บทนำ
ฉันชื่อ ‘นามิ’ เป็นรองประธานของลุ่มเสือขาว เพิ่งจะสูญเสียพี่ชายไปเมื่อไม่กี่วันก่อน สาเหตุการตายของเขาคือการยิงตัวตาย เพราะเขาไม่ยอมก้มหัวให้พวกแบล็กสกอร์เปี้ยน
การจากไปของเขาทำให้ฉันต้องขึ้นเป็นผู้นำของกลุ่มเสือขาวไปในทันที แต่นั่นก็แปลว่าฉันจะต้องเป็นผู้รับผิดชอบต่อเหตุการณ์ความวุ่นวายที่เกิดขึ้นระหว่างเสือขาวและแบล็กสกอร์เปี้ยนด้วย ซึ่งถ้ามีทางเลือกอื่น ฉันก็ยินดีจะรับผิดชอบ แต่มันต้องไม่ใช่วิธีที่โอยามะ ประธานของแบล็กสกอร์เปี้ยนในตอนนี้ต้องการ
“ฉันจะให้เธอแต่งงานกับไดสึเกะ!”
“ฆ่าฉันเถอะโอยามะ” ฉันตัดสินใจแล้วพูดออกไปอย่างเด็ดขาด เพราะถ้าจะให้ฉันเลือกระหว่างความตายกับการต้องแต่งงานกับผู้ชายสารเลวอย่าง ‘ไดสึเกะ’ ฉันเลือกอย่างแรกอย่างไม่มีเงื่อนไข
“อย่าเรียกร้องอะไรในสิ่งที่ฉันไม่มีให้ และถ้าฉันไม่อนุญาต ก็แปลว่าเธอตายไม่ได้”
ในขณะที่ฉันกำลังดิ้นพล่าน ไอ้สารเลวไดสึเกะกลับยืนนิ่ง ไม่แม้แต่จะพยายามพูดอะไรสักคำ
“นายจะเอายังไงไดสึเกะ”
“แล้วฉันมีทางเลือกรึไง”
“ไม่!!!!”
“เตรียมตัวให้พร้อม แบล็กสกอร์เปี้ยนกับเสือขาวจะรวมกันเป็นหนึ่ง”
บท 1
ติ๊ด!
ติ๊ด!!
ติ๊ด!!!
เสียงอะไรสักอย่างดังขึ้นมารบกวนจนฉันไม่สามารถข่มตาหลับต่อได้ทั้งที่อยากจะนอนหลับต่ออีกสักพัก มันดังต่อเนื่องกันไม่หยุดจนฉันนึกอยากจะเอื้อมมือออกไปคลำหาที่มาของเสียงแล้วปามันทิ้งไปไกลๆ แต่กลับขยับตัวเองไม่ได้เลย ร่างกายเหมือนถูกกดทับด้วยอะไรหนักๆ จนเริ่มรู้สึกหายใจไม่ออก และที่สำคัญคือฉันไม่สามารถจะผลักมันออกไปได้
ปัง!
แต่แล้วอยู่ๆ ก็มีเสียงบางอย่างดังแทรกขึ้นมา เสียงนั่นคล้ายกับเสียงปืนที่ทำให้ทุกอย่างสว่างจ้าขึ้นมาฉับพลัน
ฉันสะดุ้งและลืมตาตื่นเพราะความตกใจ หากแต่แสงสว่างจ้าจากภายนอกกลับทำให้ฉันต้องหยีตาลงโดยอัตโนมัติ ก่อนจะต้องกะพริบตาถี่ๆ อยู่อีกหลายครั้งกว่าจะคุ้นชินกับแสงสว่างสีขาวนั่น
เมื่อการมองเห็นเริ่มกลับมาเป็นปกติ ฉันก็รีบกวาดสายตามองไปรอบๆ เพื่อสังเกตหาที่มาของไอ้เสียงประหลาดน่ารำคาญที่ได้ยินอยู่เมื่อครู่ ซึ่งสิ่งที่ฉันได้พบก็คือไอ้เครื่องสี่เหลี่ยมที่ตั้งอยู่ข้างๆ เตียง บนหน้าจอของไอ้เครื่องเครื่องนั้นมีคลื่นฟันปลาสลับขึ้นลงปรากฏอยู่ตลอดเวลา
กึก!
เสียงข้อมือของฉันกระตุกอย่างแรงเมื่อฉันพยายามจะยกมือไปผลักไอ้เครื่องบ้านั่นออกไป แต่กลับพบว่าข้อมือรวมไปถึงข้อเท้าของฉันทั้งหมดถูกมัดติดกับที่กั้นเตียง แรงกระตุกเมื่อครู่ทำให้ฉันรู้สึกปวดแปลบที่ไหล่ด้านซ้ายจนต้องนอนนิ่วหน้า ก่อนที่ภาพเหตุการณ์ทั้งหมดจะเริ่มหลั่งไหลเข้ามาราวกับมันถูกตั้งเวลาเอาไว้ และทั้งหมดนั่นทำให้ฉันพึงระลึกขึ้นมาได้ว่าก่อนหน้านี้ฉันถูกยิง!
“ฉันคิดว่าเธอจะไม่ฟื้นขึ้นมาแล้วซะอีก”
เสียงนั่นมัน...
“โอยามะ”
หัวใจกระตุกวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นว่าใครบางคนกำลังเดินเข้ามา
ผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่ในชุดสูทที่ดูภูมิฐานกำลังเดินตรงเข้ามาหาฉันชื่อโอยามะ เป็นประธานกลุ่มแบล็กสกอร์เปี้ยน กลุ่มมาเฟียที่มีอิทธิพลที่สุดในย่านมารุ ซึ่งนอกจากจะมีโอยามะแล้ว ก็ยังมีคนของเขาอีกสองคนที่เดินตามเขาเข้ามา
โอยามะเป็นมาเฟียหนุ่มที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับฉัน ต่างกันก็ตรงที่เขามีทั้งเงิน มีทั้งอำนาจ ในขณะที่ตอนนี้ฉันไม่มีแม้แต่อิสรภาพ เพราะแค่อยากจะลุกขึ้นจากเตียงตอนนี้ฉันก็ยังทำไม่ได้เลย
“แปลว่าสมองไม่ได้เสื่อม ถ้าอย่างนั้นเธอคงจำได้ว่าเพราะอะไรเธอถึงมาอยู่ที่นี่” น้ำเสียงของโอยามะเยียบเย็นจนฉันรู้สึกขนลุก ทั้งสีหน้าและท่าทางของโอยามะทำให้ฉันสัมผัสได้ถึงบรรยากาศรอบกายที่ไม่น่าไว้วางใจ
คำว่า ‘ที่นี่’ ของเขาทำให้ฉันกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องอีกครั้งถึงได้รู้ว่าที่นี่ที่เขาหมายถึงคือโรงพยาบาล และตอนนี้ฉันก็นอนอยู่บนเตียงคนไข้ ในสภาพที่สองมือและสองเท้าถูกมัดติดกับเตียงไม่ต่างจากนักโทษ และถ้าจะพูดกันตามตรง นั่นคือสถานะจริงๆ ของฉันในตอนนี้
ฉันเป็น ‘นักโทษ’ ของแบล็กสกอร์เปี้ยน
“ว่าไง จำได้รึเปล่า”
“ไอ้พวกคนสารเลว” ฉันตะโกนด่าออกไปโดยไม่คิดจะเกรงกลัวคนตรงหน้าเลยสักนิด วินาทีนี้ต่อให้ความตายเป็นทางเลือกเดียวที่ฉันมีฉันก็จะทำ แต่จะไม่มีวันก้มหัวให้พวกมันเด็ดขาด!
“นอกจากสมองจะไม่เสื่อมแล้ว ความจำเธอยังดีมากอีกด้วย เพราะฉะนั้นก็รู้เอาไว้เลยแล้วกันว่า...”
“อื้อออ” ฉันร้องออกไปพร้อมกับพยายามดิ้น เพราะถูกมือของปีศาจที่ชื่อโอยามะซึ่งแข็งแรงราวกับคีมเหล็กบีบเข้าที่ปลายคางจนรู้สึกปวด
“ฉันยังเลวได้มากกว่าที่เธอคิด”
“โอ๊ย!”
เขามันไม่ใช่คน!
“เข้ามาได้”
หลังจากสะบัดใบหน้าของฉันออกจากฝ่ามือ โอยามะก็เหลือบหางตามองไปที่หน้าประตูห้องพักของฉันพร้อมกับสั่งด้วยน้ำเสียงปกติ แต่ฉันรู้สึกได้ถึงความเฉียบขาด จากนั้นฉันก็ได้ยินเสียงเปิดประตูอีกครั้ง ก่อนที่ใครบางคนจะเดินเข้ามา
การมาของใครคนนั้นทำให้ภาพความทรงจำที่เลวร้ายเริ่มฉายเข้ามาในหัวของฉันอีกครั้ง ทุกอย่าง ทุกเหตุการณ์ค่อยๆ ชัดเจนขึ้นทีละฉากทีละตอนเมื่อฉันได้สบตากับเขา และเมื่อภาพทั้งหมดชัดเจน มันก็ทำให้ฉันกำหมัดแน่นแล้วพยายามดิ้นสุดชีวิตเพื่อให้หลุดออกจากพันธนาการ
“ไอ้คนสารเลว! ไอ้คนชั่ว อื้อออ”
บทล่าสุด
#110 บทที่ 110 บทส่งท้าย [3]
อัปเดตล่าสุด: 11/25/2025#109 บทที่ 109 บทส่งท้าย [2]
อัปเดตล่าสุด: 11/25/2025#108 บทที่ 108 บทส่งท้าย [1]
อัปเดตล่าสุด: 11/25/2025#107 บทที่ 107 EP 13 คนเห็นแก่ตัว [8]
อัปเดตล่าสุด: 11/25/2025#106 บทที่ 106 EP 13 คนเห็นแก่ตัว [7]
อัปเดตล่าสุด: 11/25/2025#105 บทที่ 105 EP 13 คนเห็นแก่ตัว [6]
อัปเดตล่าสุด: 11/25/2025#104 บทที่ 104 EP 13 คนเห็นแก่ตัว [5]
อัปเดตล่าสุด: 11/25/2025#103 บทที่ 103 EP 13 คนเห็นแก่ตัว [4]
อัปเดตล่าสุด: 11/25/2025#102 บทที่ 102 EP 13 คนเห็นแก่ตัว [3]
อัปเดตล่าสุด: 11/25/2025#101 บทที่ 101 EP 13 คนเห็นแก่ตัว [2]
อัปเดตล่าสุด: 11/25/2025
คุณอาจชอบ 😍
เจ้าพ่อมาเฟีย
พยาบาลที่รักของนายจอมเหวี่ยง
"แหม ผู้ชายเพอร์เฟกต์ดูแลตัวเองได้มันจืดชืดจะตายค่ะ มะลิชอบดูแลคนไข้ดื้อๆ ปากแข็งแบบคุณคิรินมากกว่า... ท้าทายดี!"
ใครจะไปคิดว่า 'คิริน' ท่านประธานจอมเหวี่ยงที่เอาแต่ขังตัวเองในห้องและไล่พยาบาลออกเป็นว่าเล่น จะต้องมายอมสิ้นฤทธิ์ให้พยาบาลจบใหม่หน้ามึนอย่าง 'มะลิ'
จากที่ตั้งป้อมเกลียดชัง ทำไปทำมา... กำแพงที่กั้นไว้กลับพังทลายไม่มีชิ้นดี
และจากคนไข้ปากร้ายที่เอาแต่ไล่ตะเพิดเธอในวันนั้น กลายเป็นคนไข้สายรุกที่ขยันชวนพยาบาลส่วนตัวทำ 'กายภาพบำบัด' บนเตียงทุกคืนไปซะได้
ภรรยาลับของคุณหมอปัณ
นภัสสรยอมแลกศักดิ์ศรีเพื่อชีวิตแม่
ขณะที่หมอปัณ… ผู้ชายเย็นชาที่ไม่เชื่อในความดีของใคร กลับลงโทษเธอจากความเข้าใจผิดในคืนหนึ่งที่เปลี่ยนชะตาไปตลอดกาล
เขาเรียกเธอว่า... ผู้หญิงหน้าเงิน แต่กลับกักขังเธอไว้ข้างกายด้วยเงินและความปรารถนา
เมื่ออดีต ความลับ และเด็กในท้องปรากฏขึ้น ความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อ… จะกลายเป็นความรัก หรือพันธะที่ไม่มีวันหลุดพ้น
นิยายดรามาร้อนแรง จากความแค้น สู่รักที่เจ็บที่สุด
เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
กรงรักจำนน
เขามีคนรักอยู่แล้ว ทว่าเพื่อย่า เขายอมแต่งงานปลอม ๆ กับเธอ และยอมทำทุกอย่างยกเว้น “อยู่ด้วยกันจริง ๆ”
เมื่อย่าเร่งรัดอยากได้หลาน เขาเสนอให้เธอตั้งครรภ์ด้วยสเปิร์มของคนอื่นเพื่อไม่ต้องแตะต้องกันสักนิด และนั่นคือวันที่หัวใจของเธอแตกละเอียด
จนกระทั่งแผนชั่วของใครบางคนทำให้เขาและเธอต้องนอนบนเตียงเดียวกันโดยไม่ตั้งใจ
และนั่น…ทำให้ชีวิตทุกคนพังครืน
เธอถูกใส่ร้าย ถูกขับไล่ ถูกเหยียบย่ำจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรี
MY HONEY ของรักวิศวะ
“มันไม่รับหรอก ก็ว่าทำไมไม่บอกว่าของข้างในเป็นอะไร ที่แท้ก็เอาแฟนกับรถมาลงเดิมพัน หึ…ตลกดี”
“ไม่ใช่!”
“งั้นก็ลองโทรหามันดูสิ ถ้ามันรับฉันจะส่งเธอหามัน แต่ถ้าไม่…ก็ช่วยไม่ได้”
“พี่เจฟเป็นแฟนเมล แฟนเมลไม่ทำแบบนั้นแน่นอนค่ะ”
“หึ เออเอา แล้วแต่เธอเลย แต่ฉันจะเอารถคันนี้กลับ”
เมล รีบเดินอ้อมมาหาซาน เอาตัวเองดันตัวเขาออกห่างจากรถแล้วกางมือออกห้ามไว้
“ไม่ได้ค่ะ รถแฟนเมล”
ซานยกมือขึ้นเกาหางคิ้วเบาๆ มองท่าทางดื้อดึงอีกฝ่ายอย่างถอดใจ
“มันเอารถคันนี้เดิมพัน…รวมถึง เธอ ด้วย”
กับดักรักท่านประธาน
ทาสสวาทอสูรเถื่อน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
วิศวะร้ายพ่ายรักยัยตัวป่วน
รักร้อน ซ่อนเกียร์ร้าย
เดือนมหาวิทยาลัย 4 ปี ซ้อนอย่าง "เซย์จิ" หล่อ รวย เด็กท็อปคณะวิศวะ เจ้าชู้ เอาแต่ใจตัวเอง ไม่สนใจใคร ไม่คบกับใครจริงจัง เปลี่ยนผู้หญิงเป็นว่าเล่น
แต่ใครจะรู้ว่า เขาจะแพ้ทาง แม่เด็กเนิร์ดที่ทั้งเฉิ่มและดูจืดชืดต่างกับชื่อของเธออย่าง...
"มะนาว" สาวน้อยนักศึกษาคณะนิติศาสตร์ ปี 2 เธอ... เป็นลูกสาวแม่บ้าน ในบ้านของเขา
คืนเดียวที่เปลี่ยนชีวิตเขาและเธอไปตลอดกาล....
"ช่วยด้วย ยัยบ้านั่น! เมียน้อยพ่อฉัน..."
เขาถูกเมียน้อย หรือแม่เลี้ยงคนล่าสุดของพ่อ วางยา!
พอหนีมาได้ ก็เจอเธอที่เอาของขึ้นมาเก็บ หลังจากคืนเร่าร้อนผ่านไป ชีวิตของมะนาวก้ไม่เคยเหมือนเดิมอีกเลย
เธอยิ่งหนี ไม่อยากถลำลึก แต่เขากลับไม่ยอมปล่อย และตามติดเธอไปทุกที่
โดยขอแม่เธอว่า "ผมต้องการแม่บ้านที่คอนโด"
สุดท้ายมะนาวก็ต้องทำหน้าที่แม่บ้าน และบริการเขาทั้งวัน.... ทั้งคืน แต่ทว่า....
ทุกอย่างมันไม่ได้ง่ายแบบนั้น เพราะผู้หญิงรอบตัวเขา ที่คอยมาวุ่นวายกับเธอ
และเธอเองก็มีคนอื่น ที่เข้ามาจีบอยุ่ไม่น้อย
ทำให้เซย์จิ ปลุกซาตานในตัวขึ้นมา และตามหึงหวงเธอไปทุกที่
ทำเอามหาวิทยาลัยแทบลุกเป็นไฟ!!
"ถ้ากล้าคุยกับมันต่อหน้าฉันอีก ระวังเธอจะตาคาเตียงนะมะนาว!!"
ฝากติดตามความหึงหวงของไอ้โบ้ตัวใหม่ ที่ปากร้าย "ขึ้นอย่างหงส์ ลงอย่างเอ๋ง..." ด้วยนะคะ













