
Na Północ
eenboterham · W trakcie · 123.8k słów
Wstęp
Moje ręce przesuwają się z jego szczęki do włosów, ciągnąc za ich końce. Jego dłonie wędrują w dół mojego ciała i podciągają materiał koszuli w górę, składa mokry pocałunek tuż obok mojego pępka. Napinam się, wydając z siebie westchnienie. On powoli przesuwa się w górę, obsypując mój brzuch powolnymi pocałunkami, badając moje ciało, aż koszula całkowicie zsuwa się, a jego usta znajdują się na mojej szyi.
Aelin była źle traktowana przez swoją watahę odkąd tylko pamięta, ale gdy zagrożenie Królestwa Wampirów staje się coraz bardziej namacalne, jej wataha musi wezwać Północnych, aby pomogli im w szkoleniu i przygotowaniach do walki z Królestwem Wampirów. Co się stanie, gdy Północny Alfa zacznie interesować się Aelin?
Rozdział 1
Byłam już obudzona, kiedy zadzwonił budzik. Wzięłam głęboki oddech, próbując zebrać jak najwięcej cierpliwości. Moje dni są zazwyczaj wypełnione obowiązkami, a przybycie Północnej watahy tylko pogorszyło sytuację.
Otworzyłam drzwi, by wyjść z pokoju, już ubrana w codzienne ubrania. Moje oczy uchwyciły niespodziewaną postać czekającą na zewnątrz. Podskoczyłam, "Alfa?" zapytałam, nie mogąc zidentyfikować mężczyzny z powodu braku szczegółów.
"Aelin," powiedział chłodno, jedynym sposobem, w jaki wymawiał moje imię - z nienawiścią. Odwrócił się i zaczął iść bez ostrzeżenia. Szybko go dogoniłam, "jesteś świadoma najnowszych wieści z watahy," zaczął, gdy doszliśmy do kuchni, mruknęłam w odpowiedzi. "Więc musisz też wiedzieć, że poprosiliśmy ludzi z Północy o pomoc," nie powiedziano mi tego bezpośrednio, ale nie było trudno się dowiedzieć, "przyjeżdżają dzisiaj, za kilka godzin. Umieszczam ich pod twoją opieką,-".
"Ale, Alfa-," przerwałam mu niepewnie, było zbyt wielu ludzi, abym mogła się nimi zająć, moja praca już się piętrzyła, a ostatnią rzeczą, jakiej chciałam, było dolewanie oliwy do ognia.
"Nie waż się mi przerywać, Aelin. Myślałem, że nauczyłem cię lepiej niż tego," powiedział, a moje oczy spadły na stopy, spuściłam głowę, miał rację, jestem lepsza niż to dziecinne zachowanie. "Zajmiesz się nimi, jakiekolwiek wątpliwości, każda przekąska o północy, każdy problem, cokolwiek poproszą, potrzebują lub chcą, nawet jeśli cię o to nie poproszą, zajmiesz się tym, nie obchodzi mnie, co to jest, 'nie' nie będzie w twoim słowniku w tym tygodniu, zrozumiano?"
"Tak, Alfa," poddałam się, klnąc w duchu. Jak miałam sobie poradzić z opieką nad nimi wszystkimi? Ludzie z Północy byli już znani z tego, że są bezwzględni, często nie okazując litości. Moja praca nie będzie spacerkiem po parku. "Jeśli to nie za dużo, gdzie będą mieszkać?"
"Pierwsze i drugie piętro. Ty będziesz mieszkać na parterze w swoim poprzednim pokoju." Wzięłam głęboki oddech, gdy wspomnienia z tamtego pokoju ogarnęły moje ciało. Otworzyłam usta, by coś powiedzieć, gdy zimna kropla potu spłynęła mi po plecach; jednak jego oczy mówiły mi, żebym nie próbowała szczęścia dzisiaj. "Musisz przygotować pokój Alfy z Północy przed jego przybyciem, wszystko musi być idealne, czy jasno się wyraziłem?" Rozkazał. Spuściłam głowę, gdy ogarnęła mnie niepewność.
"Uh-, Alfa. Czy żadna z pokojówek nie mogłaby tego zrobić za mnie dzisiaj? Sieroty zaraz się obudzą i muszę się nimi zająć, Alfa." Wyjaśniłam, jest wiele pokojówek i jestem pewna, że jedna z nich mogłaby zająć się pokojem Alfy, nawet jeśli tylko na jeden dzień. Upewniłam się, że mój głos brzmiał jak najdelikatniej. Nie chciałam go wyzwać.
„Pokój 108," odpowiada, nie zwracając uwagi na moje zmartwienia. Odwraca się i mamrocze, "pieprzony beksa."
Patrzę w sufit z rozpaczą, głęboko oddychając, „okej, okej - nie martw się, dasz radę.” Moje gardło otwiera się i zamyka, powietrze paradoksalnie wydobywa się z moich płuc. Zgarniam włosy z twarzy i związuję je w wysoki kucyk; rozglądam się, próbując opracować plan. Jak mam to zrobić? Najpierw przygotujmy pokój Alfy. Wbiegam po schodach, świadoma hałasu, który robię, ale nie przejmuję się tym. Docieram na pierwsze piętro, zaczynam szukać pokoju i oto jest, 108.
Wchodzę do pokoju; łóżko było duże, ustawione centralnie. Zaczynam notować, co muszę zrobić: wziąć nowe pościele i pościelić łóżko, wziąć odkurzacz, wyczyścić biurko, przynieść butelki z wodą i trochę owoców, i - łazienka - zamykam oczy i modlę się do Bogini, aby czas zwolnił i pomógł mi skończyć zadania na czas. Nie pozwalam sobie dłużej o tym myśleć. Biegnę do pokoju 'sprzątaczki', gdzie miałam spać, dopóki Północni nie wyjadą, i zabieram wszystko, czego potrzebuję: białe pościele, odkurzacz i środki czystości.
Ścielę łóżko tak szybko, jak mogę, upewniając się, że jest puszyste i schludne, potem biorę się za odkurzanie. Łóżko zajmuje większość pokoju, więc kończę dość szybko. Myję biurko i szybko kieruję się do okien. Gdy kończę, patrzę na zegarek i widzę straszną wiadomość. Pięć minut do pobudki dzieci. Biegnę do łazienki, wlewam wybielacz do umywalki i toalety, i szoruję. Wszystko było dość czyste, więc nie wymagało dużo pracy. Docieram do prysznica z dwoma minutami w zapasie i robię szybkie porządki. Wlewam środek do udrażniania rur do odpływu i czyszczę wszystko wybielaczem; potem biorę środek do mycia szyb i używam go na szklanej ściance. Przeskanowuję łazienkę, wszystko jest w porządku. Zgarniam wszystko i wracam z tym niedbale do pokoju sprzątaczki. Zajmę się tym i brakiem wody oraz przekąsek w jego pokoju później.
Pędzę po schodach w dół, a oni już tam są. Docieram do kuchni; słońce już wstało. Lotte, Nova, Cain i Sage siedzą już przy stole. Mają na sobie ubrania, które przygotowałam dla nich dzień wcześniej. Biorę mleko i płatki, i podaję im. Myję trochę winogron i jagód, i podaję je dzieciom. Zazwyczaj piją sok pomarańczowy rano, ale nie miałam czasu go przygotować, a picie mleka przed sokiem pomarańczowym szkodzi ich brzuszkom.
Nie mogę jeszcze jeść, ale mój żołądek domaga się jedzenia, więc zamiast jeść, przygotowuję sierotom drugie śniadanie do szkoły; mają tylko cztery latka, więc moje zadanie jest dość łatwe. Biorę trochę ryżu i kurczaka, które kucharze przygotowali dla nich wczoraj. Kończę krojonymi jabłkami i kilkoma ciastkami. Wszystko wkładam do ich torebek na drugie śniadanie, razem z butelkami wody, i siadam z nimi na chwilę, gdy kończą jeść. Mój żołądek burczy z irytacji, wiedząc, że nie zjem wkrótce.
„Chcesz trochę mojego?” Lotte, kochana dziewczynka, proponuje.
Śmieję się, „nie, nie martw się. Zjem później. Wy musicie jeść, musicie rosnąć duże i silne. Kto inny będzie mnie chronić, gdy będę stara i pomarszczona,” mówię, obejmując Lotte i Novę.
Macham, gdy wychodzą do szkoły, „bądźcie grzeczni,” mówię głośno. Ich autobus odjeżdża, a ja widzę dwie łodzie, jedna większa od drugiej. Obie zmierzają do brzegu. Spoglądam na zegarek; oto są.
Przekąska, woda. Panikuję.
Alfa Cassio szybko wychodzi na zewnątrz. Zajmuje mu kilka sekund, by mnie dostrzec; obserwuję, jak jego twarz przepełnia gniew, już nie pokazując spokoju, który Alfa powinien okazywać przy przybyciu Północnych. Szybko idzie w moją stronę. Luna Sarah podąża za nim, gotowa powitać gości.
„Co ty tu robisz?” Pyta agresywnie obok mnie. Jego oczy patrzą nie na mnie, ale na ocean, kilka metrów od naszego domu, jakby nic się nie działo.
„Dzieci właśnie wyszły. Macham im na pożegnanie,” odpowiadam niewinnie. Alfa Cassio mocno chwyta moje ramię, wbijając palce w moje ciało.
„Twoją pracą nie jest żegnanie się,” mówi drwiąco. Nacisk na moje ramię wzrasta, z moich ust wydobywa się jęk. „Jeśli tak bardzo chcesz coś robić, możesz pomóc im z torbami,” mówi i puszcza moje ramię, uśmiechając się. Rozważam poproszenie go, by pozwolił mi najpierw ułożyć jedzenie w pokoju Alfy, ale to by sugerowało, że źle wykonuję swoją pracę. Rozgniewanie go nie było na mojej liście rzeczy do zrobienia, zwłaszcza że jego wilk będzie dość drażliwy z powodu przybycia innego Alfy.
Obserwuję, jak reszta służących zaczyna ustawiać się w kolejce, by zabrać torby, „nie przepracowujcie się, panie,” mówi, kiwając głową w moją stronę, a one wszystkie lekko się śmieją.
Northerners zaczęli wkraczać na nasze tereny, idąc pewnym krokiem w stronę domu watahy, jakby byli właścicielami tego miejsca. Nie rozglądali się ani nie zbaczali z drogi, by przyjrzeć się szczegółom Kylain. Nie okazywali ciekawości, zamiast tego wszyscy mieli mocne spojrzenia utkwione przed sobą. To byli wojownicy. Mężczyźni mieli około 6 stóp / 182 cm wzrostu lub więcej, a kobiety również były bardzo wysokie, najniższa miała 5 stóp 8 / 172 cm. Ich ciała były jednocześnie podobne i różne, wszyscy byli bardzo umięśnieni, ale niektórzy byli szczuplejsi, a inni bardziej krzepcy. Kobiety wyglądały szczególnie groźnie, miały bardzo lisie, zdeterminowane oczy, a ich szybkie ruchy i czujne postawy mówiły mi, że na polu bitwy są siłą, z którą trzeba się liczyć. Rozumiałem, dlaczego Alfa Cassio wezwał ich, by nam pomogli, jak poświęcił swoją dumę dla dobra swojego ludu. Czasami Alfa Cassio robił takie rzeczy, pokazywał iskierki dobroci.
Większość z nich miała jakieś plemienne malowidła lub tatuaże; kobiety podkreślały swoje lisie, turkusowe oczy niebieską linią tuż pod linią wodną, rozciągającą się aż do wysokich policzków. Wielu mężczyzn miało na twarzach liczne ślady pazurów, wszystkie różne, a czasem jedna blizna była na drugiej, co mówiło mi, że powstały w walce, czy to było częścią ich treningu, czy nie, nie wiedziałem. Mimo że nie przybyli tu, by walczyć, czułem strach, jakby tak było.
Szukam Alfy. Zazwyczaj jest na czele watahy, prowadząc swoich ludzi, ale mimo całej tej siły, żadna z tych osób nie wyglądała na Alfę. Szli rozdzieleni, prawdopodobnie było ich około 20-30. Nie było ich wielu, ale nikt nie rozmawiał ze sobą, rzadko rozproszeni, gdy dotarli do głównego wejścia.
„Proszę, zostawcie swoje torby tutaj, moi ludzie zaniosą je do waszych pokojów,” powiedział mój Alfa, gdy wojownicy wchodzili do domu watahy, niektórzy nie przejmowali się zostawieniem swoich toreb, podczas gdy inni to robili.
Pokojówki odeszły, gdy miały po jednej lub dwie torby, podczas gdy ja stałem tam z ponad siedmioma ciężkimi torbami, więcej ludzi dokładało je do moich rąk. Próbowałem je przygnieść i uczynić bardziej poręcznymi, ale nie były łatwe do ogarnięcia.
„Czy mogę-” próbowałem zapytać, gdy ciężar toreb sprawiał, że bolały mnie plecy, próbując je wszystkie naraz zbalansować; to nie była najgorsza kara, jaką znosiłem, nawet nie blisko. Jej celem było przypomnienie, kto tu rządzi, kogo nie należy drażnić.
„Cicho,” powiedział tylko, gdy ostatni ludzie weszli do środka.
Podążyłem za jego wzrokiem i zobaczyłem Alfę wraz z grupą 4 osób: 3 mężczyzn i kobietę. Mogłem rozpoznać, kto był Alfą i Betą; poruszali się z taką siłą. Przełknąłem ślinę, myśląc tylko o tym, co mogliby mi zrobić, gdybym przypadkiem ich obraził lub nie zachowywał się odpowiednio, gdy byli w pobliżu. Byli obaj dość przystojni, o opalonej skórze i ciemnych czarnych oczach, jakby ktoś namalował je czystym węglem.
Ostatnie Rozdziały
#107 Rozdział 107 - Epilog
Ostatnia Aktualizacja: 8/26/2026#106 Rozdział 106
Ostatnia Aktualizacja: 5/31/2026#105 Rozdział 105
Ostatnia Aktualizacja: 5/31/2026#104 Rozdział 104
Ostatnia Aktualizacja: 5/31/2026#103 Rozdział 103
Ostatnia Aktualizacja: 5/31/2026#102 Rozdział 102
Ostatnia Aktualizacja: 5/31/2026#101 Rozdział 101
Ostatnia Aktualizacja: 5/31/2026#100 Rozdział 100
Ostatnia Aktualizacja: 5/31/2026#99 Rozdział 99
Ostatnia Aktualizacja: 5/31/2026#98 Rozdział 98
Ostatnia Aktualizacja: 5/31/2026
Może Ci się spodobać 😍
Gra Przeznaczenia
Kiedy Finlay ją odnajduje, żyje wśród ludzi. Jest zauroczony upartą wilczycą, która odmawia uznania jego istnienia. Może nie jest jego partnerką, ale chce, aby stała się częścią jego watahy, niezależnie od tego, czy jej wilczyca jest ukryta czy nie.
Amie nie potrafi oprzeć się Alfie, który wkracza w jej życie i wciąga ją z powrotem w życie watahy. Nie tylko staje się szczęśliwsza niż od dawna, ale jej wilczyca w końcu do niej przychodzi. Finlay nie jest jej partnerem, ale staje się jej najlepszym przyjacielem. Razem z innymi najwyższymi wilkami w watasze pracują nad stworzeniem najlepszej i najsilniejszej watahy.
Kiedy nadchodzi czas na gry watah, wydarzenie, które decyduje o rankingu watah na następne dziesięć lat, Amie musi zmierzyć się ze swoją starą watahą. Kiedy po raz pierwszy od dziesięciu lat widzi mężczyznę, który ją odrzucił, wszystko, co myślała, że wie, przewraca się do góry nogami. Amie i Finlay muszą dostosować się do nowej rzeczywistości i znaleźć drogę naprzód dla swojej watahy. Ale czy niespodziewane wydarzenia rozdzielą ich na zawsze?
Jego Odrzucona Luna, Obsesja Rywala
Eira Crawford usłyszała te słowa zza drzwi gabinetu swojego męża.
Przez cztery lata była ukrytą partnerką Sebastiana Hale’a. Prowadziła jego dom, zabawiała jego krewnych, sprzątała po jego bałaganach i żyła z trzech tysięcy dolarów, które dawał jej co miesiąc, jak z jałmużny. Nawet kupno nowego płaszcza wymagało tłumaczeń.
A dla swojej pierwszej miłości mimochodem przygotował trzysta tysięcy dolarów na finansowanie badań.
Dla Sebastiana Eira była niczym więcej niż Omegą bez wilka z domu dziecka. Cichą, posłuszną żoną bez watahy, bez władzy i bez wartości innej niż ta, że da się ją wykorzystać. Nigdy publicznie nie przedstawił jej jako swojej Luny. Jego rodzina traktowała ją jak służącą. Jego ukochana kpiła z niej jako z kobiety, która potrafi przetrwać tylko wtedy, gdy uczepi się Alfy.
Więc Eira przestała płakać.
Nagrała romans, złożyła wniosek o rozwiązanie więzi partnerskiej i położyła przed Sebastianem papiery rozwodowe. Nawet wtedy uznał, że urządza scenę. Podpisał bez wahania, pewien, że wróci na kolanach, kiedy zrozumie, że nikt inny nie zechce porzuconej Omegi bez wilka.
Mylił się.
Kobieta, którą zostawił w domu przy zlewie, była inżynierką elektryczką po Stanfordzie. „Bezużyteczna” żona, którą ignorował, była ukrytą główną inżynierką stojącą za krajowym projektem samodzielnie opracowanego układu scalonego. Jej działania były objęte klauzulą tajności. Jej zniknięcie mogło zaalarmować władze federalne. Jej nazwisko — gdyby wyszło na jaw — wystarczyłoby, by wstrząsnąć całym środowiskiem naukowym.
A Sebastian nie wiedział nic.
Gdy wyszła z jego domu, nie zabierając nic poza wolnością, Eira przecięła się z Killianem Sterlingiem, najzimniejszą i najpotężniejszą Alfą na północy. Nie znał jeszcze jej imienia, ale jego wilk rozpoznał w niej coś, czego wszyscy inni nie dostrzegli.
Tymczasem Sebastian w końcu zrozumiał, że Eira nie blefuje.
Przeczesał całe miasto jak szaleniec. Po raz pierwszy od czterech lat publicznie nazwał ją swoją żoną. Zażądał, by wróciła. Błagał o kolejną szansę.
Ale wtedy Eira już nie czekała w jego domu.
Siedziała przy stole w jadalni watahy Sterlingów, ubrana z cichą pewnością siebie, a obok niej stała najbardziej budząca strach Alfa w Ameryce Północnej.
Na oczach wszystkich Killian Sterling położył dłoń na jej plecach i powiedział chłodno:
— Eira nie jest niczyją porzuconą Omegą.
— Jest moją Luną.
Lekcja Magii
Niezłomna Przysięga
Od Przyjaciela Do Narzeczonego
Savannah Hart myślała, że przestała kochać Deana Archera – dopóki jej siostra, Chloe, nie ogłosiła, że wychodzi za niego. Za tego samego mężczyznę, którego Savannah nigdy nie przestała kochać. Mężczyznę, który złamał jej serce… i teraz należy do jej siostry.
Tydzień weselny w New Hope. Jeden dwór pełen gości. I bardzo zgorzkniała druhna.
Aby to przetrwać, Savannah przyprowadza na wesele swojego przystojnego, schludnego najlepszego przyjaciela, Romana Blackwooda. Jedynego mężczyznę, który zawsze ją wspierał. On jest jej coś winien, a udawanie jej narzeczonego? Żaden problem.
Dopóki fałszywe pocałunki nie zaczynają wydawać się prawdziwe.
Teraz Savannah jest rozdarta między kontynuowaniem udawania… a ryzykowaniem wszystkiego dla jedynego mężczyzny, w którym nigdy nie miała się zakochać.
O jeden fałszywy pocałunek od wszystkiego
Ale gdy wyreżyserowane sceny zamieniają się w przeciągające się muśnięcia, a udawane pocałunki stają się niebezpiecznie prawdziwe, granice zaczynają się zacierać.
Bo niewidzialna dziewczyna wreszcie zostaje dostrzeżona… a nietykalny playboy może zakochiwać się jako pierwszy.
Jednonocna przygoda z moim szefem
Przekupstwo Zemsty Miliardera
Jej życie jest idealne, dopóki jej szklany zamek nie rozpadnie się na kawałki. Mąż przyznaje się do zdrady z jej własną siostrą, a na domiar złego spodziewają się dziecka. Liesl decyduje, że najlepszym sposobem na naprawienie swojego złamanego serca jest zniszczenie jedynej rzeczy, którą jej mąż ceni bardziej niż cokolwiek innego: jego kariery.
Isaias Machado to miliarder, pierwsze pokolenie Amerykanów, który zna wartość ciężkiej pracy i tego, co trzeba zrobić, aby przetrwać. Całe jego życie było ukierunkowane na moment, w którym może odebrać firmę McGrathów skorumpowanym ludziom, którzy kiedyś pozostawili jego rodzinę bez dachu nad głową.
Kiedy Liesl McGrath zbliża się do miliardera, aby przekupić go informacjami, które mogą zniszczyć jej byłego męża, Isaias Machado aż rwie się do tego, by zabrać wszystko, co McGrathowie cenią, w tym Liesl.
Historia miłości, zemsty i uzdrowienia musi się gdzieś zacząć, a ból Liesl jest katalizatorem najdzikszego rollercoastera w jej życiu. Niech przekupstwo się zacznie.
Niechętna Panna Młoda Miliardera
Jednak jeden kontrakt małżeński zrujnował moje spokojne życie. Aby chronić moją rodzinę, musiałam poślubić Alexandra Kingsleya — potentata technologicznego, który jest ode mnie starszy o osiem lat.
Naiwnie myślałam, że przynajmniej będziemy mogli żyć w zgodzie. Nie wiedziałam, że już mnie zaszufladkował jako łowczynię fortun, co od pierwszego dnia postawiło nas na kursie kolizyjnym.
Teraz, uwięziona w rodzinie Kingsleyów, nie tylko muszę radzić sobie z zimnym mężem. Muszę też stawić czoła jego mściwej szwagierce Victorii i Karen — wieloletniej adoratorce Alexandra, która jest zdeterminowana, by sprawić, że poczuję się jak niechciany intruz.
Jak mam przetrwać w rodzinie Kingsleyów...
Zakochać się w motocykliście: Dziewczyna wiceprezesa
Jego oczy ciemnieją, uciekają na moje usta.
– To jest popieprzone. Twój brat poderżnąłby mi gardło tylko za to, że stoję tak blisko. Ale powiedz mi, ptaszyno – jego oddech muska moją skórę – trzęsiesz się, bo mnie nienawidzisz… czy dlatego, że pragnęłaś tego tak samo mocno jak ja?
Wren była pewna, że zakopała chaos Nowego Orleanu na zawsze – kluby, lojalności wyżarte krwią, facetów, którzy żyli i ginęli w swoich skórzanych barwach.
Seattle dało jej wszystko, o czym kiedykolwiek marzyła: wolność, miłość, przyszłość.
Jednak jedna zdrada wszystko rozsypuje.
Ściągnięta do domu przez tragedię, Wren trafia pod czujne oko Ezry Jaxa – wiceprezesa Raven Reapers MC i najlepszego kumpla jej brata. Jest wkurzający, niebezpieczny i zdecydowanie zbyt kuszący jak na faceta, którego nie powinna nawet tknąć.
Im mocniej Wren zostaje wciągnięta z powrotem w jego świat, tym wyraźniej widzi, że nic w jej przeszłości – ani w samym Ezrze – nie jest takie, jak sobie wmawiała.
W chaosie gangowych wojen, narastających długów i starych zdrad on staje się jedyną stałą. Im mocniej Wren z nim walczy, tym bardziej w niego wpada. A im mocniej on ją odpycha, tym bardziej śmiertelne staje się jego przyciąganie.
Bo w tym świecie miłość nie jest słodka.
Jest brutalna. Krwawa.
I prędzej czy później złamie ich oboje.
Kiedy lojalność znaczy wszystko, a miłość może kosztować życie, czy Wren zaryzykuje serce dla jedynego mężczyzny, którego nigdy nie miała pokochać?
Moja Oznaczona Luna
„Tak.”
Wypuszcza powietrze, podnosi rękę i ponownie uderza mnie w nagi tyłek... mocniej niż wcześniej. Dyszę pod wpływem uderzenia. Boli, ale jest to takie gorące i seksowne.
„Zrobisz to ponownie?”
„Nie.”
„Nie, co?”
„Nie, Panie.”
„Dobra dziewczynka,” przybliża swoje usta, by pocałować moje pośladki, jednocześnie delikatnie je głaszcząc.
„Teraz cię przelecę,” sadza mnie na swoich kolanach w pozycji okrakiem. Nasze spojrzenia się krzyżują. Jego długie palce znajdują drogę do mojego wejścia i wślizgują się do środka.
„Jesteś mokra dla mnie, maleńka,” mówi z zadowoleniem. Rusza palcami w tę i z powrotem, sprawiając, że jęczę z rozkoszy.
„Hmm,” Ale nagle, jego palce znikają. Krzyczę, gdy moje ciało tęskni za jego dotykiem. Zmienia naszą pozycję w sekundę, tak że jestem pod nim. Oddycham płytko, a moje zmysły są rozproszone, oczekując jego twardości we mnie. Uczucie jest niesamowite.
„Proszę,” błagam. Chcę go. Potrzebuję tego tak bardzo.
„Więc jak chcesz dojść, maleńka?” szepcze.
O, bogini!
Życie Apphii jest ciężkie, od złego traktowania przez członków jej stada, po brutalne odrzucenie przez jej partnera. Jest sama. Pobita w surową noc, spotyka swojego drugiego szansowego partnera, potężnego, niebezpiecznego Lykańskiego Alfę, i cóż, czeka ją jazda życia. Jednak wszystko się komplikuje, gdy odkrywa, że nie jest zwykłym wilkiem. Dręczona zagrożeniem dla swojego życia, Apphia nie ma wyboru, musi stawić czoła swoim lękom. Czy Apphia będzie w stanie pokonać zło, które zagraża jej życiu i w końcu będzie szczęśliwa ze swoim partnerem? Śledź, aby dowiedzieć się więcej.
Ostrzeżenie: Treści dla dorosłych
Accardi
Jej kolana się ugięły i gdyby nie jego uchwyt na jej biodrze, upadłaby. Wsunął swoje kolano między jej uda jako dodatkowe wsparcie, na wypadek gdyby potrzebował rąk gdzie indziej.
"Czego chcesz?" zapytała.
Jego usta musnęły jej szyję, a ona jęknęła, gdy przyjemność, którą przyniosły jego usta, rozlała się między jej nogami.
"Twojego imienia," wyszeptał. "Twojego prawdziwego imienia."
"Dlaczego to takie ważne?" zapytała, po raz pierwszy ujawniając, że jego przypuszczenie było trafne.
Zaśmiał się cicho przy jej obojczyku. "Żebym wiedział, jakie imię wykrzyczeć, gdy znów w ciebie wejdę."
Genevieve przegrywa zakład, na którego spłatę nie może sobie pozwolić. W ramach kompromisu zgadza się przekonać dowolnego mężczyznę, którego wybierze jej przeciwnik, aby poszedł z nią do domu tej nocy. Nie zdaje sobie sprawy, że mężczyzna, którego wskaże przyjaciółka jej siostry, siedzący samotnie przy barze, nie zadowoli się tylko jedną nocą z nią. Nie, Matteo Accardi, Don jednej z największych gangów w Nowym Jorku, nie robi jednonocnych przygód. Nie z nią.












