Ostatnia bogini księżyca

Brutalne Przebudzenie!

Drżąca i nie mogąca pogodzić się z faktem, że może śni o tym, co wydarzyło się trzy lata temu.

Jej partner ją odrzucił i nie mogła nawet zrozumieć, dlaczego jej rodzice stali tam, patrząc, jakby nie znali jej przez całe życie. Siedziała w restauracji obok swojego akademika, dziś miała dwudzieste drugie urodziny i mogła jedynie marzyć o życzeniach urodzinowych od rodziców.

Odkąd odeszła, a raczej została wygnana, nikt jej nie szukał i nikogo to nie obchodziło, to było szalone, była jedynym dzieckiem swoich rodziców, a mimo to nie okazali jej nawet współczucia.

Wyraz twarzy jej rodziców tamtego fatalnego dnia wyglądał, jakby była dla nich obcą osobą, jej liczne krzyki i zawodzenia były straszne i bolesne, a Asher po prostu siedział tam, mówiąc tym brudnym strażnikom, żeby ją wynieśli, jakby była nikim, jakby była przeszkodą.

Czuła się, jakby była przebijana, nie była pijana, ale nie była też najedzona, po prostu odczuwała ból, a jej skóra wrzała z bólu i miała wrażenie, że ktoś mógł podłożyć coś do jej napoju lub kanapki, którą zjadła wcześniej, co było jej posiłkiem przez ostatnie lata, a nawet gdyby miała mieć idealny posiłek, byłby to ryż i wodnista zupa warzywna, którą zawsze jadła w jadłodajni tuż za rogiem swojego akademika.

Te urodziny wydawały się dziwne, czuła, jakby jej ciało płonęło, przynajmniej wykonywała jakieś dziwne prace i kupiła sobie samochód, żeby móc wykonywać pewne czynności.

Z niechęcią wyszła z restauracji i wsiadła do swojego samochodu, żeby wrócić do akademika. Podczas jazdy nadal czuła palące uczucie na swoim ciele, starając się jak najlepiej, aby nie uderzyć w barierkę drogi, miała wrażenie, że samochód nie jest już przez nią prowadzony, walczyła, żeby utrzymać go na właściwym pasie, mimo wszystkich trudności z utrzymaniem go w dobrym stanie.

Pamiętała dobrze, że dbała o samochód, ponieważ chciała zrobić sobie prezent na urodziny, skoro nie miała żadnego prezentu dla nikogo i nikt nie kupił jej prezentu.

Samochód jechał z dużą prędkością, bez zatrzymywania się, i mogła tylko modlić się do nieba, żeby wyszła z tego cała.

Tymczasem życie nie było łatwe z powodu tego, co stało się z ich córką i jak została wyrzucona z watahy, jakby nic dla nich nie znaczyła.

Edgar, ojciec Lidien, mógł tylko upewnić się, że jego żona czuje się dobrze, a potem, gdy przypomniała sobie, że pełnia księżyca na dwudzieste pierwsze urodziny ich córki nadeszła, Lilian nie mogła powstrzymać łez.

"Proroctwo, Edgarze, nie wiem, jak nasza córeczka sobie radzi tam na zewnątrz. Co jeśli przodkowie wyszli z grobów i chcą się na niej zemścić?" powiedziała do męża, wybuchając płaczem i trzymając się go dla wsparcia po zobaczeniu, jak czerwony stał się księżyc.

"Wiem, Lilly, proszę, uspokój się, nie ma potrzeby się trząść. Pamiętaj, co powiedział Asher, wysłał ludzi, aby mieli oko na Lidien, będzie dobrze. Pamiętasz, dlaczego zrobiliśmy to, co zrobiliśmy?" próbował ją uspokoić.

Była głęboko zraniona i roztrzęsiona, więc mąż musiał dać jej środki uspokajające, aby mogła zasnąć. Jako mężczyzna musiał upewnić się, że jego żona jest bezpieczna i w dobrym stanie psychicznym. Ich córka musiała być bezpieczna, myślał głęboko.

W końcu udało jej się wszystko uporządkować, oddychając ciężko, była bardziej niż przestraszona, ponieważ ostatnią rzeczą, jaką pamiętała, było uwolnienie się z zamków samochodu i wyskoczenie z niego, a potem słyszała, jak samochód zmierza w kierunku klifu i usłyszała głośne uderzenie. Udało jej się wstać i zobaczyć resztki samochodu, który już nie istniał.

Leżąc na lodowatej podłodze, drżąc, jedyną rzeczą, jaką pamiętała, było to, że futrzasty człowiek podniósł ją z ziemi i zaniósł, nie wiedziała gdzie.

Czuła, że już nie żyje. Ale kim był ten, kto ją dotknął, tak że czuła się, jakby była w ramionach anioła, bardziej jak anioła, który przyszedł ją uratować, może to był jej księżycowy anioł, który przyszedł zabrać ją z jej nieszczęścia i bólu z powodu braku rodziców?

Czuła, że jest niesiona i zabierana na miejsce, gdzie prawie umarła, ale może rzeczywiście śniła, bo czuła się, jakby była w królestwie śmierci.

Czuła się w pewien sposób, a potem poczuła futrzastą postać, która niosła ją ścieżką przez las. Dokąd to stworzenie ją zabierało i czy tak wyglądało królestwo martwych wilkołaków? Czuła ukojenie i wydawało jej się, że to królestwo rozumie, przez co przechodzą, więc wolałaby być tutaj już dawno, ale to nie był zły czas, bo nie była już potrzebna na ziemi, po której chodzą, i to powinno być najlepsze, co kiedykolwiek się wydarzyło w jej życiu.

Ale łóżko, na którym ją położono, było ciepłe i przyjemne, może powinna była umrzeć już dawno temu, to powinno być przebudzenie.