Nieznany Dziedzic Alfy

PRZYSZŁOŚĆ

Przypomniała sobie, jak po raz pierwszy zabrał ją tam i odmówiła nawet wejścia do domu - skończyło się na gorącym seksie w samochodzie i wielkiej kłótni między nimi. Kilka lat później zdecydowała, że nadszedł czas, aby pokonać ten strach i w końcu odwiedziła stare wspomnienia - to było najbardziej wzruszające i piękne doświadczenie, jakie kiedykolwiek miała.

"Zaufaj mi, nie pozbędziesz się nas tak łatwo", zażartowała, zanim zwróciła się do kelnera i poprosiła o inny smak ciasta.

"Cholera", to wszystko, co Asher mógł powiedzieć, zanim poczuł lekkie stuknięcie w ramię. Odwrócił się i nagle znowu ogarnął go smutek, ale próbował to ukryć uśmiechem, który nie sięgał jego oczu.

Ona uśmiechnęła się do niego szeroko - szczerze, co sprawiło, że poczuł się jak najgorszy człowiek na ziemi. Oplotła ramionami jego talię i przyciągnęła go bliżej siebie, "Musimy porozmawiać". Jego serce przestało bić na ułamek sekundy - to było to; po prostu wiedział, że to było to.

Czy ona wiedziała? Jak się dowiedziała? Może powinien jej powiedzieć, zanim ona zdąży go oskarżyć.

"Tak, musimy porozmawiać", zgodził się i zwrócił się do swojej matki, "Mamo, możemy się oddalić?", pokiwała głową gorączkowo i wydała stłumione dźwięki, ponieważ jej usta były pełne.

Wziął Imogen za rękę i wyprowadził ją z budynku z jedną myślą w głowie...

Był w tarapatach.

Punkt widzenia Brei.

Obudziłam się z uśmiechem na twarzy - po raz pierwszy od bardzo dawna miałam prawdziwy powód do uśmiechu. Zazwyczaj nie widziałam powodu do uśmiechu; moje dni zawsze wydawały się coraz gorsze, dzień po dniu, ale dzisiaj, trzymałam kciuki. Dzisiaj miał być dobry dzień - wyjątkowy dzień!

Dzisiaj miałam znaleźć swojego partnera i może wtedy ludzie w mojej watahy przestaną traktować mnie, jakbym była inna, jakbym była jakimś dziwakiem, którego chcieli się pozbyć. Jakbym była brudem na ich butach.

Ale czyż nie byłam właśnie tym? mały głos powiedział z tyłu mojej głowy. I to właśnie tym zawsze będę. Musiałam zgodzić się z tym głosem, to był głos rozsądku, który mówił mi, żeby nie robić sobie nadziei ani myśleć, że znalezienie partnera cokolwiek dla mnie zmieni. Bez względu na to, kim byłby mój partner, zawsze będę Omegą - oszukaną klasą, słabym ogniwem watahy, niechcianym intruzem grupy.

Nie byłam jednak jedyną Omegą w stadzie - nie, było nas ponad dwadzieścia, ale wszyscy uznawali mnie za łatwy cel, w tym inne Omegi. Byłam prześladowana, jakby nie było jutra, dręczona i obrażana, jakbym nie miała żadnych uczuć, i czasami zastanawiałam się, dlaczego wciąż tu jestem - w tym stadzie, co dokładnie tu robię? Nie miałam tu nic; żadnych rodziców, żadnej rodziny, żadnych przyjaciół, nic - byłam tylko tą biedną małą Omegą, która nie miała absolutnie nic. Jeśli bym odeszła, czego bym miała żałować? Co bym straciła? Czego oni by żałowali? Co by stracili?

Nie! Nie dzisiaj, nie zamierzałam myśleć o moim żałosnym stadzie dzisiaj, nie pozwolę, żeby ktokolwiek z nich zepsuł mi dzień. Oni nie dbali o mnie, więc dlaczego miałabym się nimi przejmować?

Sprawdziłam czas na zegarze i westchnęłam, decydując, że nadszedł czas, aby wstać z łóżka i udać się do łazienki, aby przygotować się na prawdopodobnie nieciekawy dzień, chyba że mój partner należał do tego stada, wtedy mój dzień na pewno będzie pełen wrażeń.

Wtedy dotarło do mnie, że dzisiaj były również urodziny syna Alfy. Jęknęłam w agonii - jeśli szukałam wrażeń, to je znalazłam. Syn Alfy, Jax, zawsze uparcie organizował wystawne przyjęcia co roku na swoje urodziny - na nasze urodziny i wszyscy w jego grupie wiekowej musieli w nich uczestniczyć. Wślizgnęłam się do tej grupy, będąc tylko dwa lata młodsza od niego i nienawidziłam tego faktu. Co roku byłam zmuszona spędzać swoje urodziny na jego przyjęciach urodzinowych, każde z nich stawało się coraz bardziej okropne z roku na rok.

Coś mi mówiło, że to będzie najbardziej nie do zniesienia, biorąc pod uwagę fakt, że w tym roku kończył osiemnaście lat. To był wiek, w którym większość wilkołaków stawała się niekontrolowana, zwłaszcza ci, którzy jeszcze nie znaleźli swojego partnera - a to właśnie był przypadek Jaxa, nie znalazł jeszcze swojego partnera, a minęły już prawie dwa lata.

Wyskoczyłam spod prysznica i owinęłam ręcznik wokół swojego szczupłego ciała - nie byłam naturalnie taka, ale chciałabym być, naprawdę chciałabym, ale to nie było to, byłam taka, ponieważ cierpiałam na poważny brak apetytu, nigdy nie jadłam prawidłowo i to bardzo na mnie wpływało. Nie pomagało też, że kiedyś byłam prześladowana za to, że miałam za dużo tłuszczu na ciele, potem schudłam tylko po to, by moi najwięksi prześladowcy, czyli grupa przyjaciół Jaxa, nazywali mnie 'szczupłą kobietą'.

Nie, Jax nie był jednym z moich prześladowców, nigdy nie zwracał na mnie tyle uwagi, ale patrzył, jak nazywali mnie różnymi imionami i rzucali moje rzeczy na ziemię. Czasami chichotał, a potem wracał do całowania się z najnowszym podbojem tygodnia. Przewróciłam oczami. Był takim dupkiem.

Podeszłam do stosu ubrań złożonych na boku mojego pokoju i wybrałam jedno z moich najlepszych strojów - to była znoszona czarna sukienka, która zdecydowanie nadawała się do wyrzucenia, ale nie miałam innego wyjścia, jak tylko ją zatrzymać, ponieważ nie miałam pieniędzy na zbędne wydatki. Byłam na funduszu powierniczym stada; to było jak zamiennik dla braku sierocińca w stadzie.

Wsadziłam stopy w moje znoszone trampki i chwyciłam torbę. Otworzyłam drzwi delikatnie i spojrzałam na korytarz - w lewo, w prawo. Nikogo tam nie było, tak jak powinno być. Zawsze upewniałam się, że jestem obudzona przed wszystkimi innymi w domu, aby uniknąć spotkania z nimi. Wymknęłam się z domu stada i zaczęłam iść do szkoły, ale nawet ja wiedziałam, że było zdecydowanie za wcześnie, a szkoła nie będzie otwarta do siódmej - ponad godzinę od teraz, tak wcześnie wstałam.

Więc wybrałam dłuższą trasę; przez krzaki, aż dotarłam do mojego starego domu. Zamieniłam to w codzienną rutynę; budzić się bardzo wcześnie rano, ubierać się, wymykać się z domu stada i spędzać godzinę tutaj, po drugiej stronie drogi od mojego starego domu. To był bungalow, nic wielkiego, ale to wciąż był mój dom i bardzo go kochałam. To było jedyne miejsce, gdzie mogłam uciec od zewnętrznego świata - wziąć potrzebny oddech i miejsce, gdzie mogłam czuć się naprawdę wolna, ale już tego nie miałam. W chwili, gdy moi rodzice zmarli, zostało mi to odebrane, wszystko zostało mi odebrane przez moje własne stado.

Jak zwykle, odeszłam, gdy słońce było prawie na szczycie, nigdy nie wiedziałam, która była godzina, gdy szłam do szkoły, ale zawsze docierałam tam tak wcześnie, jak tylko mogłam. Nigdy nie widziałam powodu, aby mieć lub nawet posiadać telefon komórkowy, ponieważ nie było nikogo, z kim musiałabym się skontaktować, byli albo martwi, albo nieistniejący.

Dotarłam przed szkołę i westchnęłam, mentalnie przygotowując się na moją codzienną dawkę porannego prześladowania i niewielką szansę, że mój partner był właśnie w budynku szkolnym - to samo w sobie sprawiło, że moja twarz rozjaśniła się, mogłam faktycznie uniknąć prześladowania, jeśli najpierw znalazłabym swojego partnera, zanim zobaczyłabym grupę Jaxa.

Niestety, życie było okropne, okropne i w tym momencie byłam zdeterminowana, aby uwierzyć, że mnie nienawidziło i chciało, żebym umarła. Na końcu korytarza widziałam, jak wspomniana grupa idzie w moją stronę, było za późno, żeby uciec, za późno, żeby się schować, skurczyć czy zniknąć. Zobaczyli mnie i to było to, nigdy nie przepuścili okazji, żeby prześladować Omegę.

"Szczupła Kobieto!", najlepszy przyjaciel Jaxa i przyszły Beta, Keelan, wykrzyknął z demonicznym uśmiechem na twarzy, stojąc na czele grupy - gdzie był Jax? Miałam zamiar uciec, gdy moje czoło uderzyło w twardą powierzchnię.

"Cholera...", wydyszałam, przykładając rękę do głowy, żeby złagodzić ból.

"Gdzie myślisz, że idziesz?", zapytał kolejny z jego przyjaciół, to on był tym, na którego wpadłam. Miałam ochotę go przekląć za taki chamski ruch, ale trzymałam język za zębami - mieli mnie w potrzasku, cała ósemka.

"Kot ci język zjadł?", jej głos, jej głupi, irytujący głos brzmiał jak paznokcie na tablicy, nigdy nie mogłam się przyzwyczaić do słuchania głosu Addilyn Villin, królowej pszczół stada. Przez długi czas wszyscy myśleli, że jest przeznaczona na Lunę stada, partnerkę Jaxa, ale los miał inne plany i zagrał jej brudną grę. Dobrze jej tak! Zawsze zachowywała się, jakby była lepsza od wszystkich, tylko dlatego, że była córką Bety - dostała, na co zasłużyła, w dniu, w którym Jax ogłosił, że nie jest jego partnerką, w rzeczywistości to był najlepszy prezent urodzinowy, jaki kiedykolwiek dostałam, a miałam wtedy czternaście lat.

"Nie słyszałaś, że moja siostra mówiła do ciebie?", Keelan warknął mi w twarz, "Osoba z krwi Bety mówiła do ciebie, a ty ją zignorowałaś. Musisz za to zostać ukarana", kolejny złowrogi uśmiech pojawił się na jego ustach, gdy chwycił moją torbę z ramion i rzucił ją na podłogę. Zamek był zepsuty, więc wszystkie moje książki wypadły z niej, szybko schyliłam się i zaczęłam je wkładać z powrotem, "Spójrz na siebie", jego głos brzmiał z odrazą, "Jesteś niczym, nigdy nie będziesz niczym innym, jak bezużytecznym kawałkiem gówna dla tego stada", przykucnął przede mną i uniósł moją brodę, jego ręce były zimne na mojej skórze i chciałam, żeby je zabrał, "Łzy", zachichotał i zwrócił się do swoich przyjaciół, "Suka płacze", zaśmiał się, a oni powtórzyli jego gest, "Może powinnaś iść płakać do swojej mamusi i tatusia... o, czekaj, oni nie żyją, bo ich zabiłaś", odepchnął moją twarz i stanął w pełnej wysokości, patrząc na mnie z góry, "Dlaczego nie zrobisz nam wszystkim przysługi i nie odejdziesz? Jestem pewien, że wszyscy bylibyśmy lepsi bez ciebie. Chodźcie, idziemy", powiedział, kładąc ramię na ramieniu swojej partnerki.

Tak, Keelan miał szczęście znaleźć swoją partnerkę. W rzeczywistości znalazł ją w chwili, gdy skończyła szesnaście lat, biorąc pod uwagę fakt, że Manilla zawsze była kluczowym członkiem grupy zwolenników Addilyn. Keelan i Manilla mieli faktycznie burzliwy związek, zanim los połączył ich na stałe, dobrze dla nich, chyba.