Zaproszenie śmierci

Nocą, nagle pojawiło się światło w gęstej mgle.

Chwiejna mała łódź powoli wiosłowała z czarnego jak smoła jeziora.

Na łodzi było trzech mężczyzn i cztery kobiety, w sumie siedem osób.

Jednak dziesięć minut temu było ich ośmiu.

Ludzie na łodzi mieli otępiałe, zmęczone i milczące wyrazy twarzy, a ich myśli były widoczne na ich obliczach. Ale jedno uczucie było wspólne dla wszystkich - panika.

Wyglądało na to, że właśnie przeżyli przerażające wydarzenie.

Mała łódź wiosłowała, aż zatrzymała się przy starym pomoście niedaleko brzegu.

Wszyscy unieśli wzrok i zobaczyli hotel, przypominający ten z ubiegłego wieku, stopniowo wyłaniający się z gęstej mgły.

Gdy tylko zeszli z łodzi, światła w pokojach hotelowych zaczęły się zapalać, jedno piętro po drugim, aż do najwyższego piętra.

W ciemnym lesie w oddali zaczęły strzelać fajerwerki, jeden, dwa, trzy...

Było ich siedem, dokładnie tyle, ile osób.

Po zakończeniu fajerwerków mała łódź powoli opuściła ponownie pomost, małe światło wiszące na dziobie migotało, aż w końcu zniknęło w gęstej mgle.

Jednak twarze siedmiu osób stały się jeszcze bardziej przerażone.

Bo ta mała łódź w ogóle nie miała sternika, jego miejsce zajmował dziwacznie wyglądający strach na wróble.

Stali przed hotelem, patrząc na siebie, żaden z nich nie chciał zrobić pierwszego kroku.

Chociaż otaczał ich ciemny las, a za nimi było czarne jezioro, hotel przed nimi był jedynym źródłem światła w tej okolicy.

Ale wszyscy mieli skrzywione wyrazy twarzy, nie wiedząc, co robić dalej.

"Wejdźmy."

"Czy mamy jakąś inną opcję?"

Głos mężczyzny przerwał przeklętą ciszę. Był to mężczyzna wyglądający na profesora uniwersyteckiego, z siwymi włosami i parą uspokajających niebieskich oczu.

"Ale, ale kto wie, co tam jest."

Drżący głos wydobył się od pięknej blondynki.

Ciągle kręciła swoje piękne włosy, wyglądając nerwowo.

"A co jeśli, co jeśli tam jest niebezpieczeństwo?"

Zapanowała ponownie cisza.

Na początku wszyscy byli podekscytowani tą przygodą, potajemnie kalkulując, ile nagrody mogą zdobyć.

Ale kiedy wsiedli na tę małą łódź z tylko strachem na wróble, wszyscy nagle zdali sobie sprawę, że to wcale nie jest poszukiwanie skarbów.

To bardziej przypominało grę łowiecką!

I to oni byli zwierzyną w tym polowaniu.

"Jeśli nie wejdziesz, zamierzasz przepłynąć na drugą stronę?"

Charles Brown wziął kilka głębokich oddechów, zmuszając swoje serce do powrotu do normalnego rytmu.

Jego serce biło tak szybko, że wydawało się, że zaraz wyskoczy z jego ust.

Charles podniósł swój zegarek na rękę, zegar przestał działać.

Ale wyraźnie pamiętał, że od momentu, gdy otrzymał tajemniczy list z zaproszeniem do pojawienia się w tym miejscu, minęło mniej niż godzina.

"Zapomniałeś o tym odważnym małym człowieku?"

Słysząc, jak ktoś wspomina o małym człowieku, który wyszedł wcześniej, blondynka krzyknęła, a potem kucnęła, obejmując mocno głowę.

Tak, zaledwie dziesięć minut temu było ich jeszcze ośmiu.

Włącznie z Charlesem, osiem osób otrzymało zaproszenie od organizatorów do udziału w tajemniczej przygodzie z ogromną nagrodą.

Wszyscy zostali odurzeni, a kiedy się obudzili, znaleźli się na małej łodzi.

Wśród nich był chudy i zwinny mały człowiek, John Wright, który ciągle przeklinał i narzekał, że organizatorzy ich odurzyli i porwali na tę łódź.

John chciał wyjąć telefon, żeby skontaktować się z policją, ale odkrył, że wszystkie jego urządzenia komunikacyjne nie mają sygnału, a nawet jego zegarek przestał działać.

John wierzył, że to było starannie zaplanowane porwanie, a porywacze chcieli porwać go, aby szantażować jego rodzinę o okup!

Nawet wychylił się, próbując rozproszyć gęstą mgłę, a potem pochylił się, żeby zamieszać wodę w jeziorze.

W końcu mruknął, że umie pływać i wróci wpław na brzeg, po czym skoczył do wody.

Wszyscy widzieli, jak szybko odpływa, nie oglądając się za siebie, i nie zwrócili na to większej uwagi.

Myśleli, że może z jedną osobą mniej, dostaną więcej pieniędzy z nagrody.

Jednak niedługo potem kawałek dryfującego drewna nagle wypłynął z odległego jeziora, co było bardzo widoczne na spokojnej wodzie.

Ale gdy mała łódź zbliżyła się do dryfującego drewna, wszyscy z przerażeniem odkryli, że to wcale nie było drewno!

To było ciało Johna.

Bez kończyn, bez głowy, tylko tułów.

Krew ciągle rozprzestrzeniała się z pięciu odciętych części, zamieniając już ciemne jezioro w ciemnoczerwone.

Łódź płynęła dalej, a zapach krwi stawał się coraz silniejszy.

Lewa ręka Johna, prawa ręka, lewa noga, prawa noga, jedna po drugiej pojawiały się w ich polu widzenia, gdy łódź płynęła.

Aż w końcu głowa Johna wypłynęła z dna jeziora z bąbelkami, wszyscy zobaczyli jego szeroko otwarte oczy w przerażeniu, jego usta w kształcie litery O, jego wyraz twarzy skrzywiony poza to, co normalny człowiek mógłby osiągnąć.

Charles spojrzał na to tylko przez chwilę i wyraźnie zdał sobie sprawę, że John musiał doświadczyć ekstremalnego przerażenia przed śmiercią.

W końcu ktoś na łodzi nie wytrzymał i zwymiotował, wymioty zmieszane z zapachem krwi w końcu sprawiły, że wszyscy zdali sobie sprawę, że to nie były żarty.

Zaledwie wspomnienie Johna ponownie wywołało falę wymiotów wśród tłumu, jedno po drugim.

"Za nami jest jezioro, wokół nas las, oprócz hotelu przed nami, czy mamy jakiś inny wybór?"

Charles wziął kolejny głęboki oddech, starając się utrzymać głos na równym poziomie.

On też się bał.

Ale czy to były kończyny unoszące się na jeziorze, czy utrzymujący się zapach krwi, zawsze zachowywał spokój, inny niż inni.

Bo zawsze martwił się tylko o ten list z zaproszeniem.

Jaką tajemnicę skrywała osoba, która zorganizowała to wydarzenie?

Charles szedł przodem, a inni za nim, otwierając złotą żelazną bramę owiniętą pajęczynami.

Ale gdy tylko wszyscy weszli na dziedziniec przed hotelem, żelazna brama za nimi nagle zamknęła się z hukiem, przerywając ciszę wokół nich.

Ktoś z grupy podbiegł do bramy i próbował ją otworzyć, ale bez skutku.

A gęsta mgła za bramą znowu się skondensowała, sprawiając, że mgła stała się jeszcze gęstsza.

To było zbyt upiorne, wszystko było zbyt upiorne.

Dla bezpieczeństwa wszyscy zgrupowali się i powoli ruszyli w stronę drzwi hotelu.

Przy drzwiach Charles wszedł kilka stopni i wyciągnął rękę, żeby zapukać.

Drzwi hotelu były pokryte skomplikowanymi wzorami, gęsto upakowanymi jak jakiś totem.

Podczas gdy Charles myślał, z wnętrza dobiegły pośpieszne kroki, a wszyscy cofnęli się ze strachu, zostawiając Charlesa samego przy drzwiach.

Mała ręka z trudem otworzyła drzwi, a Charles, zaskoczony, szybko je otworzył.

To, co ukazało się przed nimi, nie było potworem, jakiego sobie wyobrażali.

Wszyscy odetchnęli z ulgą.

"Czemu tak długo? Za wolno!"

Drzwi otworzyła mała dziewczynka, około piętnasto-szesnastoletnia, jej głos był jasny i pełen śmiechu.

Miała na sobie jasnoniebieską sukienkę w kratkę, dwa brązowe warkocze na ramionach i dużą kokardę zawiązaną na plecach.

Dziewczynka podeszła, by pociągnąć Charlesa za ramię, uśmiechając się do grupy ludzi na dole schodów.

"Wejdźcie, na co czekacie?"

Charles został wciągnięty do środka przez dziewczynkę, a inni stali wciąż, niepewni, czy iść za nim.

"Jeśli nie chcecie wejść, to chcecie wrócić do tej gęstej mgły?"

Po wciągnięciu Charlesa, dziewczynka stanęła w drzwiach z rękami na biodrach, wskazując na tłum.

"Zacznę liczyć do dziesięciu, a po dziesięciu sekundach zamknę te drzwi. Wtedy wszyscy wrócicie nad to jezioro."

"Zaczynam odliczanie, 1, 2..."

Choć uśmiech nie zniknął z jej ust, jej głos stał się zimny i okrutny, a obojętność dotarła do jej oczu.

Na wspomnienie jeziora wszyscy przypomnieli sobie ciało, które wyglądało jak pływające drewno.

Powrót nad jezioro oznaczał pewną śmierć!

Więc wszyscy rzucili się do hotelu.

Lobby hotelu było bardzo przestronne, urządzone w stylu przypominającym ubiegły wiek, a kryształowy żyrandol odbijał światło w oczy wszystkich.

Przed nimi znajdowała się recepcja z dwoma manekinami odźwiernych, a z boku była staromodna, przesuwana winda, z symetrycznymi schodami po obu stronach lobby.

W lewej części holu znajdował się kominek, wokół którego ustawiono trzy duże skórzane sofy i leżankę.

Mała dziewczynka wskoczyła na leżankę i machnęła na wszystkich.

Kiedy podeszli bliżej sof, zobaczyli na nich cztery osoby, które wyglądały jakby były zrobione z błota.

Ich oczy były puste, wpatrzone w trzaskające płomienie kominka, bez śladu duszy.

Nikt się nie odzywał, zapadła cisza, mimo że byli blisko ognia, temperatura wydawała się zimniejsza.

"Powiem wam," pomyślał Charles, przerywając ciszę jako pierwszy, "gdzie my jesteśmy?"

"I jak się tu dostaliście?"

"Też przybyliście przez mgłę na łodzi?"

Charles zadał trzy pytania na jednym oddechu.

Ale odpowiedzią była nadal ta przerażająca cisza.

Ludzie na sofach nawet się nie poruszyli.

"Jesteście wszyscy niemymi?"

Głośny głos rozległ się zza Charlesa, odbijając się echem w pustym lobby.

Głos należał do postawnego, brodatego mężczyzny, Jeffrey'a Pereza.

Widząc, że nikt się nie rusza, Jeffrey ruszył naprzód, gotów wybuchnąć.

Ale w następnej sekundzie, mężczyzna wyglądający na elitarnego, siedzący na pojedynczym fotelu, wyprostował się.

I powiedział, "Nawet jeśli macie wiele pytań, najpierw musicie wykonać zadanie."

"Kiedy skończycie zadanie w pokoju i wrócicie tutaj żywi, wszystkie wasze pytania zostaną naturalnie odpowiedziane."

Po jego słowach wszyscy stali się czujni, poczucie niepokoju rosło.

"Pokój, jaki pokój?"

Zapytał Charles, przypominając sobie tajemniczy telefon, który otrzymał przed utratą przytomności.

Elitarny mężczyzna podniósł rękę i wskazał, a wszyscy podążyli za jego wzrokiem na drugie piętro.

"Nie zostało dużo czasu na przygotowanie," mężczyzna spojrzał na zegarek, "Za mniej niż trzy minuty otworzy się przejście do pokoi, a wy wejdziecie do świata grozy przez pokoje, aby wykonać przydzielone wam zadania."

"Po wykonaniu zadań, mała łódź pojawi się ponownie, aby was zabrać."

Po jego słowach, Piper Phillips, drobna kobieta w czerwonych okularach, zapytała, "A co jeśli nie wykonamy zadań?"

"Jak myślisz, co się stanie? Oczywiście, że zginiecie!"

Elitarny mężczyzna parsknął śmiechem, jakby usłyszał niedorzeczne pytanie.

Podniósł głowę, jego wyraz twarzy powoli stawał się zimny, i wpatrywał się w Piper.

"Zginiecie bardzo, bardzo strasznie!"