Oznaczona Dwukrotnie przez Alfa Króla

Punkt widzenia Avy

Pokój zamarł, kiedy zobaczyłam, jak ją pocałował. Sekundę wcześniej byłam ukryta w cieniach, a teraz moje pazury wbijały się w dłonie, krew kapała na podłogę.

Kontrola, Ava. Nie możesz się tu przemienić.

Stałam w najciemniejszym kącie balowej sali Moonlight Lodge. Moje szampan smakował jak tektura. Stado Shadow Creek wciąż było w rozsypce po śmierci naszego Alfy w zeszłym miesiącu. To nie był czas ani miejsce, bym straciła kontrolę.

Jackson i Sophia kołysali się na parkiecie. Mój były przeznaczony nie mógł oderwać rąk od księżniczki Silverpeak. Gdy zaśmiała się z tego, co jej szeptał, ból przeszył moje znamię.

Moja szyja płonęła tam, gdzie mnie oznaczył. Cztery miesiące temu przysięgał, że jesteśmy sobie przeznaczeni. Teraz goni za władzą zamiast miłością. Jego plan był prosty: poślubić córkę Króla Alf, zostać następnym Alfą Shadow Creek. Łatwe awansowanie z randkowania z nikim takim jak ja.

Moje kły już naciskały na dolną wargę. Żadne ćwiczenia oddechowe nie powstrzymałyby tej przemiany, gdybym patrzyła na nich jeszcze minutę.

Odłożyłam szampana i ruszyłam prosto do baru. Może alkohol utopiłby wściekłość, zanim całkowicie przemieniłabym się w pokoju pełnym elit, które zjadłyby mnie żywcem dla rozrywki.

"Podwójna whisky," warknęłam, nie kryjąc chrypki w głosie.

"Niech będzie Moonlight Martini dla damy," przerwał głęboki głos. "A whisky dla mnie."

Moja wilczyca zamarła w połowie warczenia. Po prostu... zatrzymała się. Jakby ktoś nacisnął pauzę na jej furii.

Odwróciłam się i spojrzałam w górę—daleko w górę—w oczy koloru burzliwego morza. Nie tylko na mnie patrzyły; przenikały mnie na wylot.

Nie był przystojny jak Jackson. Twarz tego mężczyzny miała charakter—zmarszczki śmiechu w kącikach oczu, lekki zarys zmarszczki między brwiami od zbyt częstego marszczenia czoła. Ciemne włosy z siwizną na skroniach. Jego garnitur pasował jak druga skóra, ale nie mógł ukryć surowej siły pod spodem.

Ale jego zapach—cholera. Drzewa sosnowe nasączone deszczem, dym z drewna i coś dzikiego, co sprawiło, że moja wilczyca usiadła i zaczęła prosić. Całkowite przeciwieństwo zapachu Jacksona, maskowanego perfumami, który nigdy nie wywoływał takiej reakcji mojej wilczycy.

"Nie prosiłam o twoje zdanie," powiedziałam, próbując brzmieć twardo, podczas gdy moja wilczyca praktycznie przewracała się na plecy.

Kącik jego ust uniósł się. "Masz jakieś trzydzieści sekund do przemiany w pokoju pełnym przywódców stada. Drink zawiera ekstrakt wilczej jagody. Pomoże."

Spojrzałam na swoje ręce. Pazury, nie paznokcie.

"Cokolwiek," mruknęłam.

Barman podał drinki.

Nieznajomy pochylił się bliżej. "Pij. Twoje oczy cię zdradzają."

Wypiłam jednym haustem, krzywiąc się na gorzki posmak.

"Lepiej?" zapytał.

Efekt był niemal natychmiastowy. Moja wilczyca uspokoiła się, pazury się schowały.

"Dzięki," powiedziałam niechętnie. "Chociaż nie jestem pewna, dlaczego ci zależy, czy zrobię scenę."

Jego oczy przeniosły się na parkiet, a potem wróciły do mnie z niespodziewanym żarem. "Powiedzmy, że mam słabość do przegranych."

Zanim mogłam odpowiedzieć, ludzie zaczęli się odsuwać, robiąc przejście. Dla niego.

Grosz spadł.

"Jesteś Blake Morgan," powiedziałam, a mój żołądek zrobił salto. "Alpha Silverpeak."

Król Alfa. Ten, który mógłby zniszczyć każdego Alfę na świecie jednym rozkazem.

Moja wilczyca jednocześnie skuliła się i napuszyła, mieszanka sprzecznych uczuć.

"A ty nosisz znamię partnera, które jest odrzucane." Jego spojrzenie spadło na moją szyję, gdzie pulsowało srebrno-białe znamię. "Kto ci to zrobił?"

Pytanie zawisło między nami. Powiedzenie Królowi Alf, że jego przyszły zięć mnie oznaczył i porzucił, wydawało się złym pomysłem.

"Osoba, która uznała władzę za bardziej atrakcyjną niż dotrzymanie słowa," powiedziałam zamiast tego.

Jego oczy zwęziły się lekko. "Twoja kontrola znów się wymyka. Chodź ze mną."

To nie była sugestia. Słowa niosły ciężar komendy Alfy, naciskając na moją wolę. Moja wilczyca, dziwnie, nie miała nic przeciwko.

Poprowadził mnie w stronę prywatnej windy, nie dotykając mnie, ale stojąc wystarczająco blisko, by jego ciepło ciała docierało do mnie przez kilka cali, które nas dzieliły.

Apartament na najwyższym piętrze był większy niż cały mój dom. Okna od podłogi do sufitu kadrowały las i góry za nimi, srebrne światło księżyca wlewało się na ciemne meble.

Poszedł do szafki, wracając ze szklanką wody i suszonymi ziołami.

"Żuj to," polecił.

Uniosłam brew. "Zawsze nosisz zioła dla przypadkowych wilkołaków mających załamania nerwowe?"

"Tylko dla tych interesujących." Coś niebezpiecznego mignęło w jego oczach. "Znamię na twojej szyi - to przez nie tracisz kontrolę, prawda?"

Dotknęłam go odruchowo, krzywiąc się. "Nigdy nie omawiali 'co robić, gdy twój przeznaczony partner cię porzuca' w szkole dla wilkołaków."

"Dziwne jest widzieć oznakowanego wilka bez obecności jego partnera." Jego głos stał się niższy. "Szczególnie na wydarzeniu, gdzie ten partner może być."

Jego oczy przeskakiwały między mną a znamieniem. Łączył fakty - czułam to.

"To Jackson, prawda?" zapytał cicho. "Narzeczony mojej córki cię oznakował."

Nie mogłam mówić, ale moje milczenie mówiło wszystko.

"Kiedy?"

"Cztery miesiące temu," powiedziałam. "Zaraz przed tym, jak zdecydował, że bycie następnym Alfą Shadow Creek jest warte więcej niż honorowanie więzi przeznaczonego partnera."

Szczęka Blake'a zacisnęła się, jedyny znak, że moje słowa trafiły w sedno. "I nigdy nie próbował właściwie zerwać tego znaku?"

"W jego książce 'porzucenie mnie w kawiarni z 'to nie jest osobiste, to polityka' liczy się jako zamknięcie sprawy."

Blake podszedł bliżej, jego zapach otulił mnie jak ciepły koc. Moja wilczyca, która powinna była drżeć przed najpotężniejszym Alfą w naszym świecie, zamiast tego niemalże mruczała.

"Mogę?" Jego palce zawisły przy mojej szyi, nie dotykając jeszcze znaku.

Powinnam była powiedzieć nie. To był przyszły teść Jacksona. Ale moja wilczyca naparła do przodu, przechylając głowę, aby odsłonić znamię.

Gdy jego opuszki palców musnęły moją skórę, przeszył mnie piorun. Jego oczy pociemniały, źrenice rozszerzyły się.

Coś mignęło w jego wyrazie - zaskoczenie, zamieszanie, a potem zainteresowanie.

Zamiast się odsunąć, obrysował kontury znaku. Ciepło rozlało się od jego dotyku, nie palący ból, do którego się przyzwyczaiłam, ale coś ciepłego i słodkiego, co zbierało się nisko w moim brzuchu.

"Dlaczego?" wyszeptałam.

Dlaczego reaguję na przyszłego teścia mojego byłego?

Pokręcił głową powoli, wciąż dotykając mojej szyi. "Nie wiem, co to jest. Ale chcę się dowiedzieć."

Napięcie między nami rosło z każdym uderzeniem serca. Gdy w końcu pochylił się, wydawało się to nieuniknione - jego usta spotkały moje z głodem, który dorównywał mojemu. Moje ręce chwyciły jego koszulę, przyciągając go bliżej. Jego ramiona objęły mnie, podnosząc mnie bez wysiłku przeciw niemu.

To było szaleństwo. Kompletnie zwariowane. Był ojcem kobiety, która ukradła mi partnera. Najpotężniejszym wilkołakiem na świecie. A ja byłam nikim - tylko adoptowaną córką Delty z bezwartościowym znakiem partnera.

Moja wilczyca nie dbała. Rozpoznawała w nim coś, co przebijało się przez całe to ludzkie bzdury.

Gdy jego ręce zsunęły się niżej, głos przeciął mój umysł:

Ava... zabrali twojego ojca...

Zachłysnęłam się, kolor odpłynął z mojej twarzy. Głos mojej matki, drżący i przerażony, przebił się przez naszą więź umysłową.