Noc Przed Tym, Jak Go Poznałam

Czerwiec

Jest coś w taniej tequili i odrobinie pewności siebie, co sprawia, że myślę, że mogę uciec od wszystkiego.

"Okay, June, twoja kolej." Leila macha mi telefonem przed twarzą. "Prawda czy wyzwanie?"

Opieram się o aksamitne siedzisko w loży, głowa mi szumi od ostatniej kolejki drinków. Jesteśmy cztery dziewczyny głęboko w celebracji, szminka rozmazana, obcasy zgubione i tak pijane. Tak bardzo pijane.

"Wybieram wyzwanie," mówię, bo oczywiście, że tak.

Oczy Leili błyszczą. "Widzisz tego faceta przy barze? Tego w ciemnoszarym garniturze, drugi stołek od końca?"

Spoglądam — i prawie tego żałuję.

Drugi stołek od końca. Marynarka rozpięta, brak krawata, kołnierzyk koszuli otwarty na tyle, by zobaczyć kawałek klatki piersiowej. Jedną ręką trzyma szklankę z czymś ciemnym, druga drga na kolanie, jakby próbował się uspokoić. Ale jego spokój jest głośny. Naładowany. Jak przełącznik czekający na przełączenie.

"Próbujesz mnie zabić?" pytam, marszcząc brwi.

Leila parska śmiechem. "Jest gorący. I zdecydowanie starszy. Mówiłaś, że chcesz być odważna tej nocy."

"Mówiłam też, że chcę przeżyć noc."

"To tylko liczba, June. Nie oświadczyny." Kayla śmieje się, poprawiając szminkę.

Spoglądam ponownie.

Jego twarz jest nieczytelna. Ostry podbródek, zimne usta, oczy, które nie zdają się skupiać na niczym konkretnym. Jest w nim coś napiętego, coś dzikiego. Albo może coś ledwo powstrzymywanego.

Mimo to, nie mogę uciec od wyzwania. Zwłaszcza nie tej nocy, kiedy właśnie dostałam staż w największym przedsiębiorstwie w Las Vegas. Kiedy czuję się elektryczna, pijana i trochę nietykalna.

"Dobrze," zgadzam się, wstając. "Ale jeśli aresztuje mnie wzrokiem, lepiej opłaćcie kaucję."

Podchodzę powoli, udając, że nogi nie czują się jak z galarety, a żołądek nie robi fikołków.

Wślizguję się na miejsce obok niego, jakbym tam należała, z podniesioną brodą, oczami błyszczącymi od wyzwania.

Nie patrzy na mnie od razu. Po prostu kręci drinkiem w ręku, jakby próbował go zahipnotyzować.

"Cześć," macham, prezentując mój firmowy flirciarski uśmiech.

Zapada cisza, potem, "Nie." Płasko, głęboko i z lekceważeniem.

Moje usta się rozchylają, pół nerwowego śmiechu utknęło mi w gardle. "Jeszcze o nic nie zapytałam."

Odwraca się powoli. Jego oczy są ostre, szare, jak metal pod lodem. Patrzy na mnie, jakby już był zmęczony moim istnieniem, co, szczerze mówiąc, tylko bardziej mnie interesuje.

Jęczy, "Miałaś zamiar poprosić o mój numer." To nie pytanie. To psychiczne odczytanie.

Moje tętno przeskakuje dwa uderzenia, "A co, jeśli tak?"

Pochyla się, jego głos niski i gorący od whisky i intencji. "Poproś o noc zamiast tego."

Moje oczy lekko się rozszerzają. Nie dlatego, że jestem zszokowana. Ale dlatego, że... nie jestem.

Ten mężczyzna to surowa powściągliwość, typ osoby, która prawdopodobnie trzyma wszystko w żelaznym uścisku, dopóki jedna nić nie pęknie i wszystko się nie rozpadnie. I zastanawiam się, może, czy dzisiejsza noc to ta nić.

Nie ma uśmiechu. Nie ma flirtu. On mówi poważnie. Każda sylaba brzmi jak wyzwanie.

Zaczynam się ekscytować.

Powinnam się śmiać albo odejść. Ale jest coś w sposobie, w jaki na mnie patrzy, jakby próbował tego nie robić. Jakbym już coś w nim złamała.

Więc mówię: "Jedna noc."

Jego brew drga, jakby nie spodziewał się, że się zgodzę.

Pochylam się. "Jak masz na imię?"

Wypija resztę swojego drinka. "Nie musisz tego wiedzieć. Chodźmy." Wstaje, a ja za nim.

Macham na pożegnanie dziewczynom, subtelnie uśmiechając się triumfalnie, zauważając ich zaskoczone miny na mój sukces.

To hotel.

Niedaleko od baru. Czysty. Nowoczesny. Dwa bloki dalej, ale zupełnie inny świat.

Personel wręcza mu klucz bez słowa. Nie pytam dlaczego. Już zgaduję, że ten mężczyzna nie robi rzeczy, które nie zostały zaplanowane dziesięć kroków naprzód.

Nie rozmawiamy w windzie. Jego szczęka drga, i przysięgam, że zgrzyta zębami. Jakby już tego żałował. Jakby był zły na mnie, na siebie, na świat.

Może na wszystko naraz.

W pokoju światła pozostają zgaszone. Tylko słabe światło miasta wpada przez okna od podłogi do sufitu.

Rzuca swoją marynarkę na krzesło, podwija rękawy do przedramion. Nadal na mnie nie patrzy.

"Ostatnia szansa, żeby odejść," mówi, jego ton nie do odczytania.

"Zawsze jesteś taki dramatyczny?"

Krok do przodu, a ja drgnęłam, nie ze strachu, tylko z oczekiwania.

"Nie jesteś zbyt rozmowny, co?" zapytałam, próbując rozładować napięcie. Zdjęłam płaszcz, zarzuciłam go na ramię eleganckiego skórzanego krzesła i odwróciłam się do niego. "A może to twoja rzecz? Ponure milczenie i drogie garnitury?"

Kącik jego ust drgnął, zdradzając nie całkiem uśmiech. "Zawsze żartujesz, kiedy się denerwujesz?"

"Tylko wtedy, gdy facet wygląda, jakby mógł zrujnować mi życie."

Jego oczy przesuwają się w dół, powoli. Jak dotyk. "Mogę?"

Przełykam ślinę. "Chyba zaraz się przekonam."

Jego oczy wbijają się we mnie, jakby już zdecydował, co zamierza ze mną zrobić.

I może co gorsza, jakby już to zrobił.

Więc bez ostrzeżenia. Bez wstępu. W jednej chwili stał naprzeciwko mnie, a w następnej był przede mną — ciepło bijące od jego ciała, jedna ręka zaciskająca się na mojej szyi, jego zimny kciuk unoszący mój podbródek.

Nie dusi mnie, jak się spodziewałam, bardziej jakby mnie sobie rościł.

"Nie żałuj tego," szepcze na moich ustach. "Nie masz pojęcia, kim jestem."

"O to chodzi," szepczę, zamykając oczy, czekając na pocałunek, ale on mnie nie pocałował.

Zamiast tego popycha mnie do tyłu, aż uderzam o ścianę. Uderzenie jest miękkie, ale i tak łapię oddech. Jego ręce idą na moją talię, mocne i władcze, przyciągają mnie blisko, aż nasze biodra się stykają. Czuję jego twardą linię — już grubą i napiętą pod jego spodniami, przyciśniętą do mojego brzucha.

Wciągam powietrze gwałtownie. "Jesteś—"

"Nie mów tego," warczy, a po raz pierwszy czuję, że coś w nim pęka. Nie jego maska, coś głębiej. Powściągliwość.

Chwyta rąbek mojej sukienki i podciąga ją do góry, marszcząc wokół moich bioder. Jedna ręka wślizguje się między moje uda, chwytając mnie przez majtki — już mokre. Już bezwstydnie desperackie.

"Jesteś cała mokra," mruczy, jego głos ciemny, z czymś pomiędzy aprobatą a niedowierzaniem.

"Może lubię napięcie," oddycham, przygryzając wargi.

Nie śmieje się. Ale uśmiecha się, ostro i rozbawiony, zanim jednym szarpnięciem ściąga moje majtki.

Upada na kolana. Bez drażnienia czy romantyzmu.

Jego język znalazł mnie, jakby pragnął tego od dni. Długie, głębokie pociągnięcia, które sprawiają, że łapię oddech i chwytam jego włosy, moje uda trzęsą się od samej siły tego. Bez wysiłku owija jedno ramię wokół moich bioder, żeby mnie utrzymać, a drugą ręką wsuwa dwa palce we mnie, najpierw powoli, potem mocno, kręcąc, aż moje plecy uderzają o ścianę.

Dochodziłam zawstydzająco szybko. Za szybko. Jego imię nawet nie było na moich ustach. Nie miałam nic do jęczenia poza złamanym, bezdechowym "Boże."

Wstał, gdy ja opadałam, wciąż w pełni ubrany, górując nade mną jak coś, co zamierzał pożreć.

"Zdejmij sukienkę," mówi, a ja odczytuję to jako seksowne polecenie.

Szybko to zrobiłam.

Moja różowa sukienka zsunęła się z moich ramion, opadając u moich stóp. Stałam w samym biustonoszu, ciężko oddychając, naga od pasa w dół, i nagle zawstydzona. To do mnie nie pasowało. Nie byłam nieśmiałą dziewczyną. Nie byłam nieśmiała. Może to dlatego, że to miało być moje pierwsze oficjalne.

Nie zrozum mnie źle, nie jestem dziewicą, przynajmniej biologicznie. Z tym poradziłam sobie dawno temu. Sama. Ale to miało być moje pierwsze z kimś i, Boże, jestem w siódmym niebie.

Powoli rozpiął pasek. Celowo. Wyciągnął swojego członka i pogładził go raz, był gruby, twardy, ciemny od potrzeby.

Moje usta wyschły. Moje krocze. Jeszcze bardziej mokre. Lepko wilgotne.

„Czy nadal chcesz się przekonać, czy zrujnuję ci życie?” zapytał.

„Tylko jeśli zrobisz to porządnie,” odpowiedziałam, już wyciągając do niego rękę. Nie pozwolił mi.

Obrócił mnie i pochylił nad łóżkiem.

Żadnych słów. Chwycił mnie za biodra, ustawił się i wszedł jednym, brutalnym pchnięciem.

Krzyknęłam, z bólu, z szoku, z pełnej przyjemności. Pełnia. Nacisk. To, że nie trzymał się z powrotem.

Klnął pod nosem, ledwie słyszalnie. „Jesteś ciasna.”

Nie mogłam się powstrzymać. Uśmiechnęłam się, dysząc. „Może to ty jesteś ogromny.”

To wywołało u niego prawdziwy śmiech. Niski. Zaskoczony. Prawie chłopięcy, potem warknął — naprawdę warknął — i wszedł we mnie do końca.

„Powtórz to,” wyszeptał przy mojej szyi.

„Jesteś ogromny.”

„Powiedz moje imię.” Kolejne pełne pchnięcie.

„Nie... znam... go.” Jęknęłam głośno i nieintencjonalnie.

Zatrzymał się, ciężko oddychając, czoło opierając na moim ramieniu. „Dokładnie.”

Pchnął ponownie. To nie było słodkie. To nie było wolne. To było brudne i doskonałe i wszystko, czego nie wiedziałam, że potrzebuję. Jak mnie pieprzył, mocno, głęboko, zaborczo, jakbym była jedyną rzeczą na świecie, która go utrzymuje przy życiu. Jego ręce ściskały moje biodra tak mocno, że mogły zostawić siniaki, jego ciało uderzało w moje z pierwotną, desperacką siłą.

A mimo to — nigdy mnie nie pocałował.

Nawet nie próbował.

Nawet kiedy odwróciłam głowę, żeby na niego spojrzeć, może go zobaczyć, odciągnął moją twarz z powrotem w dół i przycisnął do materaca.

„Nie,” mruknął. „Po prostu czuj.”

Więc czułam.

Doszłam ponownie z ostrym westchnieniem, moje palce zaciskały się na prześcieradłach, całe ciało napinało się, a potem stawało płynne. On doszedł kilka sekund później, pulsując we mnie z głębokim, niskim jękiem, który brzmiał, jakby był wyrwany z jego duszy.

Opadł obok mnie, jedną ręką zasłaniając oczy.

Leżałam tam w ciszy. Moja klatka piersiowa unosiła się i opadała. Serce biło jak oszalałe. Umysł pusty.

A mimo to... żadnego pocałunku.

Kiedy się obudziłam, jego już nie było.

Pościel była chłodna. Drzwi do łazienki otwarte. Jego zapach wciąż unosił się na poduszce obok mojej, czysty, męski, drogi.

Moje majtki były złożone na nocnym stoliku.

Obok nich leżała notatka, napisana ostrym, eleganckim pismem.

Dziękuję za dzisiejszą noc. Nie szukaj mnie.

— H.

Bez numeru, bez imienia, tylko inicjał.

Trzymałam notatkę między palcami przez długi czas, czując, jak moje serce robi coś dziwnego i trzepoczącego w piersi.

Nie wiedziałam, kim był, czym się zajmuje ani dlaczego odmówił pocałunku.

Ale wiedziałam jedno na pewno. Będzie mi trudno go zapomnieć.