Uwodzenie Dona Mafii

Od zarania dziejów lojalność rodziny Rodriguezów była związana z teraz już niesławną mafią rodziny Gonzalez. Ich głęboko zakorzeniona relacja sięgała wieków wstecz. Rozpoczęła się w czasach, gdy La Famiglia składała się tylko z kilku bliskich mężczyzn żyjących w biedzie na południu Włoch. Z biegiem lat więź między dwiema rodzinami tylko się umacniała, gdy rodzina Gonzalezów stawała się coraz potężniejsza. Dlatego też było naturalne, że Aurelio Carlos Gonzalez udzielił schronienia żonie i córce Sebastiana Rodrigueza po jego straszliwej śmierci. Sebastian zginął, służąc La Famiglia, co było wielką tragedią, że musiał odejść na oczach swojej siedmioletniej córki i żony.

Po tym dniu Aurelio przysiągł, że zaopiekuje się żoną i dzieckiem swojego zastępcy i będzie ich chronił własnym życiem, bo przecież La Famiglia dbała o swoich. Ta opieka trwała także po śmierci Aurelia, ale teraz to jego najstarszy i jedyny syn przejął wszystkie obowiązki związane z byciem głową mafii rodziny Gonzalezów. Alejandro miał jednak większe plany dla swojej mafii. Przejął La Famiglia i wyprowadził ją daleko od szemranego interesu, który obejmował południowe części Włoch. Co było kiedyś jedną rodziną mafijną działającą w jednym stanie, stało się największą dominującą rodziną na świecie, z ludźmi sięgającymi do wszystkich części globu.

A co stało się z rodziną Rodriguezów, możecie zapytać? Niedługo po tej strasznej nocy, gdy Sebastian zginął, jego żona i córka zostały wysłane daleko. Laura Rodriguez została wysłana do Ameryki, aby rozpocząć nowe życie, gdzie jej piękna córka nigdy nie byłaby narażona na niebezpieczeństwo. Nawet na wieść o śmierci Aurelia nie miały wracać do domu. Ale wkrótce po przejęciu władzy przez Alejandro, nie było potrzeby, aby kiedykolwiek oglądały się za siebie. Gdy La Famiglia rozrosła się i osiedliła w Ameryce, Laura ponownie zjednoczyła się z nimi i zajęła wysokie miejsce w hierarchii. Jednak jej córka wciąż nie miała być splamiona mrokiem i grzechem mafii rodziny Gonzalezów. Nie, dopóki nie było to absolutnie konieczne.

Była prawdziwą księżniczką, ukrytą przed życiem zbrodni i grzechu, co ironicznie było możliwe tylko dlatego, że była chroniona przez najbardziej grzesznych z nich wszystkich. La Principessa słyszała opowieści o wspaniałym człowieku, którego jej mamá nazywała księciem, który ich chronił. Jej mamá mówiła o nim z taką czułością. Opowiadała Camilie - teraz szesnastoletniej dziewczynie - historie o człowieku, którego nigdy nie miała poznać, jeśli wszystko poszłoby zgodnie z planem. Mężczyźnie, którego miała poznać tylko wtedy, gdyby coś stało się jej mamie.

To było ostrzeżenie. Ostrzeżenie, którego Camila nie brała sobie do serca, dopóki nie było za późno i trzy lata później została dostarczona diabłu w przebraniu. Ale nawet najsilniejsi mają swoje słabości. Achillesową piętę. Broń tak potężną, że jej destrukcyjne skutki mogłyby rozprzestrzenić się błyskawicznie. W tej historii tą bronią była złamana dziewiętnastoletnia smarkula opłakująca stratę matki. Dziewczyna, która znalazła pocieszenie w samym potworze.

.............................................