Na Północ

Byłam już obudzona, kiedy zadzwonił budzik. Wzięłam głęboki oddech, próbując zebrać jak najwięcej cierpliwości. Moje dni są zazwyczaj wypełnione obowiązkami, a przybycie Północnej watahy tylko pogorszyło sytuację.

Otworzyłam drzwi, by wyjść z pokoju, już ubrana w codzienne ubrania. Moje oczy uchwyciły niespodziewaną postać czekającą na zewnątrz. Podskoczyłam, "Alfa?" zapytałam, nie mogąc zidentyfikować mężczyzny z powodu braku szczegółów.

"Aelin," powiedział chłodno, jedynym sposobem, w jaki wymawiał moje imię - z nienawiścią. Odwrócił się i zaczął iść bez ostrzeżenia. Szybko go dogoniłam, "jesteś świadoma najnowszych wieści z watahy," zaczął, gdy doszliśmy do kuchni, mruknęłam w odpowiedzi. "Więc musisz też wiedzieć, że poprosiliśmy ludzi z Północy o pomoc," nie powiedziano mi tego bezpośrednio, ale nie było trudno się dowiedzieć, "przyjeżdżają dzisiaj, za kilka godzin. Umieszczam ich pod twoją opieką,-".

"Ale, Alfa-," przerwałam mu niepewnie, było zbyt wielu ludzi, abym mogła się nimi zająć, moja praca już się piętrzyła, a ostatnią rzeczą, jakiej chciałam, było dolewanie oliwy do ognia.

"Nie waż się mi przerywać, Aelin. Myślałem, że nauczyłem cię lepiej niż tego," powiedział, a moje oczy spadły na stopy, spuściłam głowę, miał rację, jestem lepsza niż to dziecinne zachowanie. "Zajmiesz się nimi, jakiekolwiek wątpliwości, każda przekąska o północy, każdy problem, cokolwiek poproszą, potrzebują lub chcą, nawet jeśli cię o to nie poproszą, zajmiesz się tym, nie obchodzi mnie, co to jest, 'nie' nie będzie w twoim słowniku w tym tygodniu, zrozumiano?"

"Tak, Alfa," poddałam się, klnąc w duchu. Jak miałam sobie poradzić z opieką nad nimi wszystkimi? Ludzie z Północy byli już znani z tego, że są bezwzględni, często nie okazując litości. Moja praca nie będzie spacerkiem po parku. "Jeśli to nie za dużo, gdzie będą mieszkać?"

"Pierwsze i drugie piętro. Ty będziesz mieszkać na parterze w swoim poprzednim pokoju." Wzięłam głęboki oddech, gdy wspomnienia z tamtego pokoju ogarnęły moje ciało. Otworzyłam usta, by coś powiedzieć, gdy zimna kropla potu spłynęła mi po plecach; jednak jego oczy mówiły mi, żebym nie próbowała szczęścia dzisiaj. "Musisz przygotować pokój Alfy z Północy przed jego przybyciem, wszystko musi być idealne, czy jasno się wyraziłem?" Rozkazał. Spuściłam głowę, gdy ogarnęła mnie niepewność.

"Uh-, Alfa. Czy żadna z pokojówek nie mogłaby tego zrobić za mnie dzisiaj? Sieroty zaraz się obudzą i muszę się nimi zająć, Alfa." Wyjaśniłam, jest wiele pokojówek i jestem pewna, że jedna z nich mogłaby zająć się pokojem Alfy, nawet jeśli tylko na jeden dzień. Upewniłam się, że mój głos brzmiał jak najdelikatniej. Nie chciałam go wyzwać.

„Pokój 108," odpowiada, nie zwracając uwagi na moje zmartwienia. Odwraca się i mamrocze, "pieprzony beksa."

Patrzę w sufit z rozpaczą, głęboko oddychając, „okej, okej - nie martw się, dasz radę.” Moje gardło otwiera się i zamyka, powietrze paradoksalnie wydobywa się z moich płuc. Zgarniam włosy z twarzy i związuję je w wysoki kucyk; rozglądam się, próbując opracować plan. Jak mam to zrobić? Najpierw przygotujmy pokój Alfy. Wbiegam po schodach, świadoma hałasu, który robię, ale nie przejmuję się tym. Docieram na pierwsze piętro, zaczynam szukać pokoju i oto jest, 108.

Wchodzę do pokoju; łóżko było duże, ustawione centralnie. Zaczynam notować, co muszę zrobić: wziąć nowe pościele i pościelić łóżko, wziąć odkurzacz, wyczyścić biurko, przynieść butelki z wodą i trochę owoców, i - łazienka - zamykam oczy i modlę się do Bogini, aby czas zwolnił i pomógł mi skończyć zadania na czas. Nie pozwalam sobie dłużej o tym myśleć. Biegnę do pokoju 'sprzątaczki', gdzie miałam spać, dopóki Północni nie wyjadą, i zabieram wszystko, czego potrzebuję: białe pościele, odkurzacz i środki czystości.

Ścielę łóżko tak szybko, jak mogę, upewniając się, że jest puszyste i schludne, potem biorę się za odkurzanie. Łóżko zajmuje większość pokoju, więc kończę dość szybko. Myję biurko i szybko kieruję się do okien. Gdy kończę, patrzę na zegarek i widzę straszną wiadomość. Pięć minut do pobudki dzieci. Biegnę do łazienki, wlewam wybielacz do umywalki i toalety, i szoruję. Wszystko było dość czyste, więc nie wymagało dużo pracy. Docieram do prysznica z dwoma minutami w zapasie i robię szybkie porządki. Wlewam środek do udrażniania rur do odpływu i czyszczę wszystko wybielaczem; potem biorę środek do mycia szyb i używam go na szklanej ściance. Przeskanowuję łazienkę, wszystko jest w porządku. Zgarniam wszystko i wracam z tym niedbale do pokoju sprzątaczki. Zajmę się tym i brakiem wody oraz przekąsek w jego pokoju później.

Pędzę po schodach w dół, a oni już tam są. Docieram do kuchni; słońce już wstało. Lotte, Nova, Cain i Sage siedzą już przy stole. Mają na sobie ubrania, które przygotowałam dla nich dzień wcześniej. Biorę mleko i płatki, i podaję im. Myję trochę winogron i jagód, i podaję je dzieciom. Zazwyczaj piją sok pomarańczowy rano, ale nie miałam czasu go przygotować, a picie mleka przed sokiem pomarańczowym szkodzi ich brzuszkom.

Nie mogę jeszcze jeść, ale mój żołądek domaga się jedzenia, więc zamiast jeść, przygotowuję sierotom drugie śniadanie do szkoły; mają tylko cztery latka, więc moje zadanie jest dość łatwe. Biorę trochę ryżu i kurczaka, które kucharze przygotowali dla nich wczoraj. Kończę krojonymi jabłkami i kilkoma ciastkami. Wszystko wkładam do ich torebek na drugie śniadanie, razem z butelkami wody, i siadam z nimi na chwilę, gdy kończą jeść. Mój żołądek burczy z irytacji, wiedząc, że nie zjem wkrótce.

„Chcesz trochę mojego?” Lotte, kochana dziewczynka, proponuje.

Śmieję się, „nie, nie martw się. Zjem później. Wy musicie jeść, musicie rosnąć duże i silne. Kto inny będzie mnie chronić, gdy będę stara i pomarszczona,” mówię, obejmując Lotte i Novę.

Macham, gdy wychodzą do szkoły, „bądźcie grzeczni,” mówię głośno. Ich autobus odjeżdża, a ja widzę dwie łodzie, jedna większa od drugiej. Obie zmierzają do brzegu. Spoglądam na zegarek; oto są.

Przekąska, woda. Panikuję.

Alfa Cassio szybko wychodzi na zewnątrz. Zajmuje mu kilka sekund, by mnie dostrzec; obserwuję, jak jego twarz przepełnia gniew, już nie pokazując spokoju, który Alfa powinien okazywać przy przybyciu Północnych. Szybko idzie w moją stronę. Luna Sarah podąża za nim, gotowa powitać gości.

„Co ty tu robisz?” Pyta agresywnie obok mnie. Jego oczy patrzą nie na mnie, ale na ocean, kilka metrów od naszego domu, jakby nic się nie działo.

„Dzieci właśnie wyszły. Macham im na pożegnanie,” odpowiadam niewinnie. Alfa Cassio mocno chwyta moje ramię, wbijając palce w moje ciało.

„Twoją pracą nie jest żegnanie się,” mówi drwiąco. Nacisk na moje ramię wzrasta, z moich ust wydobywa się jęk. „Jeśli tak bardzo chcesz coś robić, możesz pomóc im z torbami,” mówi i puszcza moje ramię, uśmiechając się. Rozważam poproszenie go, by pozwolił mi najpierw ułożyć jedzenie w pokoju Alfy, ale to by sugerowało, że źle wykonuję swoją pracę. Rozgniewanie go nie było na mojej liście rzeczy do zrobienia, zwłaszcza że jego wilk będzie dość drażliwy z powodu przybycia innego Alfy.

Obserwuję, jak reszta służących zaczyna ustawiać się w kolejce, by zabrać torby, „nie przepracowujcie się, panie,” mówi, kiwając głową w moją stronę, a one wszystkie lekko się śmieją.

Northerners zaczęli wkraczać na nasze tereny, idąc pewnym krokiem w stronę domu watahy, jakby byli właścicielami tego miejsca. Nie rozglądali się ani nie zbaczali z drogi, by przyjrzeć się szczegółom Kylain. Nie okazywali ciekawości, zamiast tego wszyscy mieli mocne spojrzenia utkwione przed sobą. To byli wojownicy. Mężczyźni mieli około 6 stóp / 182 cm wzrostu lub więcej, a kobiety również były bardzo wysokie, najniższa miała 5 stóp 8 / 172 cm. Ich ciała były jednocześnie podobne i różne, wszyscy byli bardzo umięśnieni, ale niektórzy byli szczuplejsi, a inni bardziej krzepcy. Kobiety wyglądały szczególnie groźnie, miały bardzo lisie, zdeterminowane oczy, a ich szybkie ruchy i czujne postawy mówiły mi, że na polu bitwy są siłą, z którą trzeba się liczyć. Rozumiałem, dlaczego Alfa Cassio wezwał ich, by nam pomogli, jak poświęcił swoją dumę dla dobra swojego ludu. Czasami Alfa Cassio robił takie rzeczy, pokazywał iskierki dobroci.

Większość z nich miała jakieś plemienne malowidła lub tatuaże; kobiety podkreślały swoje lisie, turkusowe oczy niebieską linią tuż pod linią wodną, rozciągającą się aż do wysokich policzków. Wielu mężczyzn miało na twarzach liczne ślady pazurów, wszystkie różne, a czasem jedna blizna była na drugiej, co mówiło mi, że powstały w walce, czy to było częścią ich treningu, czy nie, nie wiedziałem. Mimo że nie przybyli tu, by walczyć, czułem strach, jakby tak było.

Szukam Alfy. Zazwyczaj jest na czele watahy, prowadząc swoich ludzi, ale mimo całej tej siły, żadna z tych osób nie wyglądała na Alfę. Szli rozdzieleni, prawdopodobnie było ich około 20-30. Nie było ich wielu, ale nikt nie rozmawiał ze sobą, rzadko rozproszeni, gdy dotarli do głównego wejścia.

„Proszę, zostawcie swoje torby tutaj, moi ludzie zaniosą je do waszych pokojów,” powiedział mój Alfa, gdy wojownicy wchodzili do domu watahy, niektórzy nie przejmowali się zostawieniem swoich toreb, podczas gdy inni to robili.

Pokojówki odeszły, gdy miały po jednej lub dwie torby, podczas gdy ja stałem tam z ponad siedmioma ciężkimi torbami, więcej ludzi dokładało je do moich rąk. Próbowałem je przygnieść i uczynić bardziej poręcznymi, ale nie były łatwe do ogarnięcia.

„Czy mogę-” próbowałem zapytać, gdy ciężar toreb sprawiał, że bolały mnie plecy, próbując je wszystkie naraz zbalansować; to nie była najgorsza kara, jaką znosiłem, nawet nie blisko. Jej celem było przypomnienie, kto tu rządzi, kogo nie należy drażnić.

„Cicho,” powiedział tylko, gdy ostatni ludzie weszli do środka.

Podążyłem za jego wzrokiem i zobaczyłem Alfę wraz z grupą 4 osób: 3 mężczyzn i kobietę. Mogłem rozpoznać, kto był Alfą i Betą; poruszali się z taką siłą. Przełknąłem ślinę, myśląc tylko o tym, co mogliby mi zrobić, gdybym przypadkiem ich obraził lub nie zachowywał się odpowiednio, gdy byli w pobliżu. Byli obaj dość przystojni, o opalonej skórze i ciemnych czarnych oczach, jakby ktoś namalował je czystym węglem.