Popioły Niewinności

[Jeśli powiem, że cię kocham, pokocham twoją przeszłość, twoje kaprysy, nawet twoje wady.]

[Jeśli powiem, że cię kocham, ofiaruję swoje serce, płuca, śledzionę i żołądek bogu miłości, który wpadł do piekła.]

[Jeśli powiem, że cię kocham, oddam swoją krew, pozostawiając tylko skórę, aby owinąć twoją duszę, unikając uścisku śmierci.]

[Jeśli powiem, że cię kocham, będziemy się namiętnie całować, nasze języki splecione, nasze ciała zlewające się w jedno, spalając grzechy i smutki w ognistym uścisku.]

[W końcu się spotkamy.]

Alan ostatnio wciągnął się w pisanie powieści. To był krótki wiersz, który nabazgrał w swoim notatniku, malując obraz średniowiecznych kochanków przysięgających sobie wieczną miłość mimo prześladowań ze strony ich religijnej sekty.

Czytając to, zmarszczyłam brwi. Miało to silną narrację, ale również krwawy i tajemniczy klimat, co nie było w jego stylu.

Alan Smith był moim mężem.

Szczerze mówiąc, kiedy pierwszy raz zobaczyłam go na studiach, pomyślałam, że jest miły. Dziewczyny często lubiły mężczyzn, którzy przypominali im ojców. A Alan rzeczywiście był idealnym mężem — stabilny, świetny kucharz i prowadził proste życie.

Kilka lat temu rzuciłam pracę w prokuraturze, a wszyscy byli temu przeciwni. Ale Alan wspierał mnie bez wahania, mówiąc, żebym nie martwiła się o pieniądze. Pracował w Biurze Leśnictwa, a jego pensja była przyzwoita, wystarczająca, aby nas utrzymać.

Odnalezienie czegoś, co kochałam robić, było szczęściem. A fakt, że Alan nadal był tak troskliwy po dziesięciu latach małżeństwa, był kolejnym błogosławieństwem.

Nazywam się Nancy Johnson. Byłam redaktorem naczelnym największego czasopisma prawniczego w mieście, Silverlight City Legal Journal, byłą prokurator i licencjonowaną adwokatką. Byłam typowym pracoholikiem, a raczej silną kobietą. W zaledwie trzy lata po odejściu z prokuratury awansowałam od reportera do redaktora naczelnego.

Zauważyłam ostatnio, że Alan zachowuje się dziwnie, ale nie mogłam dokładnie określić, co jest nie tak. Ogólnie wydawał się bardziej melancholijny i niezdecydowany. Za każdym razem, gdy na mnie patrzył, w jego oczach było coś niewytłumaczalnego, nieczytelnego.

Ufałam swojemu osądowi. To nie była tylko kobieca intuicja, ale wynik lat pracy prawniczej. Musiał coś ukrywać, a w końcu mi to powie. To było zaufanie zbudowane przez lata małżeństwa.

Myśląc o tym, przeciągnęłam się i zmieniłam pozycję na wygodniejszą, leżąc poziomo na kanapie. Wyjęłam telefon i sprawdziłam czas. Było już 22:00, a Alan jeszcze nie wrócił.

Poszedł na spotkanie absolwentów, o czym informował mnie kilka dni temu.

Chociaż było już późno, postanowiłam go nie poganiać. Zamknęłam stronę czatu na Facebooku. Minęło trochę czasu, odkąd ostatnio się spotkali, i nie chciałam przerywać ich rozmowy. Mężczyźni potrzebowali zachować swoją godność, gdy byli na zewnątrz. Nie lubili kobiet, które ciągle narzekały na drobiazgi i śledziły ich, narzekając, i ja też tego nie lubiłam.

W tym momencie na moim telefonie pojawiło się powiadomienie o wiadomościach: [W największym miejscu rozrywki w mieście, True Love Entertainment Club, wybuchł poważny pożar, raniąc kilka osób. Na razie nie zgłoszono żadnych zgonów.]

Czytając wiadomości o takich incydentach, ludzie musieli zwracać uwagę na sformułowania. "Na razie nie zgłoszono żadnych zgonów" często oznaczało, że ktoś był ciężko ranny i bliski śmierci. Wiadomości były sformułowane w ten sposób, aby utrzymać stabilność społeczną, a właściciel klubu prawdopodobnie pociągnął za kilka sznurków.

Rzeczywiście, na Facebooku pojawiła się wiadomość od mojego szefa: [Sprawdź swoją skrzynkę mailową.]

Otworzyłam swoją służbową pocztę, aby znaleźć tuzin zdjęć. Mimo moich lat doświadczenia w pracy prawniczej, wciąż byłam zszokowana tym, co zobaczyłam.

Pokój hotelowy był całkowicie spalony, a wszystkie meble zwęglone. Pozostała tylko rama kanapy, a na niej zwęglone ciało — a raczej kawałek węgla.

Jeszcze bardziej dziwne było to, że klatka piersiowa ciała została wyraźnie rozcięta, a wszystkie organy usunięte, pozostawiając tylko trochę zwęglonej tkanki w środku.

Czy to była zemsta? Tortury? Zbrodnia z namiętności? A może handel organami?

Moje myśli pędziły, gdy przeglądałam zdjęcia.

Nagle zamarłam.

Serce, płuca, wątroba, nerki, żołądek, oczy i męskie genitalia wisiały pod sufitem pokoju.

Sufit był wysoki, a ogień go nie dosięgnął. Części ciała były ugotowane od ciepła i dymu.

Jeszcze bardziej dziwne było to, że na podłodze starannie ułożono zestaw poczerniałych metalowych sztućców i talerzy, wraz z innymi zwęglonymi przedmiotami, które były nie do rozpoznania.

Co to miało znaczyć? Czy planowali jeść? A może... to był jakiś niewyobrażalny rytuał?

Redaktorzy mediów sensacyjnych rozdmuchaliby to, snując dzikie spekulacje. Przypomniałam sobie dziwne przypadki w Silverlight City z ostatniej dekady. Jako najnowocześniejsze miasto na Zachodzie, nie miało przypadków związanych z kultami. To prawdopodobnie była przykrywka dla jakiegoś innego motywu.

Na podstawie moich wieloletnich doświadczeń doszłam do wniosku, że to nie był przypadkowy pożar, jak zgłoszono, ale wyraźnie zaplanowany podpalenie i morderstwo, a z tych zdjęć wynikało, że była to dobrze zaplanowana operacja.

W tym momencie zadzwonił mój telefon. To był mój szef.

Powiedział bezradnie: "Nancy, wiesz, chciałem, żebyś wzięła sobie porządny urlop, wyjechała na kilka dni i spędziła miłe wakacje z Alanem. Zawsze dbałem o twoje życie, w końcu jesteś naszą jedyną..."

Zawahał się przez chwilę, a potem kontynuował: "Ale widziałaś zdjęcia. To wyraźnie nie jest przypadkowy pożar. Ma to znamiona kultu, ale w Silverlight City nie było podobnych przypadków przez ostatnią dekadę, więc to wykluczamy. Podejrzewam, że to zaplanowane morderstwo. Sugeruję analizę z perspektywy psychopatycznego zabójcy. Myślę też, że powinniśmy wstrzymać się z ujawnieniem pewnych szczegółów sprawy. Chociaż stracimy na tym trochę kliknięć, odpowiedzialność prawna jest ważniejsza od zysku."

Szef lubił owijać w bawełnę, ale ja przeszłam prosto do rzeczy: "Gdyby ten incydent wyszedł na jaw, miałby ogromny wpływ. Byłby to cios dla psychicznej wytrzymałości społeczeństwa i mógłby nawet zachęcić do podobnych przestępstw. W przypadku takich informacji zawsze kieruję się stanowiskiem oficjalnych mediów. To jest obowiązek prawnika."

Szef powiedział: "Dobrze, nie ma problemu. W takim razie musisz dzisiaj pracować po godzinach. Prześlemy ci wszystkie informacje, które mamy. Oficjalne media prawdopodobnie ujawnią prawdziwą sytuację jutro po południu. Opublikujemy naszą analizę zaraz potem."

"OK," odpowiedziałam.

Gdy tylko rozmowa się zakończyła, do mojej skrzynki pocztowej przyszła skompresowana wiadomość. Wprowadziłam hasło i otworzyłam ją. Przewijając szybko, zaczęłam czytać informacje.

Incydent miał miejsce około 21:00. Policja już prowadziła śledztwo, a podejrzana została zidentyfikowana i aresztowana. To była kobieta, a zdjęcie było załączone.

Tożsamość podejrzanej nie była ważna. Motyw i plan stojący za zbrodnią były kluczowe.

Nagle, kątem oka, dostrzegłam to zdjęcie, a moje serce zamarło. Osoba na zdjęciu wyglądała znajomo; widziałam ją zaledwie kilka dni temu na grupowym zdjęciu z przyjaciółmi Alana z uczelni.

Moje palce były zamarznięte, gdy próbowałam przewinąć z powrotem. Wtedy przed moimi oczami pojawiło się zdjęcie Laury Brown.

Była na dzisiejszym spotkaniu klasowym.

Pożar, morderstwo, podejrzana Laura - poczułam zimny dreszcz przebiegający przez moje ciało, gdy wykręcałam numer Alana.

Raz, dwa, trzy razy, nikt nie odebrał telefonu.

Czułam się, jakbym wpadła w lodowatą otchłań; wzrok mi się zaciemnił, serce biło jak oszalałe, a ja nie mogłam powstrzymać lekkiego drżenia. Przez moją głowę przelatywały niezliczone myśli.

W tym momencie zadzwonił mój telefon. To był nieznany numer. Patrzyłam na znajome zdjęcie, ale bałam się odebrać.

Zmusiłam się do uspokojenia, wzięłam głęboki oddech i odebrałam telefon.

"Halo, czy to pani Smith? Tu Wydział Kryminalny Policji Silverlight City. Znaleźliśmy zwęglone ciało, a wstępne dopasowanie DNA wskazuje, że to Alan Smith. Prosimy o przybycie w celu identyfikacji ciała."

Nie słysząc odpowiedzi, policjant zawołał: "Pani Smith?"