พูดจบอรัณก็ระดมจูบคนตัวเล็กไปทั่วทั้งใบหน้าด้วยความโมโห
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
So Bad เพื่อนสนิทร้ายซ่อนรัก
และยังแบล็คเมล์เพื่อให้เธอเป็นแค่คู่นอน!
ทาสสวาทอสูรเถื่อน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป
กับดักรักท่านประธานจอมหวง
วิศวะร้ายพ่ายรักยัยตัวป่วน
เสี่ยงรักร้ายนายเพื่อนไม่สนิท
“แล้วฉันจะได้อะไรจากนาย” พรีนต่อลองกับเขาคนหน้าขรึม
“เธอ....” สายตาคมคู่ดุจ้องมองคนตรงหน้าด้วยสีหน้าไม่พอใจ เขาเสียเวลาที่เธอต่อลองกับเขามากพอแล้ว
“เหอะ คิดว่าหล่อ เป็นไอดอลแล้วไง ใช่ว่าสาวๆ จะชอบนายจะทุกคนหรอกนะ” พรีนเอ่ยพร้อมเชิดหน้าใส่แทคิณ ไอดอลแล้วไง ถึงนายนี้จะหล่อตรงสเปกฉันมากก็เถอะ เล่น ตัวไปสิคะ ใบหน้าอันหล่อเหลาโน้มเข้าหาคนตรงหน้า พร้อมกับหลุดรอยยิ้มที่มุมปาก
“ไม่ชอบ เกลียดฉัน” เขาแสยิ้มถามคนตรงหน้า
“ก็ไม่ขนาดนั้น”
“จะช่วยไม่ช่วย” เขาเอ่ยเสียงเข้ม แต่นั้นภายในหัวของพรีนกับคิดอะไรขึ้นมา
“ฉันไม่เคยช่วยใครฟรี อะไรดีน๊า นาฬิกานั้นก็แบรนด์หรู แหวนที่นิ้วนายนั้นก็สวย” นัยน์ตาเจ้าเล่ห์ของคนใบหน้าสวยจงใจเหลือบมองที่แขนและข้อมือของเขามาอย่างตั้งใจ นาฬิกานั้นก็สวย แหวนที่ใส่ในนิ้วนั้นก็แบรนด์ดังด้วยสิ แต่น่าเสียดายที่เธอมีมันหมดแล้ว
“อะไร ดีน๊า ที่สาวๆ ทั้งประเทศอยากได้จากนายกัน” เธอเอ่ยอย่างเชิดหน้า เหอะเขาคงคิดว่าฉันอยากได้ อย่างสาวๆ คนอื่นๆ อยากได้ละสิ ในเมื่อเขาให้โอกาสแล้ว แต่เธอกับไม่เลือกมัน ได้เขานี้แหละจะยัดเยือดสิ่งนี้ให้เธอเอง
หยุดเสือ
จนต้องมาเจอกับผู้หญิงที่ไม่สนใจเขาอย่างเธอ ความอยากเอาชนะจึงเริ่มต้นขึ้น ทำให้เขาและเธอต้องเข้าไปพัวพันกันในเกมส์หยุดเสือนี้













