Początki

Czuję ciepło ognia, gdy moja matka dokłada więcej drewna, aby wilgotne powietrze nie dostawało się do naszej jaskini, fale ciepła pieszczą moje policzki.

Na jej twarzy widnieje blask, jakiego nigdy wcześniej nie widziałam, i słyszę, jak bierze oddech, jakby nie mogła oddychać od dłuższego czasu.

Na zewnątrz deszcz leje po raz pierwszy od mojego dzieciństwa, a każda dusza w jaskini jest zrelaksowana i w ciszy, dziękując wielkiemu niebu za jego hojność.

Było ciężko; słońce było wściekłe, a ziemia bardzo ucierpiała.

Trawa uschła pierwsza, zielony miękki dywan zastąpił brązowy, szorstki, który sprawiał, że stopy bolały od samego chodzenia po nim.

Po trawie przyszła kolej na krzewy i drzewa, wszystkie wyczerpały swoje zapasy i zamknęły się, czekając... Zwierzęta opuściły naszą ziemię, szukając pożywienia lub będąc pochłonięte przez niebo.

Jezioro na szczycie naszej góry wciąż ma trochę wody, ale ryby dawno zniknęły.

Żyjemy z plonów, które udaje nam się wyhodować, ale nie jest to wiele, a nasi ludzie są słabi, wielu z nas jest chorych.

Spoglądam na swoje ciało; jestem niczym innym jak spaloną słońcem skórą i kośćmi. Moja klatka piersiowa szeleszczy przy każdym oddechu, bo od dawna wypełnia ją sucha ziemia. Moje długie włosy są jak martwa trawa—suche, matowe i chrupiące w dotyku.

Moja matka podchodzi i bierze mnie za rękę, ciągnąc w stronę wejścia do naszej jaskini i na deszcz. Woda uderza mnie, i łapię powietrze, ale to najlepsze uczucie, jakie kiedykolwiek miałam. Twarde krople sprawiają, że moje małe napięte mięśnie się rozluźniają i chłodzą moje ciepłe ciało. Czuję, jak mrowią po mojej skórze jak rój pszczół, i płaczę. Płaczę z radości dla naszej ziemi, dla naszych ludzi i dla powracających zwierząt. Moje słone łzy mieszają się ze słodkim smakiem deszczu w moich ustach, i patrzę w oczy mojej matki, a jej emocje odzwierciedlają moje własne. Kręcimy się, tańczymy, płaczemy i śmiejemy się razem. Oddychanie staje się trudne, muszę zwolnić. Matka kładzie ręce na moich ramionach, zmuszając mnie do zatrzymania się. Jej ręce wędrują po mojej twarzy, odsuwając długie mokre kosmyki włosów z mojej twarzy. Całuje mój nos, policzki i usta, a potem opiera czoło o moje. Jej modlitwa jest silna, gdy dziękuje niebu.

"Dziękuję ci, piękne niebo, że mnie wysłuchałeś i odpowiedziałeś. Dziękuję ci, piękne niebo, za twój dar dla ziemi. Dziękuję ci, piękne niebo, za twój dar dla naszych ludzi, i dziękuję ci, piękne niebo, za życie mojej córki. Ona będzie żyć, będzie silna i będzie twoją służebnicą."

Gdy tylko ostatnie słowo jej modlitwy opuściło jej usta, nowo znaleziona siła opuściła mnie. Moje nogi zniknęły spod mnie, i upadłam na ziemię. Moja klatka piersiowa płonie, a każdy oddech jest jak płomienie liżące moje wnętrzności. Klękam i opieram się na rękach, próbując odkaszlnąć ogień, i z każdym kolejnym próbą, trochę więcej powietrza wchodzi do środka. Biorę głębsze oddechy i kaszlę mocniej, a wtedy to czuję; jakby ogień pomagał stopić kurz w moich płucach. Otwieram usta i wymiotuję. Szara gorąca śluz rozpryskuje się na moje ręce, zanim deszcz ją zmyje, i znów oddycham, naprawdę oddycham, głębokie czyste oddechy do dna moich płuc. Żadnego ognia, żadnego bólu, żadnego braku tlenu.

Spoglądam na moją matkę; mimo że deszcz leje się po jej twarzy, widzę, że płacze, ale to są łzy, które pojawiają się, gdy myślisz, że straciłeś coś ważnego w swoim życiu, tylko po to, by to odzyskać. Łzy radości i ulgi.

Pomaga mi wstać i wtula mnie w swoje ramiona, a ja słyszę jej radosne łkania przy moich włosach. Znów się kręcimy i tańczymy, a wkrótce dołącza do nas kilku innych z jaskini. Dzieci skaczą w kałużach, a mężczyźni i kobiety obejmują się i całują. Zbierają wodę do garnków, aby przynieść ją do jaskini na wypadek, gdyby deszcz znowu zniknął.

Kładę się i zamykam oczy, zapach i bębnienie deszczu na zewnątrz jaskini kołyszą mnie do snu, a na mojej twarzy pojawia się uśmiech.

Jestem prawie tam, w krainie zielonej trawy, zwierząt i rzek bez końca, kiedy moje oczy otwierają się na zimny wiatr liżący moją twarz, pozostawiający smak mokrego żwiru na moim języku. Widzę cienie poruszające się po ścianie jaskini, zbyt szybko, by były ludzkie, a potem zaczynają się krzyki.

Głosy pełne paniki, mężczyźni, kobiety i dzieci próbują uciec przed cieniami, które ich ścigają. Mokre dźwięki rozdzierania ciała i bulgotanie krwią wypełnionych gardeł.

Moja matka biegnie do mnie i pada na kolana przede mną.

„Słuchaj mnie, dziecko! On cię nie zobaczy, ale cię poczuje. Musisz pozostać nieruchoma i czekać; nie pozwól mu cię złapać. Przeżyj! Słyszysz mnie? Obiecaj mi, że przeżyjesz! Wszystko teraz zależy od ciebie. Znajdź wilka i zdobądź swojego. To jedyny sposób, aby go pokonać.”

Złote oczy pojawiają się za moją matką. Czuje go, ale zamiast walczyć, krzyczeć czy próbować uciec, ma oczy utkwione w moich i powoli przechyla głowę na bok, odsłaniając szyję. Złote oczy zbliżają się, a ja widzę twarz, do której należą. Mężczyzna o najpiękniejszych rysach, jakie kiedykolwiek widziałam: jego brązowe włosy były krótkie i nawet nie sięgały ramion; jego skóra była blada, ale nie chora; miał mocną szczękę i pełne czerwone usta, a jego kości policzkowe były wysokie, ale ciało je pokrywające było zdrowe, nigdy nie zaznało głodu. Jego złote oczy były otoczone gęstymi ciemnymi rzęsami pod parą grubych brwi.

Chciałam wyrwać moją matkę z tego stanu, zmusić ją do ucieczki, ale byłam zamrożona, z plecami twardo przyciśniętymi do kamiennej ściany za mną. Byłam zahipnotyzowana pięknem przede mną.

Czy znowu rozgniewaliśmy niebiosa? Czy niebo zesłało to piękno, aby nas ukarać?

Wszystko działo się jak w zwolnionym tempie, piękna twarz blisko szyi mojej matki, pełne usta rozchylone, a ostre, długie zęby wbijają się w ciało mojej matki.

Ssanie, połykanie, ssanie i połykanie, dźwięk przypominał mi wodę, którą piłam z bukłaka jako dziecko. Blask mojej matki zanika, pojedyncza łza spływa po jej policzku, a ja zamykam oczy.

Kiedy następnym razem otworzyłam oczy, ogień w jaskini dawno zgasł, a słońce wpadało przez otwór jaskini, dumnie przeganiając deszcz. Zamknęłam oczy ponownie, mając nadzieję, że moja matka wkrótce się obudzi i rozpali ogień; nigdy nie byłam w tym dobra. Próbowałam nasłuchiwać dźwięków w jaskini, ale powitała mnie martwa cisza. Żadnych kobiet kołyszących płaczące dzieci, żadnych mężczyzn krzątających się przed wyjściem do pracy. Jedynymi dźwiękami były moje własne. A potem uderzył mnie zapach. Zapach krwi, wnętrzności i martwych ciał. Wspomnienia uderzyły mnie jak piorun. Ledwo mogłam oddychać; musiałam się wydostać. Próbując znaleźć siłę, zaczęłam na rękach i kolanach w kierunku otworu.

• Notatka od autora: Dziękuję za przeczytanie!

• To moja pierwsza książka, a angielski nie jest moim ojczystym językiem, więc proszę zostawcie miły komentarz, aby wskazać błędy.

• Polubcie rozdział, jeśli wam się podobał!