Krevd av den hensynsløse direktøren
Adry Moon · Zakończone · 53.7k słów
Wstęp
Vil de klare å løse sine forskjeller og nyte ekteskapet, eller vil de ende opp med å skilles?
~
"Jeg har sagt det før, du er min! Du skal gifte deg med meg og bære mine barn, og du vil være min eiendom til den dagen en av oss dør!" Han knurret, og tålmodigheten hans var i ferd med å ta slutt.
"Skal jeg være din eiendel, din fange?" Hun stirret på ham med all sin kraft.
"Kall det hva du vil! Du har ingen steder å rømme til!" Han erklærte før han trakk henne inn i fanget sitt, og holdt henne tett i armene sine.
Han presset leppene sine mot hennes, og tvang tungen sin inn i munnen hennes. Mot sin vilje, slappet kroppen hennes av som respons, og hun mistet evnen til å puste. Hun kunne ikke høre, hun kunne ikke se, hun kunne ikke føle noe annet enn Edmund som tok munnen hennes som en druknende mann i behov for oksygen.
‘Isabella er faen meg min! Min kvinne! Ingenting kommer til å endre det!’
Rozdział 1
«Herregud, han er utrolig kjekk!» Isabella siklet nesten mens hun skamløst stirret på den fremmede som kom inn i den middelmådige kaféen der hun jobbet fire dager i uken, og hvor hun også tilbrakte resten av fritiden sin. Denne gangen var hun der for lunsj, men det var praktisk talt hennes andre hjem, og hun visste at han ikke hørte hjemme der. En femstjerners Michelin-restaurant virket mer som stedet som ville tilfredsstille ham.
Naturligvis vekket han interessen hennes. Han hadde øyne som kunne trekke sjelen ut av en, den forbløffende fargen av et opprørt hav på en overskyet dag. En slik dag man ville tilbringe hjemme i sengen, elskende. Mørkt og rufsete hår, utrolig sensuelle fyldige lepper og en veldig mandig kjeve som kunne få en til å stirre på ham, uten å ha kontroll over seg selv. En sterk, kraftig kropp så tydelig under Armani-dressen hans, som uten tvil var skreddersydd.
Han kastet et blikk på sin limited edition Rolex med kritiske øyne, og forbannet sannsynligvis den som var forsinket til møtet. «Hvem ville våge å gjøre det?» Isabella smilte for seg selv. «Jeg lurer på, er det en mann eller en kvinne han venter på?» Hun funderte i sitt stille sinn.
Hun kunne ikke lese ham, selv om det var en hemmelig glede for henne å lese andres tanker. Og hun pleide å få rett. «Vel, for det meste. Jeg har hatt min del av bedrag for min alder!» Kroppen hennes skalv, men hun var rask med å riste de dystre minnene ut av hodet og rette oppmerksomheten mot den fremmede, og forsøkte å lese ham.
Slik hun så det, var det to typer intelligens i denne verden. Medfødt og oppnådd gjennom læring. Hennes var utvilsomt medfødt, selv om hun også leste ganske mye. Lyst. For første gang siden hun slo opp med sin utro kjæreste, som prøvde å få henne inn i prostitusjon, følte hun lyst vekkes i henne for den malplasserte fremmede som sannsynligvis hadde kommet til det slitte stedet ved en ren tilfeldighet.
Isabellas ekskjæreste, Asher, prøvde å overbevise henne om å selge jomfrudommen sin for en million dollar til en ekkel gammel mann, og lovet henne at med de pengene skulle de ha et stort bryllup, kjøpe et hus og leve et lykkelig liv. Hun var atten år og naiv på den tiden. Hun var nær ved å akseptere, men Gud så ut til å ha favorisert henne, og en natt, da hun kom hjem fra kveldskursene tidligere, tok hun ham på fersken med en annen kvinne. En prostituert.
Det virket som om jobben hans var å rekruttere unge jenter til prostitusjon, og det at professor Geller avlyste timen sin reddet livet hennes, hennes eksistens. Så ja, hun sluttet å stole på menn. Hun pleide å unngå å se seg rundt, og hvilken skam, for det virket som om hun gikk glipp av noe. «Å se koster ingenting!» Hun krysset bena stramt for å undergrave den voldsomme lysten nedenfra. Hver eneste pore i kroppen hennes hadde våknet.
«Interessant. Livet har vært smertefullt kjedelig i det siste. Og det faktum at jeg ikke har brukt dildoen min på en stund hjelper ikke.» Isabella var ingen nonne. Fortsatt jomfru i forhold til menn, men hun visste hvordan hun skulle tilfredsstille seg selv.
Hun fortsatte å studere ham mens hun nippet til de siste dråpene av kaffen sin. Og sannheten å si, hun var ikke den eneste som gjorde det. De fire damene som satt ved bordet til høyre for henne gjorde ikke annet enn å hviske og fnise til hverandre siden han satte foten inn i rommet. De så på ham fra topp til tå, og man kunne si at han hadde alle under en slags trolldom, selv mennene der følte en slags frykt.
«Han er utrolig storslått, denne absurd hete mannen.» Hun stakk en hårtust bak øret, instinktivt. «Drøm videre, Isabella! Det sier seg selv at han aldri ville legge merke til noen som frekventerer dette slitne stedet. Dessuten, noen som jobber her!»
Hun skannet omgivelsene igjen, hvilken som helst av kvinnene der ville kaste seg for føttene hans, hvis han bare ga et signal om tilgjengelighet. Men de burde ikke få for store forhåpninger. Den typen mann kastet aldri et blikk nummer to på noen hvis utseende ikke matchet de glamorøse fra de beste magasinene. Det var ingen der som passet til denne beskrivelsen, Isabella var sikker på det.
Hun følte seg litt trist for seg selv, da hun var ferdig med å spise maten og drikke kaffen, måtte hun forlate stedet, det var ingen grunn til å bli lenger. Det var allerede trist at hun spiste der på fridagen sin også, men hun hadde ansattrabatten og det sparte henne noen penger.
«Jeg har kost meg med dette, akkurat som jeg ville ha gjort med et godt show, men å sitte her og sikle over den kjekke fremmede vil definitivt ikke betale husleien. Jeg må komme meg til min andre deltidsjobb.» Hun ba om regningen, og mens hun ventet på at kelneren skulle komme til bordet, sjekket hun sminken og tok på seg jakken. Hun betalte det hun skyldte pluss tips. Hun visste av erfaring at kelnerne der overlevde på tips, og de hadde en regel om å gi hverandre et lite beløp når de spiste der. På vei mot utgangen så hun forvirret på mannen som beveget seg i hennes retning med flytende eleganse. Pusten satte seg fast i halsen, hun følte trang til å svelge. Blikket hans tok henne inn nesten sultent, øynene hans reiste opp og ned over kroppen hennes, hun følte nesten behovet for å sjekke at hun hadde klær på. Nå var Isabella ganske sikker på at hun rødmet. De fire kvinnene fra bordet til høyre, sammen med de andre i nærheten, utvekslet blikk fulle av spørsmål og utrop. «Nå er jeg en del av showet! Herregud, hvis jeg hadde visst det tidligere, ville jeg ha solgt billetter!» «Er du Isabella Duarte?» spurte han, stemmen hans vibrerte med maskulinitet. «Ja.» Hun strevde med å finne stemmen for å svare, den hørtes uansett fremmed ut for hennes ører. «Og du er?» «Edmund Stark.» la han til. «Vet du hvem jeg er?» Ja, hun kjente det forbannede navnet hans veldig godt. Hun hadde håpet at hun aldri ville møte et medlem av Stark-familien. Forestillingen var over, og selv om det var moro mens det varte, mislikte hun nå hver celle i kroppen som følte seg tiltrukket av hans nærvær. Hun nikket. Hun hadde ikke engang planer om å kaste bort ord på ham. «Du må bli med meg!» krevde han. Som om hun ville dra noe sted med ham. «Det kommer aldri til å skje!» erklærte hun høyt og tydelig, mens hun stirret på ham. «Det er ganske presserende!» forsterket han, og grep henne i albuen, invaderte hennes personlige rom. Hans ganske velkjente berøring traff henne som et lyn, ikke at hun visste hvordan det egentlig føltes. Hjertet hennes hoppet over noen slag, bølger av varme flommet gjennom hele kroppen ved den enkle berøringen. Hun fjernet hånden hans fra albuen, stirret på ham med avsky. «Jeg har bestilt et hotellrom på...» Hvor frekt av ham. «Jeg er sikker på at du har det, men jeg kunne ikke brydd meg mindre!» avbrøt hun ham, hun hadde ingen interesse i det hele tatt i å finne ut hvor han var innlosjert. Edmund var sjokkert. Han ønsket å lyve for seg selv at kilden til hans misnøye var hennes frekke oppførsel, en som ingen våget å vise i hans nærvær, men det var en helt annen grunn. Han hadde sett henne på bilder, men de gjorde henne ingen rettferdighet, Isabella var langt vakrere i virkeligheten. Så mye som han hatet å innrømme det til seg selv, var hun den vakreste kvinnen han hadde sett i hele sitt liv, og det sa mye. Hasselnøttfargede øyne med mandelform, tykt lys sjokoladehår som hun bar i lange krøller. Perfekt skulpturert nese sammen med røde fyldige lepper prydet ansiktet hennes. Hennes jevne solkyssede hud var den perfekte matchen for hennes forførende kurvede og veldefinerte kropp, som ba om å bli utforsket. Hans løpende fantasi hadde en umiddelbar effekt på kroppen hans, hans lem ble hard i buksene. Til tross for at hun var milevis fra hans vanlige type, ville han i det minste ha en form for glede mens han tok sin hevn. ‘Hennes familie ødela alt som Stark-familien hadde bygget gjennom generasjoner, lidelse og fortvilelse var våre venner gjennom årene, inntil vi overvant alle vanskeligheter og gjorde et navn for oss selv. Et navn som bringer umiddelbar frykt hos dem som hører det. Stark-navnet.’ Duarte-familien kunne ikke komme og ta alt bort, han var fast bestemt på å sørge for at det ikke ville skje. Hvis han ikke hadde hatet hennes slag så mye, kanskje ting ville ha tatt en annen vending mellom dem, bortsett fra at han hatet dem, og hun måtte være den som betalte prisen. Mens han stirret på henne med et nivå av harme etter å ha introdusert seg selv, måtte han fortsatt gi henne noen forferdelige nyheter. «Søsteren din var involvert i en bilulykke.» «H-hva?» Som om hun kom i kontakt med en usynlig vegg, stoppet hun plutselig, hun var på vei ut. «Bli med meg, vi bør snakke på et privat sted!» Han viste henne veien til bilen sin, hun skalv fra topp til tå, mens de andre kundene så på alt med brennende interesse.
Ostatnie Rozdziały
#41 Kapittel 41 - Siste kapittel
Ostatnia Aktualizacja: 1/10/2025#40 Kapittel 40 - Hjertesorg
Ostatnia Aktualizacja: 1/10/2025#39 Kapittel 39 - Blåbærpannekaker
Ostatnia Aktualizacja: 1/10/2025#38 Kapittel 38 - I øyeblikkets anspore
Ostatnia Aktualizacja: 1/10/2025#37 Kapittel 37 - En vei ut
Ostatnia Aktualizacja: 1/10/2025#36 Kapittel 36 - For sent
Ostatnia Aktualizacja: 1/10/2025#35 Kapittel 35 - Uventet
Ostatnia Aktualizacja: 1/10/2025#34 Kapittel 34 - Kidnappet
Ostatnia Aktualizacja: 1/10/2025#33 Kapittel 33 - Sannhet
Ostatnia Aktualizacja: 1/10/2025#32 Kapittel 32 - Foruroligende følelse
Ostatnia Aktualizacja: 1/10/2025
Może Ci się spodobać 😍
Po Jednej Nocy z Alfą
Myślałam, że czekam na miłość. Zamiast tego, zostałam zgwałcona przez bestię.
Mój świat miał rozkwitnąć podczas Festiwalu Pełni Księżyca w Moonshade Bay – szampan buzujący w moich żyłach, zarezerwowany pokój hotelowy dla mnie i Jasona, abyśmy wreszcie przekroczyli tę granicę po dwóch latach. Wślizgnęłam się w koronkową bieliznę, zostawiłam drzwi otwarte i położyłam się na łóżku, serce waliło z nerwowego podniecenia.
Ale mężczyzna, który wszedł do mojego łóżka, nie był Jasonem.
W ciemnym pokoju, zanurzona w duszącym, pikantnym zapachu, który sprawiał, że kręciło mi się w głowie, poczułam ręce – pilne, gorące – palące moją skórę. Jego gruby, pulsujący członek przycisnął się do mojej mokrej cipki, a zanim zdążyłam jęknąć, wbił się mocno, brutalnie rozdzierając moją niewinność. Ból palił, moje ściany zaciskały się, gdy drapałam jego żelazne ramiona, tłumiąc szlochy. Mokre, śliskie dźwięki odbijały się echem z każdym brutalnym ruchem, jego ciało nieustępliwe, aż zadrżał, wylewając się gorąco i głęboko we mnie.
"To było niesamowite, Jason," udało mi się powiedzieć.
"Kto do cholery jest Jason?"
Moja krew zamarzła. Światło przecięło jego twarz – Brad Rayne, Alfa Stada Moonshade, wilkołak, nie mój chłopak. Przerażenie dławiło mnie, gdy zdałam sobie sprawę, co zrobiłam.
Uciekłam, ratując swoje życie!
Ale kilka tygodni później, obudziłam się w ciąży z jego dziedzicem!
Mówią, że moje heterochromatyczne oczy oznaczają mnie jako rzadką prawdziwą partnerkę. Ale nie jestem wilkiem. Jestem tylko Elle, nikim z ludzkiej dzielnicy, teraz uwięzioną w świecie Brada.
Zimne spojrzenie Brada przygniata mnie: „Noszisz moje dziecko. Jesteś moja.”
Nie mam innego wyboru, muszę wybrać tę klatkę. Moje ciało również mnie zdradza, pragnąc bestii, która mnie zrujnowała.
OSTRZEŻENIE: Tylko dla dojrzałych czytelników
Mała Partnerka Alphy Nicholasa
Co? Nie—czekaj… o Bogini Księżyca, nie.
Proszę, powiedz mi, że żartujesz, Lex.
Ale ona nie żartuje. Czuję jej podekscytowanie pod skórą, podczas gdy ja czuję tylko strach.
Skręcamy za róg, a zapach uderza mnie jak cios w klatkę piersiową—cynamon i coś niemożliwie ciepłego. Moje oczy przeszukują pokój, aż zatrzymują się na nim. Wysoki. Władczy. Piękny.
I wtedy, równie szybko… on mnie zauważa.
Jego wyraz twarzy się zmienia.
"Cholera nie."
Zawraca—i biegnie.
Mój towarzysz mnie widzi i ucieka.
Bonnie spędziła całe życie, będąc niszczoną i maltretowaną przez najbliższych, w tym przez własną bliźniaczkę. Razem ze swoją najlepszą przyjaciółką Lilly, która również żyje w piekle, planują ucieczkę podczas największego balu roku organizowanego przez inny watahę, ale rzeczy nie idą zgodnie z planem, pozostawiając obie dziewczyny zagubione i niepewne co do swojej przyszłości.
Alfa Nicholas ma 28 lat, jest bez towarzyszki i nie zamierza tego zmieniać. W tym roku to jego kolej na organizację corocznego Balu Błękitnego Księżyca i ostatnią rzeczą, której się spodziewa, jest znalezienie swojej towarzyszki. Jeszcze mniej spodziewa się, że jego towarzyszka będzie o 10 lat młodsza od niego i jak jego ciało zareaguje na nią. Podczas gdy stara się odmówić uznania, że spotkał swoją towarzyszkę, jego świat wywraca się do góry nogami, gdy strażnicy łapią dwie wilczyce biegnące przez jego ziemie.
Gdy zostają mu przyprowadzone, ponownie staje twarzą w twarz ze swoją towarzyszką i odkrywa, że ukrywa ona tajemnice, które sprawią, że będzie chciał zabić więcej niż jedną osobę.
Czy może przezwyciężyć swoje uczucia wobec posiadania towarzyszki, która jest o wiele młodsza od niego? Czy jego towarzyszka będzie go chciała po odczuciu bólu jego nieoficjalnego odrzucenia? Czy oboje będą mogli pracować nad porzuceniem przeszłości i ruszeniem naprzód razem, czy też los ma inne plany i utrzyma ich z dala od siebie?
Uderzyłam mojego narzeczonego—poślubiłam jego miliardowego wroga
Technicznie rzecz biorąc, Rhys Granger był teraz moim narzeczonym – miliarder, zabójczo przystojny, chodzący mokry sen Wall Street. Moi rodzice wepchnęli mnie w to zaręczyny po tym, jak Catherine zniknęła, i szczerze mówiąc? Nie miałam nic przeciwko. Podkochiwałam się w Rhysie od lat. To była moja szansa, prawda? Moja kolej, by być wybraną?
Błędnie.
Pewnej nocy uderzył mnie. Przez kubek. Głupi, wyszczerbiony, brzydki kubek, który moja siostra dała mu lata temu. Wtedy mnie olśniło – on mnie nie kochał. Nawet mnie nie widział. Byłam tylko ciepłym ciałem zastępującym kobietę, którą naprawdę chciał. I najwyraźniej nie byłam warta nawet tyle, co podrasowana filiżanka do kawy.
Więc uderzyłam go z powrotem, rzuciłam go i przygotowałam się na katastrofę – moich rodziców tracących rozum, Rhysa rzucającego miliarderską furię, jego przerażającą rodzinę knującą moją przedwczesną śmierć.
Oczywiście, potrzebowałam alkoholu. Dużo alkoholu.
I wtedy pojawił się on.
Wysoki, niebezpieczny, niesprawiedliwie przystojny. Taki mężczyzna, który sprawia, że chcesz grzeszyć tylko przez jego istnienie. Spotkałam go tylko raz wcześniej, a tej nocy akurat był w tym samym barze co ja, pijana i pełna litości dla siebie. Więc zrobiłam jedyną logiczną rzecz: zaciągnęłam go do pokoju hotelowego i zerwałam z niego ubrania.
To było lekkomyślne. To było głupie. To było zupełnie nierozsądne.
Ale było też: Najlepszy. Seks. W. Moim. Życiu.
I, jak się okazało, najlepsza decyzja, jaką kiedykolwiek podjęłam.
Bo mój jednonocny romans nie był po prostu jakimś przypadkowym facetem. Był bogatszy od Rhysa, potężniejszy od całej mojej rodziny i zdecydowanie bardziej niebezpieczny, niż powinnam się bawić.
I teraz, nie zamierza mnie puścić.
Biker Alfa, który stał się moją drugą szansą
"Jesteś dla mnie jak siostra."
To były słowa, które przelały czarę goryczy.
Nie po tym, co się właśnie wydarzyło. Nie po gorącej, bezdechowej, wstrząsającej duszę nocy, którą spędziliśmy spleceni w swoich ramionach.
Od początku wiedziałam, że Tristan Hayes to granica, której nie powinnam przekraczać.
Nie był byle kim, był najlepszym przyjacielem mojego brata. Mężczyzną, którego przez lata skrycie pragnęłam.
Ale tamtej nocy... byliśmy złamani. Właśnie pochowaliśmy naszych rodziców. A żal był zbyt ciężki, zbyt realny... więc błagałam go, żeby mnie dotknął.
Żeby sprawił, że zapomnę. Żeby wypełnił ciszę, którą zostawiła śmierć.
I zrobił to. Trzymał mnie, jakbym była czymś kruchym.
Całował mnie, jakbym była jedyną rzeczą, której potrzebował, by oddychać.
A potem zostawił mnie krwawiącą sześcioma słowami, które paliły głębiej niż jakiekolwiek odrzucenie.
Więc uciekłam. Daleko od wszystkiego, co sprawiało mi ból.
Teraz, pięć lat później, wracam.
Świeżo po odrzuceniu partnera, który mnie maltretował. Wciąż nosząc blizny po szczeniaku, którego nigdy nie miałam okazji przytulić.
A mężczyzna, który czeka na mnie na lotnisku, to nie mój brat.
To Tristan.
I nie jest tym facetem, którego zostawiłam.
Jest motocyklistą.
Alfą.
A kiedy na mnie spojrzał, wiedziałam, że nie ma już gdzie uciekać.
Gdy Kontrakty Zamieniają się w Zakazane Pocałunki
*
Kiedy Amelia Thompson podpisała ten kontrakt małżeński, nie wiedziała, że jej mąż był tajnym agentem FBI.
Ethan Black podszedł do niej, aby zbadać Viktor Group—skorumpowaną korporację, w której pracowała jej zmarła matka. Dla niego Amelia była tylko kolejnym tropem, możliwie córką spiskowca, którego miał zniszczyć.
Ale trzy miesiące małżeństwa zmieniły wszystko. Jej ciepło i zaciekła niezależność rozmontowały każdą obronę wokół jego serca—aż do dnia, kiedy zniknęła.
Trzy lata później wraca z ich dzieckiem, szukając prawdy o śmierci swojej matki. I nie jest już tylko agentem FBI, ale człowiekiem desperacko pragnącym ją odzyskać.
Kontrakt małżeński. Dziedzictwo zmieniające życie. Zdrada łamiąca serce.
Czy tym razem miłość przetrwa największe oszustwo?
Od Przyjaciela Do Narzeczonego
Savannah Hart myślała, że przestała kochać Deana Archera – dopóki jej siostra, Chloe, nie ogłosiła, że wychodzi za niego. Za tego samego mężczyznę, którego Savannah nigdy nie przestała kochać. Mężczyznę, który złamał jej serce… i teraz należy do jej siostry.
Tydzień weselny w New Hope. Jeden dwór pełen gości. I bardzo zgorzkniała druhna.
Aby to przetrwać, Savannah przyprowadza na wesele swojego przystojnego, schludnego najlepszego przyjaciela, Romana Blackwooda. Jedynego mężczyznę, który zawsze ją wspierał. On jest jej coś winien, a udawanie jej narzeczonego? Żaden problem.
Dopóki fałszywe pocałunki nie zaczynają wydawać się prawdziwe.
Teraz Savannah jest rozdarta między kontynuowaniem udawania… a ryzykowaniem wszystkiego dla jedynego mężczyzny, w którym nigdy nie miała się zakochać.
Powstanie Wygnanej Wilczycy
Ten ryk zabrał mi osiemnaste urodziny i zniszczył mój świat. Moja pierwsza przemiana miała być chwałą—krew zamieniła błogosławieństwo w hańbę. O świcie nazwali mnie „przeklętą”: wyrzuconą z watahy, porzuconą przez rodzinę, pozbawioną natury. Mój ojciec mnie nie bronił—wysłał mnie na zapomnianą wyspę, gdzie wyrzutki bez wilka były kute na broń, zmuszone do wzajemnego zabijania, aż tylko jeden mógł odejść.
Na tej wyspie poznałam najciemniejsze zakamarki ludzkiej natury i jak zakopać strach w kościach. Niezliczone razy chciałam się poddać—zanurzyć się w fale i nigdy nie wynurzyć—ale oskarżające twarze, które nawiedzały moje sny, popychały mnie z powrotem ku czemuś zimniejszemu niż przetrwanie: zemście. Uciekłam, i przez trzy lata ukrywałam się wśród ludzi, zbierając sekrety, ucząc się poruszać jak cień, ostrząc cierpliwość na precyzję—stając się ostrzem.
Potem, pod pełnym księżycem, dotknęłam krwawiącego nieznajomego—i mój wilk powrócił z przemocą, która uczyniła mnie całą. Kim on był? Dlaczego mógł obudzić to, co myślałam, że umarło?
Jedno wiem: teraz jest ten czas.
Czekałam na to trzy lata. Sprawię, że wszyscy, którzy mnie zniszczyli, zapłacą—i odzyskam wszystko, co mi skradziono.
Kroniki Wilka Pioruna
Krew wypełnia moje usta. Zaciskam zęby mocno, odmawiając krzyku.
"Oni nigdy nie urządzili MI przyjęcia!" Wrzeszczy. "Ale wszyscy kręcą się wokół CIEBIE!"
Mój wilk warczy w mojej głowie, rozpaczliwie chcąc się uwolnić. Ale zmuszam ją do powrotu. Nie mogę się przemienić. Nie tutaj.
Kiedy w końcu zauważają, co się ze mną stało, staję przed nimi z wyczerpaniem:
"Wszystko, co wy czcicie? Nienawidzę tego. Przetrwanie najsilniejszych, silni dręczą słabych... Jesteśmy wilkołakami. Mamy mózgi, uczucia, zdolność wyboru dobroci."
Trojaczki patrzą w szoku, gdy kontynuuję.
"Jeśli teraz przyjęłabym waszą pomoc, jaka byłaby różnica między mną a wami? Byłabym tylko kolejną osobą korzystającą z tego chorego systemu."
Magnus robi krok do przodu. "Evelyn, możemy się zmienić—"
"Możecie? Kiedy będziecie liderami, powiecie wszystkim wilkom o wysokiej randze, że teraz wszyscy będą traktowani równo?"
Cisza.
"Mam nadzieję, że kiedy odejdę, przypomni wam to o czymś."
Evelyn wytrzymała lata brutalnych nadużyć, ukrywając przed wszystkimi w Polaris Pack swojego przedwcześnie obudzonego wilka i śmiertelne umiejętności bojowe. Kiedy przyszłe alfa trojaczki i ich wewnętrzny krąg w końcu odkrywają jej tajemnice, są przerażeni tym, co przeoczyli.
Ale Evelyn odmawia ich pomocy. Nauczyła się przetrwać, pozostając niewidzialna, chroniąc słabszych członków stada, kierując uwagę prześladowców na siebie.
Ze srebrnymi bliznami jako dowodem jej cierpienia i trzema potężnymi dziedzicami alfa, którzy są zdeterminowani, aby zburzyć jej mury, czy Evelyn znajdzie siłę, aby rzucić wyzwanie okrutnej hierarchii stada? Czy ujawnienie jej prawdziwej mocy zniszczy wszystko, co poświęciła, aby chronić, zanim będzie mogła zdobyć swoją wolność?
Accardi
Jej kolana się ugięły i gdyby nie jego uchwyt na jej biodrze, upadłaby. Wsunął swoje kolano między jej uda jako dodatkowe wsparcie, na wypadek gdyby potrzebował rąk gdzie indziej.
"Czego chcesz?" zapytała.
Jego usta musnęły jej szyję, a ona jęknęła, gdy przyjemność, którą przyniosły jego usta, rozlała się między jej nogami.
"Twojego imienia," wyszeptał. "Twojego prawdziwego imienia."
"Dlaczego to takie ważne?" zapytała, po raz pierwszy ujawniając, że jego przypuszczenie było trafne.
Zaśmiał się cicho przy jej obojczyku. "Żebym wiedział, jakie imię wykrzyczeć, gdy znów w ciebie wejdę."
Genevieve przegrywa zakład, na którego spłatę nie może sobie pozwolić. W ramach kompromisu zgadza się przekonać dowolnego mężczyznę, którego wybierze jej przeciwnik, aby poszedł z nią do domu tej nocy. Nie zdaje sobie sprawy, że mężczyzna, którego wskaże przyjaciółka jej siostry, siedzący samotnie przy barze, nie zadowoli się tylko jedną nocą z nią. Nie, Matteo Accardi, Don jednej z największych gangów w Nowym Jorku, nie robi jednonocnych przygód. Nie z nią.
Po Romansie: W Ramionach Miliardera
W moje urodziny zabrał ją na wakacje. Na naszą rocznicę przyprowadził ją do naszego domu i kochał się z nią w naszym łóżku...
Zrozpaczona, podstępem zmusiłam go do podpisania papierów rozwodowych.
George pozostał obojętny, przekonany, że nigdy go nie opuszczę.
Jego oszustwa trwały aż do dnia, kiedy rozwód został sfinalizowany. Rzuciłam mu papiery w twarz: "George Capulet, od tej chwili wynoś się z mojego życia!"
Dopiero wtedy panika zalała jego oczy, gdy błagał mnie, żebym została.
Kiedy jego telefony zalały mój telefon później tej nocy, to nie ja odebrałam, ale mój nowy chłopak Julian.
"Nie wiesz," zaśmiał się Julian do słuchawki, "że porządny były chłopak powinien być cichy jak grób?"
George zgrzytał zębami: "Daj mi ją do telefonu!"
"Obawiam się, że to niemożliwe."
Julian delikatnie pocałował moje śpiące ciało wtulone w niego. "Jest wykończona. Właśnie zasnęła."
Uwodzenie Dona Mafii
Camila Rodriguez to rozpuszczona dziewiętnastolatka z dziewiczą cipką i ustami stworzonymi do grzechu. Kiedy zostaje wysłana, by zamieszkać pod dachem Alejandro Gonzaleza; króla mafii, zimnokrwistego zabójcy i człowieka, który kiedyś przysiągł ją chronić, dokładnie wie, czego chce. I nie jest to ochrona.
Chce 'Jego'.
Jego kontroli.
Jego zasad.
Jego rąk zaciskających się na jej gardle, gdy jęczy jego imię.
Ale Alejandro nie pieprzy się z dziewczynami takimi jak ona. Jest niebezpieczny, nietykalny i desperacko próbuje oprzeć się grzesznej małej kusicielce, która śpi zaledwie kilka kroków dalej, ubrana w jedwab i koronkę.
Szkoda, że Camila nie wierzy w zasady.
Nie wtedy, gdy może się pochylić i sprawić, że złamie każdą z nich.
A kiedy w końcu pęka, nie tylko ją pieprzy.
Łamie ją.
Mocno. Brutalnie. Bezlitośnie.
Dokładnie tak, jak chciała.
Niewypowiedziana Miłość Prezesa
Zanim zdążyłam odpowiedzieć, zbliżył się, nagle górując nade mną, jego twarz była zaledwie kilka centymetrów od mojej. Poczułam, jak wstrzymuję oddech, a moje usta rozchylają się w zaskoczeniu.
„To jest cena za mówienie źle o mnie innym,” wyszeptał, przygryzając moją dolną wargę, zanim zajął moje usta prawdziwym pocałunkiem. Zaczęło się to jako kara, ale szybko przekształciło się w coś zupełnie innego, gdy odpowiedziałam, moja początkowa sztywność topniała w uległość, a potem w aktywne uczestnictwo.
Mój oddech przyspieszył, małe dźwięki uciekały z mojego gardła, gdy eksplorował moje ciało. Jego dotyk był zarówno karą, jak i przyjemnością, wywołując dreszcze, które, jak sądziłam, czuł rezonujące przez swoje własne ciało.
Moja nocna koszula podwinęła się, jego ręce odkrywały coraz więcej mojego ciała z każdym muśnięciem. Oboje byliśmy zgubieni w doznaniach, racjonalne myśli ustępowały z każdą mijającą sekundą...
Trzy lata temu, aby spełnić życzenie jego babci, zostałam zmuszona poślubić Dereka Wellsa, drugiego syna rodziny, która adoptowała mnie dziesięć lat temu. On mnie nie kochał, ale ja potajemnie kochałam go przez cały ten czas.
Teraz trzyletnie małżeństwo kontraktowe dobiega końca, ale czuję, że między mną a Derekiem rozwinęło się jakieś uczucie, którego żadne z nas nie chce przyznać. Nie jestem pewna, czy moje uczucia są słuszne, ale wiem, że nie możemy się sobie oprzeć fizycznie...
