Pan Denver

Dakota Lennix

Biegłam w stronę przystanku autobusowego w moich 7-centymetrowych szpilkach, z dwoma torbami podróżnymi i dwoma kubkami latte. Serce mi zamarło, gdy zobaczyłam, że autobus właśnie odjechał, a ja rozejrzałam się, szukając pustej taksówki, bo zostało mi tylko 18 minut, zanim sam diabeł opuści biuro, aby pójść na spotkanie.

Cholera.

Biuro jest 12 przecznic stąd i zajmie mi około 20 minut, żeby tam dotrzeć, jeśli będę biegła na złamanie karku. Ale nie mogę znowu biec, te dwie torby są takie ciężkie, a ja pewnie rozleję wszędzie latte. Przełknęłam nerwowo ślinę i zaczęłam szukać pustej taksówki. Machnęłam ręką, próbując zatrzymać taksówkę.

"Ty! Brunetko z dwoma torbami! Wskakuj!" Odwróciłam się i zobaczyłam taksówkarza machającego do mnie. Szybko podbiegłam do niego i wsiadłam.

"Do biura na Denver, proszę.. 6 przecznic stąd.. proszę.. szybko.. bo mój szef mnie zabije." powiedziałam, kompletnie wykończona.

"Zrozumiałem!" powiedział taksówkarz, naciskając na gaz. Od razu sprawdziłam telefon, żeby zobaczyć, czy diabeł czegoś jeszcze nie potrzebuje. Uśmiechnęłam się, gdy zobaczyłam, że nie ma od niego żadnej wiadomości.

Odwróciłam głowę w stronę kierowcy i zobaczyłam jego imię na desce rozdzielczej. Nazywa się Eddy Brown i myślę, że ma około czterdziestki. Wzięłam naprawdę głęboki oddech i powoli go wypuściłam.

"Wiesz.. jestem kompletnie zaskoczony, widząc chudą dziewczynę, jak ty, niosącą dwie wielkie torby podróżne." powiedział, zerkając na mnie przez lusterko. Zaśmiałam się smutno i westchnęłam.

"Ludzie zawsze tak mówią i myślę, że dlatego mój szef mnie zatrudnił." powiedziałam, odwracając głowę w stronę okna.

"Jestem Eddy, tak w ogóle." powiedział bardzo przyjaznym tonem. Odwróciłam się do niego i uśmiechnęłam.

"Jestem Dakota i dziękuję, że mnie zawołałeś wcześniej." powiedziałam, śmiejąc się.

"Nie ma za co, a oto jesteśmy." powiedział, zatrzymując się tuż przed budynkiem mojego biura. Dałam mu 20 dolarów i szybko wysiadłam z taksówki.

"Dakota, tu jest reszta!" usłyszałam, jak Eddy mnie woła, i odwróciłam się, klękając trochę. Uśmiechnęłam się do niego i powiedziałam: "Zatrzymaj resztę.. uratowałeś mnie dzisiaj i mam nadzieję, że będziesz miał świetny dzień, Eddy." powiedziałam, machając do niego.

"Dziękuję, i tobie również!" powiedział, a ja skinęłam głową. Sprawdziłam zegarek i szybko wbiegłam do budynku. Gestem pokazałam wszystkim przede mną, żeby zeszli mi z drogi. Czułam się jak Mojżesz z Biblii.. wiesz, kiedy Bóg kazał mu rozdzielić morze. Rozdzielałam ludzi na boki.

Zostały mi 3 minuty i nacisnęłam przycisk windy jak najszybciej, mając nadzieję, że przyjedzie szybciej. Przełknęłam nerwowo ślinę, patrząc na wszystkie 6 wind, czekając, aż jedna z nich otworzy swoje cholerne drzwi.

No dalej, no dalej..

Ding.

Pobiegłam do windy po prawej stronie i szybko wsiadłam. Nacisnęłam numer 20, bo tam jest legowisko diabła. Przełknęłam nerwowo ślinę i spojrzałam gniewnie na ludzi, którzy mieli zamiar nacisnąć przycisk na zewnątrz. Drzwi windy zamknęły się i zaczęła się wznosić. Ciągle patrzyłam nerwowo na zegarek, a potem również na liczby.

No dalej.. no dalej!

Kiedy liczba zatrzymała się na 20, nie mogłam powstrzymać szerokiego uśmiechu. Pobiegłam do biura diabła i zapukałam dwa razy, zanim weszłam do środka. Był właśnie na telefonie i gestem zaprosił mnie do środka. Weszłam i powoli zamknęłam drzwi. Położyłam dwie wielkie torby podróżne obok jego biurka i postawiłam dwa kubki latte na jego biurku.

Codziennie pije dwie filiżanki latte o 14:00 i tak, jest taki dziwny. Uwielbia swoją kawę po obiedzie i uwielbia swoją kawę ze Starbucksa. Stałam tam, czekając, aż da mi kolejne zadanie, ale nagle wskazał na szklane okno. Szybko wzięłam pilota i opuściłam rolety.

Wziął swoją latte i popijał ją, rozmawiając przez telefon. Wskazał mi, żebym usiadła, więc szybko wyciągnęłam notatki, bo wiedziałam, że zaraz zleci mi mnóstwo rzeczy do zrobienia. Zakończył rozmowę i usiadł na swoim fotelu.

"Odwołaj wszystkie moje spotkania do soboty, jadę do Vancouver." Powiedział, a moje oczy się rozszerzyły.

O cholera! O nie...

"Jaki jest plan w Vancouver, panie Denver?" zapytałam, poprawiając okulary, bo zaczęły mi się zsuwać. Zaczęłam wykreślać jego spotkania od jutra do soboty.

"Po prostu zarezerwuj mi bilet i nie jedziesz ze mną." Powiedział swoim zwykłym chłodnym tonem. W środku uśmiechnęłam się, bo to oznaczało, że mam cztery dni wolnego. Nie muszę służyć diabłu przez cztery dni, a to naprawdę dobra wiadomość.

"Tak, panie Denver. Powinnam zarezerwować poranny lot czy?" zapytałam, wyciągając iPada z torby.

"Najwcześniejszy lot jutro i ostatni lot w sobotę." Powiedział, wskazując na mnie długopisem. Zanotowałam to w swoim dzienniku, a potem znowu spojrzałam na niego.

"Czy coś jeszcze potrzebujesz?" zapytałam, podczas gdy on popijał swoją kawę.

"Jesteś odpowiedzialna za sprawdzanie budowy, gdy mnie nie będzie." Powiedział, a ja spojrzałam na niego z przerażeniem.

"Czy to nie jest zadanie Boba?" zapytałam ostrożnym tonem.

"Właśnie go zwolniłem. Sprowadził dwie dziewczyny do swojego biura i uprawiał z nimi seks, kiedy miał mi przekazać aktualizację." Mój szef powiedział, patrząc na ekran komputera. Spojrzałam smutno w dół, bo myślałam, że będę miała cztery dni wolnego, ale... on dał mi jeszcze więcej pracy.

"Czy to wszystko, panie Denver?" zapytałam, zaczynając pakować swoje rzeczy do torby.

"Wyślij mi bilety i wiesz, co robić, prawda?" zapytał.

"Tak." Powiedziałam, odwracając się do niego. Wskazał mi, żebym od razu wyszła. Wstałam z miejsca i wyszłam z jego biura. Poszłam do swojego biura i rzuciłam się na kanapę.

Nagle zadzwonił mój telefon i szybko go wyciągnęłam z torby. Kiedy zobaczyłam nazwisko na ekranie, natychmiast nacisnęłam czerwony przycisk. Telefon zadzwonił ponownie, wciąż to samo nazwisko.

"Czego chcesz?" syknęłam, decydując się odebrać połączenie. Włączyłam głośnik, bo nie miałam siły trzymać telefonu przy uchu.

"Co?!"

"Dziadek umiera..." powiedział mój tata, a ja przewróciłam oczami.

"Nie nabierzesz mnie tym razem, tato." powiedziałam chłodnym tonem.

"Przysięgam, że tym razem nie żartuję." powiedział bardzo poważnym tonem.

"Jestem zajęta... więc przestań żartować-" Mój tata włączył kamerę, a moje oczy rozszerzyły się, gdy zobaczyłam mojego dziadka w szpitalu.

"Nie kłamię."

"Dobrze... będę tam." syknęłam i zakończyłam połączenie. Szybko wstałam z kanapy i usiadłam na swoim krześle do pracy. Zaczęłam odwoływać wszystkie spotkania pana Denvera, dzwoniąc do wszystkich zaangażowanych osób. Zarezerwowałam mu bilet do Vancouver i dla siebie bilet do Los Angeles.

Po skończeniu zmiany harmonogramu, poszłam do biura mojego szefa. Zapukałam i weszłam do środka.

"Panie Denver, myślę, że muszę jutro rano lecieć do Los Angeles." powiedziałam, a on spojrzał na mnie.

"Dlaczego?" zapytał.

"Mój dziadek umiera, mój tata właśnie mnie poinformował, że muszę wrócić do domu." powiedziałam.

"Jedź... masz dwa dni i poproś Cindy, żeby cię zastąpiła."

"Jej imię to Cynthia." poprawiłam go, a on gestem nakazał mi wyjść. Podałam mu szczegóły biletów, a potem ponownie gestem wskazał wyjście. Wróciłam do swojego biura i zaczęłam pracować.