
Narzeczona Wodnego Smoka
Isabella Raven · Zakończone · 282.1k słów
Wstęp
Zamiast tego trafia mi się ten jeden smok, którego nikt nie chce.
Rhyan nie zieje ogniem. Prycha wodą, w upokarzających, krótkich strużkach, a dwór zanosi się od śmiechu, podczas gdy jego bracia nazywają go „kałużą”. Ma być żartem, pomyłką, którą bogowie popełnili i nigdy nie naprawili.
Ale widziałam, co potrafi, kiedy traci panowanie nad sobą. Poczułam, co się dzieje, gdy ta rzekoma wada spotyka się z jego gniewem — i to wcale nie jest słabe. To powódź, która mogłaby połknąć całe miasto, gdyby tylko przestał ją powstrzymywać.
Nikt mnie nie ostrzegł, że „zepsuty” smok jest najniebezpieczniejszy w całym pałacu. Nikt mnie nie ostrzegł, że skończę, pragnąc być powodem, dla którego przestanie się hamować.
Małżeństwo z nim miało być moją karą. Zakochiwanie się w nim jest jak tonięcie — i po raz pierwszy w życiu nie chcę wynurzać się po oddech.
Rozdział 1
Siedemnaście lat spędziłam, przygotowując się na dzień, w którym smoki wybiorą sobie narzeczone — głównie, wymyślając sposoby, jak uniknąć bycia wybraną. Nie to, żebym nienawidziła smoków; po prostu wolę swoje życie bez łusek, ognia, królewskich intryg i możliwości, że ktoś przypadkiem mnie zje przed śniadaniem, a niestety moje zdanie nigdy nie było uznawane za szczególnie istotne, zwłaszcza dzisiaj.
— Stań prosto.
Staję prosto.
— Podnieś brodę.
Unoszę brodę.
— Przestań wyglądać na przerażoną.
Przestaję wyglądać na przerażoną, przynajmniej na twarzy, choć mój żołądek właśnie próbuje uciec przez buty.
— Czy wolno mi zemdleć?
Matka posyła mi spojrzenie.
— Nie.
— A jeśli zemdleję po cichu?
— Upadniesz na twarz.
Wzdycham. No to po moim planie.
Moja suknia jest biała. Oczywiście, że biała. Najwyraźniej kiedy bogowie wymyślali ceremonie ślubne, uznali, że panna młoda powinna wyglądać tak, jakby ktoś owinął zasłonę wokół przestraszonego ducha. Matka spędziła całe przedpołudnie, krzątając się przy mnie, a włosy czesano mi tyle razy, że skóra głowy nabrała do niej osobistej urazy.
— Pamiętaj, co ci mówiłam — szepcze. — Uśmiechaj się, ale nie za bardzo. Nie wpatruj się. Nie odzywaj się, jeśli cię nie zapytają. Nie obrażaj nikogo.
Marszczę brwi. — To ostatnie wydaje się niesprawiedliwe.
— Dlaczego?
— Bo jeszcze ich nawet nie poznałam.
Szczypie mnie w ramię, a ja się uśmiecham — widzisz, świetnie potrafię słuchać rad.
Dziedziniec połyka nas w całości. Setki dziewcząt stoją stłoczone ramię w ramię w bieli, a żar tylu ciał sprawia, że powietrze gęstnieje i staje się słodkie od wody różanej i nerwów. Gdzieś płacze niemowlę i ktoś je ucisza. Dłoń matki odnajduje moje lędźwie i zostaje tam, a ja czuję jej bicie serca przez jej dłoń — albo może to moje.
Rozlega się dźwięk trąbki i każda dziewczyna wokół mnie prostuje się, a ja prawie wyskakuję ze skóry.
Wrota pałacu otwierają się na zawiasach wielkości pni drzew, a ziemia zaczyna dudnić, zanim jeszcze cokolwiek zobaczę — niski ton pod stopami, który czuję w zębach, zanim uszy nadążą. Potem smoki wchodzą, odziane w ludzką skórę, i cały dziedziniec zapomina, jak się oddycha. Nawet niemowlę przestaje płakać.
Moja pierwsza myśl brzmi: o. Druga: wszyscy zginiemy. Nie od razu, rzecz jasna, ale w końcu — najpewniej.
Jeden z książąt się uśmiecha i połowa dziewcząt niemal osuwa się na ziemię.
Patrzę na matkę, spodziewając się przewrócenia oczami, które dorówna mojemu, ale ona wygląda na zachwyconą. Fuj. Zdrajczyni.
— To książę Kael — mówi, niemal piszcząc.
— Nie obchodzi mnie to.
— Powinno.
— Dlaczego?
Wzdycha jak nastolatka w bardzo dramatycznym filmie. — Jest piękny.
— Zachód słońca też.
— Nie chcę, żebyś wyszła za zachód słońca.
— Właśnie.
Cesarz pojawia się nad nami na złotym balkonie, stary w ten szczególny sposób, który każe się zastanawiać, czy smoki po prostu się starzeją, bo nikt jeszcze nie wymyślił, jak któregoś zabić. Jego szaty rozlewają się u stóp jak coś wylanego, a nie założonego.
— Dzisiaj — obwieszcza — nasi siedmiu Wyrmlordowie wybierze kobiety, które staną u ich boku jako ich narzeczone.
U ich boku — to brzmi cudownie, jeśli przez „u ich boku” rozumie gdzieś w promieniu pięciu mil, gdzie nie da się mnie spalić żywcem.
Kael jako pierwszy robi krok naprzód. Nie tyle lustruje tłum, ile pozwala, by to tłum sam do niego „przyszedł”, z uniesioną brodą, jakby już znał odpowiedź i tylko potwierdzał ją na głos. Dziewczyna blisko przodu piszczy, zanim jeszcze zdąży otworzyć usta; on wskazuje ją palcem i po wszystkim — już, koniec, ona płacze, jej rodzina płacze, a tłum połyka ten dźwięk w całości.
Drugi książę jest masywniejszy, cichszy i faktycznie przechodzi wzdłuż całego pierwszego rzędu, zanim wybierze; na tyle blisko, że czuję bijące od niego ciepło, jakbym stała przy uchylonych drzwiczkach piekarnika. Zatrzymuje się przed dziewczyną trzy rzędy wyżej, nic nie mówi, tylko wyciąga rękę, a ona ujmuje ją tak, jakby całe życie czekała, aż ktoś wreszcie zapyta.
Trzeci książę śmieje się, zanim dokona wyboru — to swobodny dźwięk, od którego całe podwórze jakby wypuszcza powietrze — i kiedy wskazuje dziewczynę przy fontannie, tłum naprawdę wybucha wiwatami.
Czwarty książę w ogóle się nie uśmiecha. Idzie powoli, wzrokiem sunie po twarzy za twarzą, a cisza przeciąga się tak długo, że słyszę własny puls w uszach, zanim wreszcie się zatrzyma i po prostu skinie głową dziewczynie, która natychmiast wybucha płaczem.
Z każdym wyborem próbuję stać się mniejsza, co — uwierzcie mi — jest trudniejsze, niż brzmi. Opuszczam głowę i mam nadzieję, że jeśli zrobię się wystarczająco nijaka, ominą mnie bez zatrzymywania.
Piąty książę omiata wzrokiem tłum i zatrzymuje go gdzieś na lewo ode mnie. Nie na mnie, na szczęście. Wypuszczam powietrze.
— Dzięki bogom — szepcze ktoś obok.
W duchu się zgadzam.
Jeszcze jeden i ten koszmar się skończy. Szósty Wyrmlord jest wyższy od braci, ciemniejszy też; w rysach ma coś ostrego, co sprawia, że wygląda na wiecznie poirytowanego. Jego spojrzenie zatrzymuje się na dziewczynie trzy miejsca na lewo ode mnie, a moje serce staje razem z nim, dopóki nie dociera do mnie, że wcale nie patrzy na mnie. Dzięki ci, bogowie. Prawie się rozpłakuję.
Siedmiu książąt, sześć wybranych, co oznacza, że ostatni to Rhyan — ten, o którym nikt nie mówi.
No dobrze, to nieprawda. Ludzie mówią o nim bez przerwy, tylko nigdy życzliwie, i słyszę szepty, zanim go zobaczę.
— Gdzie on jest?
— Pewnie się chowa.
— A ty byś nie?
Pojawia się, a ja od razu rozumiem, dlaczego nikt go nie chce — i od razu też, dlaczego wszyscy się mylą, czując to, co czują. Wysoki, barczysty, ciemnowłosy; czarny płaszcz leży na nim idealnie, a srebrny haft spływa po rękawach jak fale. Gdyby wszedł jako pierwszy, wszystkie biłyby się o niego.
A potem otwiera usta.
— Przepraszam.
Dziedziniec milknie.
Patrzy na Cesarza.
— Powiedziano mi, że ceremonia zaczyna się w południe.
— Zaczęła się.
Spogląda na słońce.
— Jest prawie popołudnie.
Ktoś się śmieje, potem ktoś następny. Rozgląda się, szczerze zdezorientowany.
— Co?
Przygryzam wnętrze policzka. Nie śmiej się. To książę, królewski książę smoków, mój przyszły mąż, być może. Właściwie nie — zdecydowanie nie.
Idzie w stronę tego, co z nas zostało, a ja patrzę, jak tłum robi coś dziwnego: tu drobny krok w tył, tam odwrócone ramię, nikt nie chce stać zbyt blisko. On to zauważa. Szczęka mu tężeje, a pod irytacją wyłapuję coś jeszcze.
Ból.
Odwracam wzrok.
— Rhyan — mówi Cesarz.
— Tak, ojcze?
— Wybieraj.
Jego oczy przesuwają się w dół rzędu, a mój puls przyspiesza. Nie, nie, nie, proszę, wybierz kogoś innego.
Wtedy jego spojrzenie dociera do mnie i zatrzymuje się.
Ostatnie Rozdziały
#234 Rozdział 234 Rhyan
Ostatnia Aktualizacja: 11/13/2026#233 Rozdział 233 Gina
Ostatnia Aktualizacja: 11/13/2026#232 Rozdział 232 Rhyan
Ostatnia Aktualizacja: 11/13/2026#231 Rozdział 231 Gina
Ostatnia Aktualizacja: 11/13/2026#230 Rozdział 230 Rhyan
Ostatnia Aktualizacja: 11/13/2026#229 Rozdział 229 Gina
Ostatnia Aktualizacja: 11/13/2026#228 Rozdział 228 Rhyan
Ostatnia Aktualizacja: 11/13/2026#227 Rozdział 227 Gina
Ostatnia Aktualizacja: 11/13/2026#226 Rozdział 226 Rhyan
Ostatnia Aktualizacja: 11/13/2026#225 Rozdział 225 Gina
Ostatnia Aktualizacja: 11/13/2026
Może Ci się spodobać 😍
Jak nie zakochać się w smoku
Dlatego właśnie byłam co najmniej skołowana, kiedy przyszedł list z moim imieniem już wydrukowanym na planie zajęć, przydzielonym akademikiem i dobranymi przedmiotami, jakby ktoś znał mnie lepiej, niż ja sama siebie. O Akademii słyszeli wszyscy – to tam wiedźmy ostrzą swoje zaklęcia, zmiennokształtni opanowują swoje postaci, a każdy możliwy magiczny stwór uczy się panować nad swoim darem.
Wszyscy oprócz mnie.
Ja nawet nie wiem, czym właściwie jestem. Zero zmiany postaci, zero sztuczek, żadnej magii w stylu “patrzcie na mnie”. Po prostu dziewczyna otoczona ludźmi, którzy potrafią latać, przywoływać ogień albo leczyć jednym dotykiem. Więc siedzę na zajęciach, udaję, że tu pasuję, i wytężam słuch, szukając choćby najdrobniejszej wskazówki, która powie mi, co tak naprawdę płynie w mojej krwi.
Jedyną osobą, która jest chyba jeszcze bardziej ciekawa niż ja, jest Blake Nyvas – wysoki, o złotych oczach i jak najbardziej Smok. Ludzie szepczą, że jest niebezpieczny, powtarzają, żebym trzymała się od niego z daleka. Ale Blake wydaje się zdeterminowany, żeby rozwiązać zagadkę mnie, a ja… jakoś ufam właśnie jemu bardziej niż komukolwiek innemu.
Może to głupota. Może igranie z ogniem.
Ale kiedy wszyscy inni patrzą na mnie, jakbym była tu nie na swoim miejscu, Blake patrzy na mnie tak, jakby była zagadką, którą naprawdę warto rozwiązać.
Niezłomna Przysięga
Ups! Wysłałam mojemu szefowi seksta w Sylwestra
— Jesteś chory! Nigdy cię nie chciałam! — wysyczałam przez zęby, nienawidząc tego, jak słabo zabrzmiał mój głos. Nienawidząc tego, że moje ramiona nagle nie miały siły, by go odepchnąć.
I tego, że jakaś część mnie naprawdę go pragnęła, mimo wszystko.
— Zaprzeczaj dalej — mruknął, a jego spojrzenie pociemniało. — To tylko sprawia, że mam jeszcze większą ochotę pochylić cię nad moim biurkiem i wyruchać z ciebie ten pysk.
Kiedy asystentka zarządu Alice Rhodes wysłała swojemu aroganckiemu i nieznośnemu szefowi, Theodore’owi Linden-Hawthorne’owi, seksualną wiadomość podczas firmowej imprezy noworocznej, jej życie całkowicie stanęło na głowie.
Straciła wszystko: narzeczonego, rodzinę i najlepszą przyjaciółkę — a to wszystko przez jedną żenującą pomyłkę. Jakby tego było mało, Theodore zdawał się niezdolny trzymać się od niej z daleka, a Alice z przerażeniem uświadomiła sobie, że to uczucie powoli zaczyna działać w obie strony.
Ale to przyciąganie miało swoją cenę. Alice i Theodore pochodzili z dwóch zupełnie różnych światów. Ich fascynacja była zakazana i potępiana przez wszystkich wokół. Czy ich miłość przetrwa mściwych byłych partnerów, soczyste skandale, ukryte sekrety i nieoczekiwane niespodzianki?
Związana Kontraktem z Alfą
William — mój niesamowicie przystojny, bogaty narzeczony wilkołak, przeznaczony na Deltę — miał być mój na zawsze. Po pięciu latach razem, byłam gotowa stanąć na ślubnym kobiercu i odebrać swoje szczęśliwe zakończenie.
Zamiast tego, znalazłam go z nią. I ich synem.
Zdradzona, bez pracy i tonąca w rachunkach za leczenie mojego ojca, osiągnęłam dno głębiej, niż kiedykolwiek mogłam sobie wyobrazić. Kiedy myślałam, że straciłam wszystko, zbawienie przyszło w formie najbardziej niebezpiecznego mężczyzny, jakiego kiedykolwiek spotkałam.
Damien Sterling — przyszły Alfa Srebrnego Księżycowego Cienia i bezwzględny CEO Sterling Group — przesunął kontrakt po biurku z drapieżną gracją.
„Podpisz to, mała łani, a dam ci wszystko, czego pragnie twoje serce. Bogactwo. Władzę. Zemstę. Ale zrozum to — w chwili, gdy przyłożysz pióro do papieru, stajesz się moja. Ciałem, duszą i wszystkim pomiędzy.”
Powinnam była uciec. Zamiast tego, podpisałam swoje imię i przypieczętowałam swój los.
Teraz należę do Alfy. I on pokaże mi, jak dzika może być miłość.
Pięciu Braci, Jedna Panna Młoda
Kiedy Lily przekracza progi ociekającej luksusem rezydencji Sterlingów, by dopełnić ostatniej woli zmarłego ojca, na powitanie wychodzi jej pięciu przystojnych braci. Towarzyszy im chłodna i do szpiku kości wyrachowana matka, która z miejsca postanawia odprawić niechcianego gościa z kwitkiem.
Zgodnie z paktem zawartym przed laty między ich rodami, Lily musi wybrać jednego z braci na męża. Ta perspektywa budzi w mężczyznach jawną niechęć i wyrazistą pogardę.
Lily ma jednak w zanadrzu tajemnice, które bez wątpienia zwaliłyby z nóg całą familię Sterlingów. Pod maską skromnej, cichej myszki kryje się prawdziwy rekin biznesu – genialny umysł, który od absolutnego zera zbudował wielomiliardowe imperium. Jakby tego było mało, jest też cieszącą się międzynarodowym uznaniem piosenkarką, występującą pod pseudonimem Słowik. A także geniuszem technologicznym, znanym w sieci jako Anny, który potrafi pokonać każdego jego własną bronią.
Próbując odnaleźć się w gąszczu skomplikowanych, domowych intryg rodu Sterlingów, Lily ku swojemu zaskoczeniu czuje, że najbardziej ciągnie ją do brata o sercu z lodu – Williama. Ten bezwzględny prezes traktuje ją jednak z ogromną, lodowatą nieufnością.
Na domiar złego, matka Williama upatrzyła już dla niego idealną partię: Fionę z rodziny Fosterów, jego przyjaciółkę z dzieciństwa i młodzieńczą miłość.
Sęk w tym, że słowo „kapitulacja” w słowniku Lily po prostu nie istnieje.
Powstająca Luna
Mylili się.
Seren została skradziona jako noworodek i wychowana w watasze, która traktowała ją jak rzecz jednorazowego użytku. Bita i więziona, przetrwała, ukrywając swoją siłę — aż bal godów sprawił, że los runął z hukiem w jej życie.
Gdy wrogowie są gotowi sprzedawać cudze życia, a jej przeszłość jest związana z tronem, Seren musi się podnieść… albo zginąć.
Mroczny wilkołaczy romans o władzy, przeznaczeniu i zemście.
Związana z jej Alfa Instruktorem
Kilka tygodni później na salę wchodzi nasz nowy instruktor walki, alfa. Regis. Ten facet z lasu. Jego spojrzenie od razu chwyta się mojego i wiem, że mnie rozpoznaje. Wtedy moja skrywana tajemnica uderza we mnie jak cios w brzuch: jestem w ciąży.
Ma dla mnie propozycję, która splata nas jeszcze mocniej. Ochrona… czy złota klatka? Szepty robią się coraz bardziej jadowite, mrok zaczyna się zacieśniać. Dlaczego tylko ja nie mam wilka? Czy on jest moim wybawieniem… czy pociągnie mnie prosto na dno?
Gra Przeznaczenia
Kiedy Finlay ją odnajduje, żyje wśród ludzi. Jest zauroczony upartą wilczycą, która odmawia uznania jego istnienia. Może nie jest jego partnerką, ale chce, aby stała się częścią jego watahy, niezależnie od tego, czy jej wilczyca jest ukryta czy nie.
Amie nie potrafi oprzeć się Alfie, który wkracza w jej życie i wciąga ją z powrotem w życie watahy. Nie tylko staje się szczęśliwsza niż od dawna, ale jej wilczyca w końcu do niej przychodzi. Finlay nie jest jej partnerem, ale staje się jej najlepszym przyjacielem. Razem z innymi najwyższymi wilkami w watasze pracują nad stworzeniem najlepszej i najsilniejszej watahy.
Kiedy nadchodzi czas na gry watah, wydarzenie, które decyduje o rankingu watah na następne dziesięć lat, Amie musi zmierzyć się ze swoją starą watahą. Kiedy po raz pierwszy od dziesięciu lat widzi mężczyznę, który ją odrzucił, wszystko, co myślała, że wie, przewraca się do góry nogami. Amie i Finlay muszą dostosować się do nowej rzeczywistości i znaleźć drogę naprzód dla swojej watahy. Ale czy niespodziewane wydarzenia rozdzielą ich na zawsze?
CEO Nad Moim Biurkiem
„Wiem, że tak.”
„A co, jeśli nie chce takiej ochrony?”
„Będzie chciała” — odpowiadam, a mój głos nieznacznie cichnie. „Bo potrzebuje faceta, który potrafi dać jej cały świat.”
„A jeśli świat stanie w ogniu?”
Moja dłoń odruchowo zaciska się mocniej na talii Violet.
„To zbuduję jej nowy” — mówię. „Nawet jeśli będę musiał sam spalić ten stary do gołej ziemi.”
Nie pracuję dla Rowana Ashcrofta.
Pracuję pod nim.
Z mojego biurka decyduję, kto dostaje przepustkę do najbardziej bezwzględnego prezesa w mieście, a kto nawet nie przechodzi przez recepcję i odbija się od ochrony jak od ściany. Ogarniając wszystko, trzymam w ryzach jego kalendarz, jego milczenie i jego wrogów. Pilnuję, żeby jego świat chodził jak w zegarku, podczas gdy mój po cichu się sypie: zaległe rachunki piętrzą się na kuchennym blacie, matka jest zamknięta na odwyku, a brat zniknął bez słowa, nawet bez głupiego „trzymaj się”.
Rowan Ashcroft to władza opakowana w idealnie skrojony garnitur.
Zimny. Nietykalny. Bez litości.
On nie flirtuje. On się nie uśmiecha. On nie widzi ludzi — tylko ich przydatność.
I przez długi czas ja też byłam po prostu przydatna.
Aż zaczął się przyglądać.
Na początku ta zmiana w jego uwadze jest ledwie zauważalna. Pauza o sekundę za długa. Spojrzenie, które zostaje. Polecenia, które zamiast odsuwać mnie na bok, ściągają coraz bliżej. Mężczyzna stojący nad moim biurkiem zaczyna kontrolować coś więcej niż mój grafik — i dociera do mnie za późno, że bycie zauważoną przez Rowana Ashcrofta jest o wiele bardziej niebezpieczne niż bycie ignorowaną.
Bo tacy faceci nie łakną czułości.
Oni łakną posiadania.
To miała być praca.
Nie sprawdzian moich granic.
Nie powolne, metodyczne osuwanie się w jego władzę.
Ale jeśli Rowan Ashcroft uzna, że moje miejsce jest pod jego biurkiem, to trudno.
Przetrwanie ma swoją cenę, a rachunki mają to gdzieś, jak je opłacę.
Sekretarko, Czy Chcesz Się Ze Mną Przespać?
Może dlatego żadna z nich nie wytrzymywała dłużej niż dwa tygodnie. Szybko mu się nudziły. Ale Valeria powiedziała „nie” i to tylko sprawiło, że zaczął gonić ją jeszcze zawzięciej, kombinując coraz to inne sposoby, żeby dostać to, czego chciał — nie rezygnując przy tym ze swoich rozrywek z innymi kobietami.
Nawet nie zauważył, kiedy Valeria stała się jego prawą ręką, i potrzebował jej do wszystkiego, jakby bez niej nie potrafił nawet oddychać. Mimo to nie przyznał się, że ją kocha, dopóki ona nie dotarła do swojej granicy i po prostu nie odeszła.
Niemowa żona kobieciarza
Ona szukała wolności. On dał jej obsesję, owiniętą w czułość.
Genesis Caldwell myślała, że ucieczka z przemocowego domu oznacza zbawienie – ale jej aranżowane małżeństwo z miliarderem Kieranem Blackwoodem może być własnym rodzajem więzienia.
Jest zaborczy, kontrolujący, niebezpieczny. A jednak w swoim zepsutym sposobie... jest dla niej delikatny.
Dla Kierana, Genesis nie jest tylko żoną. Jest wszystkim.
I będzie chronił to, co jego. Nawet jeśli oznacza to zniszczenie wszystkiego innego.
Pułapka Asa
Aż do siedmiu lat później, kiedy musi wrócić do rodzinnego miasta po ukończeniu studiów. Miejsca, gdzie teraz mieszka zimny jak kamień miliarder, dla którego jej martwe serce kiedyś biło.
Zraniony przez przeszłość, Achilles Valencian stał się człowiekiem, którego wszyscy się bali. Żar jego życia wypełnił jego serce bezdenną ciemnością. A jedynym światłem, które utrzymywało go przy zdrowych zmysłach, była jego Różyczka. Dziewczyna z piegami i turkusowymi oczami, którą uwielbiał przez całe życie. Młodsza siostra jego najlepszego przyjaciela.
Po latach rozłąki, gdy nadszedł wreszcie czas, by schwytać swoje światło w swoje terytorium, Achilles Valencian zagra swoją grę. Grę, by zdobyć to, co jego.
Czy Emerald będzie w stanie odróżnić płomienie miłości i pożądania oraz uroki fali, która kiedyś ją zalała, aby chronić swoje serce? Czy pozwoli diabłu zwabić się w jego pułapkę? Bo nikt nigdy nie mógł uciec z jego gier. On dostaje to, czego chce. A ta gra nazywa się...
Pułapka Asa.












