Obsesja Braci Darkmore

Witajcie, moi drodzy czytelnicy! Chciałabym przeprosić, jeśli w książce są jakieś błędy. Pochodzę z Brazylii i wciąż uczę się mówić po angielsku, robię co w mojej mocy.

Mam nadzieję, że spodoba wam się ta historia!

Yara Voss.

Stałam przed lustrem, poprawiając fałdy mojej sukni ślubnej. Miękki materiał na mojej skórze był niepokojącym kontrastem do zimna, które czułam w środku. Suknia, która miała symbolizować szczęście i obietnicę, wydawała się raczej zbroją – nieuniknionym więzieniem.

Odkąd byłam mała, moi rodzice zdecydowali o moim losie. Pan młody, syn ich przyjaciół, został wybrany, zanim jeszcze zrozumiałam znaczenie słowa "małżeństwo". Nigdy nie miałam szansy decydować ani marzyć o prawdziwej miłości; wszystko zostało za mnie postanowione. Teraz miałam zrobić to, co mi kazano.

Moja matka weszła do pokoju, jej twarz rozjaśniona wymuszonym uśmiechem. Choć wyglądała promiennie, jej oczy zdradzały ukryty niepokój.

„Kochanie, wyglądasz pięknie. Jestem z ciebie taka dumna,” powiedziała miękkim, zachęcającym głosem. „Wszystko będzie dobrze. Nie martw się teraz. Na początku może się wydawać trudne, ale z czasem nauczysz się kochać swojego męża, tak jak ja nauczyłam się kochać twojego ojca.”

Spojrzałam na nią, próbując znaleźć pocieszenie w jej słowach, ale strach i niepewność wciąż dominowały w moim sercu. Podeszła bliżej i delikatnie wygładziła kosmyk moich włosów.

„Wszystko będzie dobrze. Pamiętaj, to tylko faza,” kontynuowała, starając się przekazać pewność siebie.

Wymusiłam uśmiech, próbując przekonać siebie, że z czasem wszystko się poprawi. Może poczuję coś do niego, może uda mi się znaleźć jakąś formę szczęścia na tej drodze, którą mi wyznaczono.

Gdy matka rzuciła mi ostatnie spojrzenie pełne aprobaty i opuściła pokój, nadal patrzyłam na swoje odbicie. Suknia była piękna, ale była tylko częścią roli, którą miałam odegrać. Zamknęłam oczy i zastanawiałam się, czy kiedykolwiek naprawdę poczuję radość i miłość, których ode mnie oczekiwano.

Schodziłam powoli po schodach, każdy krok odbijał się echem w mojej głowie. W holu spotkałam ojca, który miał na sobie ciemny garnitur i dumny uśmiech na twarzy.

„Wyglądasz olśniewająco,” powiedział, jego głos pełen emocji. Jego oczy błyszczały, a ja poczułam falę smutku zmieszaną z poczuciem spełnienia. „Jestem taki szczęśliwy, że zaczynasz ten nowy etap.”

Zmuszając się do uśmiechu, próbowałam ukryć ból, który czułam. Podał mi ramię, a my razem ruszyliśmy w stronę miejsca ceremonii, sali ozdobionej białymi kwiatami i miękkim światłem. Każdy szczegół wydawał się być na swoim miejscu, starannie przygotowany na tę chwilę. Krzesła ustawiono w dwóch rzędach, a biały dywan prowadził do ołtarza.

Gdy dotarłam do ołtarza, zauważyłam Ronana Blake'a. Stał z przodu, ubrany w ciemny garnitur, który podkreślał jego wysoką, szczupłą sylwetkę. W wieku dwudziestu dwóch lat Ronan emanował pewnością siebie i autorytetem. Jego głęboko osadzone, intensywne oczy obserwowały wejście panny młodej z neutralnym, niemalże odległym wyrazem twarzy. Brak emocji na jego twarzy stanowił ostry kontrast do ciepła kwiatów i powagi ceremonii.

Ksiądz, z poważnym i pełnym szacunku tonem, rozpoczął ceremonię. Jego głos odbijał się echem po sali, wypełniając atmosferę ciężarem tradycji i formalności.

„Drodzy bracia i siostry, zgromadziliśmy się tutaj, aby świętować związek Yary Voss i Ronana Blake'a. Niech ta chwila będzie błogosławiona, a miłość i wierność niech prowadzą wasze kroki od teraz."

Kontynuował słowa obrzędu małżeńskiego, mówiąc o zaangażowaniu, lojalności i świętym celu małżeństwa. Rytuał był bastionem tradycji, a każde słowo zdawało się rezonować z głębokim i nieodwołalnym znaczeniem.

Ronan i ja wymieniliśmy przysięgi w środku ceremonii, a gdy mówił, zauważyłam brak emocji w jego słowach. Jego zaangażowanie wydawało się bardziej formalnością niż wyrazem głębokich uczuć. Ale jednocześnie mój ojciec patrzył na mnie z dumą i nadzieją, jakby ten związek był spełnieniem jego marzeń.

Po przysięgach ksiądz ogłosił nas małżeństwem, a oklaski, które nastąpiły, były mieszanką ulgi i powściągliwego entuzjazmu. Ronan zwrócił się do mnie z lekkim uśmiechem, nadal tak odległym jak wcześniej, ale teraz towarzyszył mu nowy ciężar odpowiedzialności.

Ceremonia dobiegła końca, a sala przekształciła się w miejsce świętowania. Goście podchodzili, aby pogratulować, ale radość wydawała się powierzchowna, jakby wszyscy odgrywali swoje role.

Przechodząc przez salę, wciąż trzymając się za ręce, ciężar tego, co właśnie się stało, zaczął na mnie spadać. Ślub był zakończony, a ja byłam teraz żoną Ronana Blake'a, ze wszystkimi tego konsekwencjami. Życie, które na mnie czekało, było nieznane, spowite w tradycje i oczekiwania, które wydawały się zbyt ciężkie do uniesienia.