โซ่ไหมและสปอตไลท์

กลิ่นเหล้ากับเหงื่อเหม็นคลุ้งติดตัวซีลแทบจะกลายเป็นผิวหนังชั้นที่สอง ขณะที่เขาส่งเสียงครางลืมตาตื่นขึ้นมา พบว่าใบหน้าของตัวเองแนบอยู่กับพื้นแข็งๆ เย็นๆ เขายันตัวลุกขึ้นพิงกำแพงที่ใกล้ที่สุด ภาพตรงหน้าพร่ามัว ปากคอแห้งผาก และหัวก็ปวดตุบๆ ราวกับมีสงครามกลองรบอยู่ข้างใน

พอสายตาเริ่มปรับโฟกัสได้ เขาก็กลอกนัยน์ตาสีเขียวของตัวเองหลังจากกวาดตามองไปรอบๆ—กำแพงสี่ด้านของห้องขังที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี—เหม็นอับไปด้วยความสกปรกและคราบไคลเสมอ เขาได้ยินเสียงหนูร้องจี๊ดๆ

“ดีใจที่ได้เจอกันอีกนะ เพื่อนยาก” เขาพูดพร้อมกับแสยะยิ้มให้ชายที่กำลังขดตัวอยู่มุมกำแพงฝั่งตรงข้าม อีกฝ่ายจ้องเขาราวกับว่าเขามีหัวงอกเพิ่มมาอีกหัว

ซีลแค่นเสียงขณะใช้นิ้วสางผมสีขาวที่ยุ่งเหยิงของตัวเองแล้วเอนศีรษะพิงกำแพง พยายามนึกย้อนว่าทำไมเขาถึงกลับมาลงเอยในที่เฮงซวยนี่เป็นครั้งที่สามในรอบสองสัปดาห์ อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้ตื่นขึ้นมาในคูน้ำที่ไหนสักแห่ง นั่นน่าอัปยศกว่าการเจอรูปตัวเองขึ้นปกหน้าหนังสือพิมพ์ตอนโป๊เปลือยแถมโดนวางยาเสียอีก

“รีด!”

เสียงดังลั่นของผู้คุมกระชากเขาออกจากภวังค์ เขาซี้ดปากเมื่อความเจ็บปวดในหัวรุนแรงขึ้น “มีอะไรอีกวะ” เขาคำราม เสียงแหบพร่าจากการดื่มเหล้า ตะโกน และพระเจ้ารู้ว่าทำอะไรอีกจนมาลงเอยในคุก

ผู้คุมเปิดประตูห้องขัง ขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด “ลุกขึ้นมาได้แล้ว พี่เลี้ยงของแกมารอแล้ว” เขาตวาด

ซีลลุกขึ้นยืนอย่างไม่รีบร้อน เขาใช้นิ้วสางผมอีกครั้ง จากนั้นก็โบกมือให้เพื่อนร่วมห้องขังก่อนจะเดินตามผู้คุมออกไป

ซีลคาดว่าจะได้รับการปล่อยตัว แต่เขากลับถูกพาไปยังห้องสอบสวนและถูกผลักเข้าไปข้างใน

ลูคัส ผู้จัดการของเขา ต้อนรับด้วยสายตาแข็งกร้าวที่ลุกโชนผ่านดวงตาสีฟ้า ขบกรามแน่นและกอดอก นั่งอยู่บนเก้าอี้หลังโต๊ะเหล็ก แม้จะอยู่ในอารมณ์ฉุนเฉียว เขาก็ยังดูเป็นผู้จัดการดาราฮอลลีวูดทุกกระเบียดนิ้ว

“ลูคัส ยินดีที่ได้เจอเสมอเลยนะ” ซีลแค่นยิ้มขณะทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ว่างฝั่งตรงข้ามผู้จัดการ นัยน์ตาสีเขียวของเขาวาววับอย่างซุกซน “จะสอบสวนผมเหรอ ทำให้มันแซ่บๆ หน่อยสิ” เขาฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ “คิดถึงผมล่ะสิ”

เส้นเลือดที่ขมับของลูคัสเต้นตุบๆ อย่างเจ็บปวด ขณะที่เขาเม้มปากเป็นเส้นตรง เหมือนกำลังพยายามสงบสติอารมณ์ไม่ให้ระเบิดออกมา “คิดถึงแกน่ะเหรอ ไม่มีเวลาให้คิดถึงหรอก ฉันใช้เวลาเจ็ดชั่วโมงที่ผ่านมาตามเช็ดตามล้างเรื่องที่แกก่อไว้ เพราะแกคิดว่าการกลับไปเป็นไวรัลอีกครั้งมันเป็นเรื่องสนุก แกเคยรู้ตัวบ้างไหมว่าครั้งนี้แกทำพวกเราเดือดร้อนแค่ไหน” เขาพยายามควบคุมความโกรธ แต่แววตาที่ลุกเป็นไฟในดวงตาสีฟ้านั้นทรยศทุกอย่าง

ซีลยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ เอนหลังพิงพนักแล้วกอดอก “หัวผมยังเบลอๆ อยู่เลย ช่วยทำให้ตาสว่างหน่อยสิ พ่อแสงอาทิตย์”

ลูคัสหายใจฟึดฟัดก่อนจะกระแทกหนังสือพิมพ์ลงบนโต๊ะ พาดหัวข่าวตัวเบ้อเริ่มตะโกนก้อง นิวยอร์กไทมส์—‘แบดบอยหรือหมดสภาพ? เส้นทางอาชีพของซีล รีด กำลังจะดิ่งลงเหวในที่สุด’

มีรูปถ่ายแนบมาด้วย เป็นรูปที่เขาถูกลากออกจากคลับโดยมีกุญแจมือคล้องอยู่ และกำลังชูนิ้วกลางให้กล้องของนักข่าว

อ้อ เรื่องมันเป็นอย่างนี้นี่เอง เขาแค่นเสียง “ช่างสร้างสรรค์จริง” เขาชี้ไปที่พาดหัวข่าว แล้วก็ชี้ไปที่รูป “แต่ก็ถ่ายสวยดีนะ มุมนี้สันกรามฉันดูดีมาก”

“หุบปากนะ!” ลูก้าคำรามแล้วนวดขมับทันทีเมื่อรู้สึกปวดหัวจี๊ดขึ้นมา “แกมันโคตรตัวหายนะเลย! รู้ตัวบ้างไหมว่าฉันต้องรับโทรศัพท์กี่สาย ทั้งโปรดิวเซอร์ สปอนเซอร์ ฝ่ายพีอาร์ ทุกคนโกรธเป็นฟืนเป็นไฟแล้วก็อยากจะยกเลิกสัญญากับแกทั้งนั้น อาชีพของแกแขวนอยู่บนเส้นด้ายฉิบหายแล้วนะ ซีเอล!” เขาเสยผมสีบลอนด์ของตัวเองแล้วพูดต่อ “ลืมไปแล้วรึไงว่าหลายปีที่ผ่านมาแกทุ่มเทกับมันไปมากแค่ไหน ทั้งเลือด เหงื่อ และน้ำตา ไม่แคร์เลยสักนิดหรือไง หรือว่าอยากจะทำลายตัวเองจนไม่สนใจห่าเหวอะไรอีกแล้ว”

ซีเอลหลบสายตา จ้องมองไปยังความว่างเปล่าขณะที่ความเจ็บปวดแล่นแปลบเข้ามาในอก เขาถอนหายใจแล้วจ้องกลับไปยังลูกัสด้วยสายตาแข็งกร้าว “จะให้ฉันพูดอะไรล่ะ ว่าฉันขอโทษเหรอ ว่าฉันจะเปลี่ยนตัวเองงั้นเหรอ เราต่างก็รู้ว่าสุดท้ายมันจะจบลงยังไง”

ลูกัสสูดหายใจเข้าลึกๆ “ฉันไม่ได้ต้องการคำขอโทษ อาชีพของแกอยู่ห่างจากเรื่องฉาวโฉ่ที่จะทำลายทุกอย่างแค่เรื่องเดียวเท่านั้น และในฐานะผู้จัดการกับเพื่อนสนิทของแก ฉันไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นแน่ โชคดีที่ก่อนเมืองนี้จะทำลายความพยายามหลายปีของแกจนหมดสิ้น ฉันมีทางแก้แล้ว”

ซีเอลนิ่งเงียบ มองลูกัสดึงบทภาพยนตร์ออกมาจากกระเป๋า เขาดันมันมาตรงหน้าอีกฝ่าย

“ฉันหาโอกาสสุดท้ายมาให้แกได้แล้ว เป็นหนัง...หนังฟอร์มยักษ์เลยล่ะ ถ้าแกทำเรื่องนี้สำเร็จ ชื่อเสียงของแกจะกลับมาดีเหมือนเดิม”

ซีเอลหยิบบทขึ้นมา อ่านรายละเอียดผ่านๆ “ทำไมพวกเขาถึงอยากได้ฉันเล่นเรื่องนี้”

”พวกเขาไม่อยากได้” ลูก้าตอบอย่างขวานผ่าซาก "แต่นายทุนยืนกรานจะเอาแก... เซอร์ซีส ลอเรนต์" เขาหยุดพูดแล้วจ้องมอง แต่ซีเอลทำเพียงขมวดคิ้วกับชื่อนั้นเพราะมันไม่คุ้นหูเลย

"ไม่เคยได้ยินชื่อ"

"เดี๋ยวแกก็ได้ยิน" สีหน้าลูก้าเคร่งขรึม "เขา...จะว่าไงดีล่ะ ไม่ใช่คนประเภทที่แกควรจะไปมีเรื่องด้วย เขาทุ่มเงินสร้างโปรเจกต์นี้ทั้งหมด แต่เขาอยากจะเจอแกเพื่อคุยเรื่องเงื่อนไขบางอย่าง"

"เงื่อนไข?" น้ำเสียงของซีเอลเข้มขึ้น

ลูก้าขบกรามแน่น "คุย...เรื่องข้อตกลง ผู้ช่วยของเขาบอกมาแบบนั้น"

"ข้อตกลงเรื่องอะไร วิญญาณฉันรึไง" ซีเอลพูดติดตลก เขาพนันได้เลยว่าตัวเองไม่มีของแบบนั้นแล้ว มันคงตายไปในวันที่ความบริสุทธิ์ของเขาถูกพรากไปอย่างโหดร้าย... ปมก้อนหนึ่งก่อตัวขึ้นในลำคอ เขาแทบจะได้ยินเสียงของพ่อดังก้องอยู่ในหูอย่างน่ารำคาญ ‘แกไม่มีวันเป็นอะไรได้มากกว่าไอ้หน้าสวยๆ หรอก เป็นได้แค่เครื่องมือที่พอใช้เสร็จก็ถูกโยนทิ้ง’

"ซีเอล ฟังฉันนะ" ลูก้าเอ่ยเสียงต่ำและเร่งรีบ "ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่พวกเล่นๆ ไม่ว่าเขาจะเสนออะไร แกต้องรับมันอย่างจริงจัง อาชีพของแกขึ้นอยู่กับมัน"

ซีเอลเอนหลังพิง พลางหัวเราะอย่างขมขื่น "รู้อะไรไหมลูกัส แกเริ่มพูดเหมือนพ่อฉันเข้าไปทุกทีแล้วนะ ทำนี่สิ ซีเอล เป็นเด็กดีหน่อยสิ ซีเอล"

"นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะ" ลูก้าตวาด "แกจะรับข้อเสนอนี้ หรือไม่ก็บอกลาอาชีพของแกไปได้เลย"

"เออ ไม่เห็นต้องหงุดหงิดขนาดนั้นเลย" เขาโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ "ไหนมาดูกันสิว่าพ่อคนรวยนั่นต้องการอะไร"

"สักครั้งจะได้ไหมวะ ที่แกจะไม่ทำมันพัง"

ซีเอลพ่นลมหายใจ "ฉันจะพยายามทำตัวดีที่สุดแล้วกัน แต่ตอนนี้ ช่วยพาฉันออกไปจากที่นี่ก่อนได้ไหม"

"เมื่อคืนแกไปมีเรื่องกับคนผิดว่ะ แกจะโดนกักตัวอีก 24 ชั่วโมง ใช้เวลานี้คิดทบทวนให้ดีว่าแกต้องการอะไร ซีเอล คิดจริงๆ จังๆ เลยนะ เพราะไม่ว่าเซอร์ซีส ลอเรนต์จะต้องการอะไรจากแก..." เขาเว้นช่วงทิ้งท้าย ปล่อยให้คำเตือนนั้นค้างอยู่ในอากาศ

ซีเอลสบถอย่างหัวเสีย "ไอ้เวรเอ๊ย!"