Nocne lekarstwo prezesa

POV Arii

Stałam w słabo oświetlonym korytarzu pięciogwiazdkowego hotelu w Manhattanie, moje ręce lekko drżały, gdy trzymałam uchwyt wózka z obsługą pokojową. Waga srebrnej tacy na górze wydawała się cięższa niż powinna, obciążona butelką drogiego czerwonego wina i dwoma kryształowymi kieliszkami, które łapały delikatne światło nad głową. Mój pożyczony hotelowy mundur był o jeden rozmiar za duży, ale udało mi się go dopasować za pomocą kilku agrafek i determinacji.

Pokój 1507. To było to—apartament prezydencki, w którym zatrzymał się Devon Kane.

Wzięłam głęboki oddech i próbowałam uspokoić bijące serce. Poranne wydarzenia przemykały mi przez myśl jeszcze raz: nieznany numer, który wysłał mi SMS-a, zdjęcie, które pojawiło się na moim ekranie, i to obrzydliwe uczucie, które ogarnęło mnie, gdy zobaczyłam mojego chłopaka Ethana zaplątanego w pościeli z moją przyrodnią siostrą Scarlett. Oboje nadzy. Oboje wyglądający na zbyt zadowolonych ze sobą.

"Oddychaj, Aria," szepnęłam do siebie. "Po prostu oddychaj."

To nie była moja pierwsza zdrada ze strony Ethana Blake'a. Ile razy za nim goniłam? Dziedzic Blake Fashion Group był moją obsesją dłużej, niż chciałabym przyznać. Ścigałam go przez całe studia, przekonując się, że jego ciągłe pojawianie się w barach i klubach z innymi kobietami nic nie znaczyło. Że jego lekceważący stosunek do mnie w miejscach publicznych to tylko sposób na zachowanie prywatności.

Przypomniała mi się pewna sytuacja—ostra i bolesna. Zeszłego lata w domu jego rodziny nad morzem. Wyszłam do łazienki podczas imprezy i wracałam, gdy usłyszałam głos Ethana, przesiąknięty śmiechem, dochodzący zza rogu.

"Nie rozumiesz, stary," powiedział, a w jego tonie było wyraźne zadowolenie. "Nawet jeśli jest tak piękna jak Aria Harper, to ona nadal musi za mną gonić."

Śmiech jego przyjaciół wrył się w moją pamięć. Zamarłam na miejscu, niemal wypuszczając kieliszek szampana z rąk, zanim cicho wycofałam się do łazienki, żeby się opanować.

A jednak z nim zostałam, przekonana, że mogę sprawić, by mnie kochał tak, jak ja kochałam jego.

Jaką głupią byłam.

Teraz, stojąc przed apartamentem Devona Kane'a, czułam coś zupełnie innego: zimną, wyrachowaną determinację. Jeśli chciałam zemsty na Ethanie, potrzebowałam kogoś bardziej wpływowego, bardziej sławnego, bardziej wszystkiego niż on.

Devon Kane pasował idealnie.

Dziedzic Kane Technology był wart miliardy. Jego firma przyćmiewała Blake Fashion Group pod każdym względem. Jedno zdjęcie mnie z Devonem wprawiłoby Ethana w szał zazdrości—na samą myśl o tym uśmiechnęłam się.

Dotarcie tutaj nie było łatwe. Skontaktowałam się z moją współlokatorką z uczelni, Jessicą, która teraz pracowała jako zastępca menedżera w hotelu. Wspomniała, że Devon jest w mieście na kolację biznesową i postanowił zostać na noc zamiast wracać do swojego penthouse'u. Co ciekawsze, podzieliła się poufną informacją – jego prośbą o specjalne udogodnienia z powodu ciężkiej bezsenności. Z pożyczonym mundurem i kartą kluczem dotarłam na jego piętro, ćwicząc swoje kwestie po drodze.

Biorąc ostatni głęboki oddech, zapukałam do drzwi.

"Obsługa pokoju," zawołałam, starając się, aby mój głos brzmiał profesjonalnie mimo nerwów trzepoczących w żołądku.

Minęło kilka sekund, zanim drzwi się otworzyły. W drzwiach stanął Devon Kane, jego imponująca sylwetka wypełniała całą przestrzeń. Mierząc prawie 190 cm, górował nade mną nawet w moich obcasach. Jego ramiona były szerokie pod prostą białą koszulą, której górne guziki były rozpięte, ukazując skrawek opalonej skóry. Jego szczęka była tak ostra, że mogłaby przeciąć szkło, a oczy—przenikliwe szare—wydawały się patrzeć prosto przez mnie.

Najbardziej uderzyły mnie ciemne kręgi pod jego oczami, dowód na rzekomą bezsenność. Nie odejmowały mu uroku, ale dodawały mu wrażliwości do jego inaczej onieśmielającej prezencji.

Rozpoznał mnie. "Pani Aria Harper? Kiedy zaczęła pani pracować jako personel hotelowy?"

"Od dzisiaj," odpowiedziałam z pewnym uśmiechem, nie czekając na zaproszenie, popychając wózek do przodu, zmuszając go do cofnięcia się, gdy wjeżdżałam do jego apartamentu.

Apartament prezydencki był dokładnie taki, jakiego można by się spodziewać—przestronny, elegancki, z oknami od podłogi do sufitu, ukazującymi lśniącą panoramę Manhattanu. Na szklanym biurku stał otwarty laptop, wokół rozrzucone papiery. Łóżko king-size było nietknięte, pościel nadal idealnie ułożona. Nie próbował jeszcze spać.

Devon zamknął drzwi, ale pozostał stojąc przy nich, obserwując mnie z mieszaniną ciekawości i podejrzliwości. "Nie przypominam sobie, żebym zamawiał obsługę pokoju. Zwłaszcza od córki Williama Harpera."

Sięgnęłam po butelkę wina na wózku, teatralnie prezentując ją przed nim. "Château Margaux, 2005. Pomyślałam, że oboje moglibyśmy się napić."

"Śmiały ruch," powiedział Devon, krzyżując ręce na piersi. "Nie boisz się, że twój chłopak Ethan Blake dowie się, że odwiedzasz mój pokój hotelowy w środku nocy?"

Otworzyłam wino z wprawą, nalewając bogaty czerwony płyn do obu kieliszków. Pochylając się do przodu, upewniłam się, że zauważył pieprzyk na moim obojczyku, cechę, którą wielu mężczyzn uważało za urzekającą.

"Ten mężczyzna już nie ma znaczenia," odpowiedziałam, celowo swobodnym tonem. Podałam mu kieliszek, pozwalając, by nasze palce się zetknęły. Krótki kontakt wywołał we mnie nieoczekiwany dreszcz. "Po co o nim wspominać, skoro przed sobą mam bardziej dojrzałego, bardziej intrygującego mężczyznę?"

Devon wziął kieliszek, ale nie pił. Rodzinny pierścień z szmaragdem na jego palcu błyszczał, gdy mieszał wino, bardziej badając płyn niż patrząc mi w oczy. Kiedy w końcu spojrzał, jego oczy pociemniały, ale wyraz twarzy pozostał niewzruszony.

"Co naprawdę tu robisz, pani Harper?"

"Aria," poprawiłam, biorąc łyk wina. Bogaty smak eksplodował na moim języku, dając mi chwilę na zebranie odwagi.

Serce waliło mi w piersi, gdy odstawiałam kieliszek. Nigdy wcześniej nie byłam tak bezpośrednia z nikim—nawet z Ethanem. Obecność Devona była przytłaczająca, jego aura władzy i kontroli wypełniała pokój. Moje palce lekko drżały, gdy sięgałam do guzików pożyczonego uniformu.

Jeden po drugim, odpinałam je, odsłaniając to, co miałam pod spodem—czarną koronkową halkę, która ledwo zakrywała uda. Cienkie ramiączka przylegały do moich ramion, dekolt opadał wystarczająco nisko, aby odsłonić krągłości moich piersi. Pozwoliłam uniformowi opaść na podłogę, stojąc przed nim w samej halce i szpilkach.

Wyraz twarzy Devona się nie zmienił, ale jego oczy pociemniały jeszcze bardziej, gdy powoli przesuwały się po moim ciele i z powrotem. Jego brak natychmiastowej reakcji sprawił, że moja pewność siebie zachwiała się. Czy źle oceniłam sytuację? Czy on nie był mną zainteresowany?

Odsuwając na bok wątpliwości, podeszłam do niego, zmuszając się do utrzymania kontaktu wzrokowego mimo onieśmielającej intensywności jego spojrzenia. Serce biło mi tak szybko, że ledwo mogłam oddychać, ale teraz nie mogłam się wycofać.

"Wygląda na to, że masz problemy ze snem," powiedziałam, starając się brzmieć pewnie mimo braku doświadczenia. "Może zrobimy trochę ćwiczeń razem?"