Echa Wieczności

Rozdział 1: Chcę znów czuć pożądanie

Callan

– Chodź tu, Pet! – zawołał mój chłopak.

Siedzieliśmy przy ognisku na plaży, śmiejąc się i żartując, a kilka drinków zdążyło już rozwiązać nam języki i rozluźnić głowy. Jestem duszą towarzystwa, rzucam najbardziej sprośnymi tekstami, ubrany prawie tak samo ekstrawagancko, jak się zachowuję. I właśnie to sprawia, że w jednej sekundzie dociera do mnie, że to tylko sen, i aż się wzdrygam na widok ciuchów, które mam na sobie. Ale bym się za nie teraz nasłuchał. Kiedy ja się ostatnio tak śmiałem?

Chłopak, który jest mną, wciąga wszystkich w grę w butelkę. Jedni się zgadzają od razu, innych trzeba dłużej namawiać, ale moja energia w końcu wszystkich rozbraja. Widzieć siebie, jak tak przejmuję inicjatywę, żeby dostać to, czego chcę – to takie obce uczucie. Gra się rozkręca, aż w końcu przychodzi moja kolej. Butelka zatrzymuje się na jakimś słodkim chłopaku, ale nie na moim. Zadzieram więc brew w stronę Ashera, mojego chłopaka, żeby wybadać, czy jest okej. On tylko wzrusza ramionami, a ja szczerzę się szeroko do tego słodziaka, którego mam pocałować, i z wdziękiem, wręcz teatralnie, zaczynam się do niego czołgać. Rumieni się, kiedy łączę nasze usta, ale wcale nie jest taki nieśmiały, gdy proszę o dostęp do jego buzi, a on mi go daje. Nasze języki splatają się ze sobą, obaj mruczymy z rozkoszy w ten pocałunek. Reszta chłopaków i dziewczyn dopinguje nas, rzuca tekstami, jakie to „gorące”. Gdy odrywam się od jego ust, zerkam na Ashera i widzę, że jego oczy aż płoną pożądaniem – to tylko dodaje mi odwagi, żeby wyszeptać temu słodziakowi propozycję, cały czas mając wzrok utkwiony w moim chłopaku.

Tego wieczoru ten słodziak idzie za nami na odosobnioną część plaży. Nie wiem, czy jest gejem, czy tylko ciekawski, ale szczerze mówiąc, mało mnie to obchodzi. Jutro i tak o nim zapomnę, uczucia mam tylko do mojego chłopaka. On jest tu po to, żeby pomóc nam spełnić jedną z moich głębokich fantazji. Wymieniamy pocałunki, ubrania fruwają w powietrzu i wkrótce klęczę na czworakach – mam usta na fiucie tego chłopaka, podczas gdy Asher rżnie mnie od tyłu, dokładnie tak, jak chciałem. Obaj używają mnie jednocześnie, obaj biorą moje dziurki. Początkowa nieśmiałość szybko znika, ustępując miejsca coraz większej brutalności, a ja zaczynam odlatywać. Ledwo rejestruję moment, gdy chłopak spuszcza się do mojego gardła; tylko skomlę, gdy się zamieniają miejscami, ale na szczęście zaraz znowu ginę w nawałnicy bodźców, która mnie zalewa. Lecę w górę i nic innego się już nie liczy. Nie obchodzi mnie, że rodzice wyrzucili mnie z domu. Nie obchodzi mnie, że nie mam gdzie mieszkać. Jestem młody, jestem cholernie zdolny i ułożę sobie życie po swojemu.

Gdy oni dalej sprawiają, że czuję się tak niewiarygodnie dobrze, sen zaczyna się rozmywać, a moja głowa pulsuje bólem, kiedy nagle wracają wspomnienia wczorajszej rozmowy. Jakby moja podświadomość chciała mi pokazać wszystko, o co walczyłem po drodze. Chcę znów się śmiać. Chcę znów być szalony i czuć pożądanie. Chcę znowu czerpać radość z seksu i chcę znów uwierzyć w życie. Łzy zbierają mi się w oczach i spływają po policzku, kiedy się budzę. Chcę po prostu znów być sobą.

Jak co dzień budzę się sama o piątej rano. Asher nie znosi, kiedy budzik go wyrywa ze snu, a dla mnie ważne jest, żeby był rano w dobrym humorze. Wstaję tak cicho, jak tylko potrafię, ledwo powstrzymując się przed skrzywieniem na nagły ból w plecach. Kurwa, naprawdę mnie wczoraj przeorał. Sama się o to prosiłam. Czasem jestem po prostu taką dziwką.

Kulejąc idę do kuchni i łykam dwie tabletki przeciwbólowe, żeby trochę przytłumić ból. W sumie nie jest aż tak tragicznie, to ten rodzaj obolałości, do którego już w moim przypadku przywykłam. Potem zabieram się za robienie śniadania dla mojego faceta, bo on nie cierpi naleśników z gotowej mieszanki ze sklepu. Muszę robić wszystko od zera. Stawiam więc ciasto, smażę naleśniki, nastawiam kawę w ekspresie i nakrywam mu do stołu. Na szczęście wszystko jest gotowe, kiedy on o siódmej zwleka się z łóżka i siada do stołu w całej swojej chwalebnej nagości.

Jest trochę wyższy ode mnie, jakieś metr osiemdziesiąt. Ciemne włosy, piękne oczy. Kiedy byliśmy w liceum, uwielbiałam ten psotny błysk, który w nich wtedy tańczył. Teraz… teraz są prawie zawsze poważne. Odkąd po studiach rzucił sport, jego umięśniona klata trochę straciła dawny blask, ale on wciąż jest cholernie przystojnym facetem. Gęsta kreska włosów na brzuchu prowadzi prosto do jego okazałego, porannego wzwodu. Chichocze, gdy widzi, jak z lekkim utykaniem podchodzę, żeby podać mu naleśniki i kawę.

– Dostałaś wczoraj porządnie, Pupilu – mówi i klepie mnie w tyłek, zanim wracam do blatu po dzbanek z kawą.

– Ale lubisz, jak cię porządnie przelecę. Prawda, mała dziwko?

Mógł poświęcić więcej czasu, żeby mnie przygotować, zanim wbił się we mnie tym swoim wielkim kutasem, ale i tak mi się podobało, więc chyba faktycznie jestem szmatą.

– Lubię – odpowiadam.

Błagam, niech dzisiaj będzie w dobrym nastroju, bo nie zniosę kolejnego ostrego rżnięcia.

– Wiem. A teraz chodź dać mi mój poranny buziak – rozkazuje.

To dobry znak – znaczy, że ma dobry humor – więc znowu kuśtykam w jego stronę i pochylam się trochę, żeby musnąć jego usta swoimi. Od razu przejmuje kontrolę, jego język oplata mój, a jedna dłoń zaciska się na tyle mojej głowy. Kocham, kiedy w ten sposób dominuje moje usta, i bardzo szybko zaczynam cicho pojękiwać.

– A teraz mój drugi poranny buziak – mówi łagodnie, kiedy odrywa swoje wargi od moich.

Wiem, że lepiej nic nie mówić. Po prostu zsuwam się pod stół, między jego uda. Zawsze uwielbiałam robić mu loda, ale z biegiem lat ten nasz mały rytuał stał się niemal mechaniczny i wcale mnie nie dziwi, że jestem tylko w połowie twarda, kiedy odchalam go jak co rano. Przynajmniej dziś nie wciska mi na siłę całego kutasa do gardła, jest zbyt zajęty jedzeniem śniadania.

Nie daje żadnego ostrzeżenia, kiedy w końcu dochodzi mi w usta z ciężkim jękiem. Poruszam głową jeszcze kilka razy góra–dół, żeby do końca go wydoić, a potem dokładnie go wylizuję. Potrzebuję kilku sekund, żeby złapać oddech, zanim wypełzam spod stołu i podnoszę się na nogi.

„Wygląda na to, że cały dzień będę chodzić obolała” – myślę, czując ostre ukłucie w plecach.