ครอบครัว

เมื่อเด็กรุ่นลูกมันปีนเกลียว คิดจะเคี้ยวคนแก่ ......อาจิมมี่ ทำไมน่ารักจังเลยอ่ะ มีแฟนยัง?

เธอต้องกลับมา... เพื่อทำตามคำสั่งเสียของผู้มีพระคุณ

สิบสองปีที่หวันยิหวาจากไร่ชาไป ไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งเธอจะต้องกลับมาในฐานะ เจ้าสาวตามพินัยกรรมของภูดิศ ชายหนุ่มที่เคยเป็นดั่งพี่ชายในวัยเยาว์

เมื่อความรักต้องแลกมาด้วยการเสียสละครั้งใหญ่... พราววรินทร์ เภสัชกรสาวผู้แอบรักพี่ชาย แต่กลับตกหลุมรัก สิปปกร หนุ่มข้างห้องผู้เป็นน้องชายของเขา ความสัมพันธ์ที่ก่อตัวขึ้นอย่างลับๆ นำมาซึ่งผลลัพธ์ที่ไม่มีใครคาดคิด เมื่อเธอต้องอุ้มท้องลูกของเขาในวันที่เขาต้องจากไปไกล

ทั้งคู่ ใจเต้น เร่าร้อน โหยหา คำว่าเพื่อนที่ค้ำคอก็ไม่อาจต้านทานลีลาเร่าร้อนของ เขา
เธอ ทำได้เพียงครวญครางเสียงหลงระส่ำ แต่ความน่ารักพุ่งเสียดหัวใจทำให้น่าลุ่มหลงคลั่งไคล้อย่างหนัก
เพราะหนี้สินจำต้องแลกกับความบริสุทธิ์ซึ่งเขามีสถานะเป็นเพื่อน
แต่สุดท้ายความต้องการไม่ได้จบเพียงครั้งเดียว
.
.
"ให้กลับไปเป็นเพื่อนกัน..ทั้งที่ฉันเป็นผัวเธอแล้วตั้งหลายครั้ง..แม่งโคตรร่านเลยว่ะ!"
ความลับ ความมันส์
เมื...

"หน้าตาก็หล่อไม่น่าเกิดมาเป็นขี้ขโมยเลยว่ะ จอดรถแล้วไปให้พ้นไม่งั้นฉันจะแจ้งตำรวจมาจับแก"
"เธอไม่แหกตาดูป้ายทะเบียนก่อนนี่มันรถฉัน ไม่จอดโว้ย!"
"แกจะพาฉันไปไหนไอ้บ้า"
"ก็จะพาเธอไปเสียวด้วยกันไงล่ะ"

เธอตื่นขึ้นมาอีกครั้งในร่างของเด็กหญิง14หนาวที่ครอบครัวถูกลุงใหญ่จางเสียนบังคับให้แยกบ้านเพราะบิดาได้รับบาดเจ็บจากการขึ้นเขาทำให้หมดประโยชน์ จางลู่จื้อถูกญาติผู้พี่ผลักตกน้ำจนเสียชีวิต วิญญาณของลู่จื้อจึงเข้ามาแทนที่

“ไม่ต้องกลัวหรอกน่า เธอได้ใช้หนี้ฉันอยู่แล้วโดยไม่ต้องไปหางานทำที่ไหน...สาวน้อย” ดรัณยิ้มที่มุมปาก แววตาลุกวาวจ้องมาที่ชุดนอนของเธอที่แนบเนื้อ

“อยากนอนกับฉันไหม เธอทั้งสองนั่นแหละไม่ต้องแย่งกัน”

ฉันที่เป็นนักเขียนและเคยศึกษาเกี่ยวกับ ‘โรคซึมเศร้า’ วันหนึ่งฉันได้ไปพบเจอผู้ชายหน้าตาดีแถมหล่อขั้นเทพแต่แววตาของเขากลับเศร้าหมอง เหมือนคนที่กำลังป่วย ทำให้ฉันต้องพาตัวเองเข้าไปในวัฏจักรชีวิตของเขา

“ขึ้นรถ” ไร้เสียงตอบรับจากคนอย่างฉันนอกเหนือจากได้ยินปลายเท้าก็รีบสาวก้าวเร่งความเร็วให้ถี่ขึ้นเพื่อจะได้หลุดพ้นจากเขาเสียที การเดินเหยียบฟุตบาทที่ข้างตัวมีเลกซัสสีดำคันหรูแนบข้างเคลื่อนไปด้วยมันไม่ดีนัก
“ทำไมดื้อวะ บอกให้ขึ้นรถร้อนตายห่าอยู่แล้วอยากดำหรือไง” เสี้ยวนาทีใบหน้าฉันเหวี่ยงไปมองผู้ชายที่ลดกระจกรถลงทำคิ้วขมวดหัวเสีย จมูกโด่งยิ่งกว่าสันเขื่อนนั้นอยากทุบออกชิบหายเมื่อเจอนัยน์ตาคมตว...

ปรายฟ้า นิรกิจจากร ที่กำลังจะได้เป็นเจ้าสาวของนักธุรกิจหนุ่มแต่กลับถูกฉุดกระชากโดยผู้ชายปากกล้าใจหินนามว่า เขมราช อัครินทร ด้วยเหตุผลที่เขาต้องการให้เธอชดใช้ความผิดแทนคู่หมั้นหนุ่มซึ่งทำให้น้องสาวของเขาผิดหวังจนเสียสติ แต่สุดท้ายแล้วความเกลียดชังและทิฐิก็ไม่อาจเอาชนะความรักที่ก่อเกิดขึ้นท่ามกลางไฟพยาบาทได้

อาร์มันโด้คือผู้ชายในฝันของผู้หญิงหลายคน แต่สำหรับนารีเขาคือผู้ชายที่เห็นแก่ตัว เมื่อการแต่งงานที่เกิดจากตัวแปรทางธุรกิจบังหน้า ความรู้สึกของเขาและเธอเริ่มเปลี่ยนไป เมื่อมีผู้หญิงอีกคนเข้ามาแทรกกลาง

“ฉันจะเอาเธอคืนมาให้ได้ เหี้xแค่ไหนฉันก็จะทำ!”

ปากก็บอกว่ายายน้องไม่คู่ควรกับตัวเอง แต่ตอนนี้ใครก็ไม่รู้แอบดักซุ่มทำตัวเป็นหมอโรคจิต แอบมองยัยน้องอยู่ เพราะว่าคิดถึงจนแทบขาดใจ แถมเข้าไปหาไม่ได้ด้วยนะก็เพราะว่าดูถูกเธอเอาไว้เยอะ

"โทษที พอดีกูคันตีน อยากเหยียบหน้าตัวเหี้ยแถวนี้❞ ❝ชอบจริงๆ พวกม้าพยศแบบนี้ เดี๋ยวกูจะตีให้เชื่องเหมือนแมวเลย"

เธอผิดนักเหรอที่เกิดมาเป็นผู้หญิงหัวโบราณ

หวงเนื้อหวงตัวไม่ยอมให้ใครแตะต้อง แม้แต่คนรักของเธอเองก็ตาม

ถ้ามันผิดมากนักต่อไปนี้เธอก็จะแรด จะอ่อยให้ดู เธอจะไม่เก็บซิงไว้ชิงโชคอีกแล้ว...

อ่อยให้สุดแล้วไปหยุดที่ใครดี...

ในวันที่เธออุ้มท้องลูกของเขา เขากลับประกาศแต่งงานกับหญิงอื่นต่อหน้าผู้คนมากมายในงานเลี้ยงวันเกิดของเขา
จากสถานะคนรักและกำลังจะแต่งงานกัน กลายเป็นนางบำเรอและดอกไม้ริมทางที่โดนเขี่ยทิ้งเหมือนหมาข้างถนน
โมรินหอบหัวใจอันบอบช้ำและลูกน้อยในท้องหนีไปจากชีวิตของเขา ข่าวการแต่งงานอันชื่นมื่นระหว่างเขากับผู้หญิงคนนั้น “เพื่อนสนิทของเธอ” ที่ทำกันได้ลงคอทำให้เธอเสียใจจนแทบไม่อยากจะอยู่บนโลกใบนี้อีกแล้ว แต่สติ...

"ไอ้เด็กเวร อย่ามายุ่งกับลูกสาวฉัน"
"ผมมันคนยิ่งห้ามยิ่งยุอยู่แล้ว ไม่อยากให้ยุ่งเหรอ... หึ
จะจับทำเมียเลยคอยดู!"

"พวกหนูมีภารกิจสำคัน ถ้าช่วยแม่จีบพ่อจ๋าม่ายสำเร็จ พวกหนูก้อจะม่ายด้ายไปเกิด"

“นี่! หยุดเรียกฉันว่าแม่ได้แล้ว”

“แม่”

“ก็บอกว่าไม่ใช่แม่ไง!”

“แม่จ๋าของพวกหนู”

“โธ่โว๊ย! บอกแล้วไงว่าฉันไม่มีลูกเป็นกุมารทองโว๊ย!”

เธอเป็นเพียงหญิงสาวธรรมดาคนหนึ่ง ที่ถูกฉุดกระชากเข้าไปในวังวนมืดของมาเฟียร้ายผู้ไร้หัวใจ ที่มองเธอเป็นของเล่นชั่วคราวเพียงเท่านั้น