Przeklęty Alfa Tajemniczy Hybrydowy Towarzysz

Dzisiaj coś jest nie tak.

To musiało być przez zachmurzone niebo i chłód w powietrzu, które sprawiły, że nie chciałam opuszczać mojego twardego, drewnianego łóżka, nawet kosztem mojego kręgosłupa.

Moje postrzępione koc otulało moje chude ciało jak bariera między mną a okrutnym światem. Choć bezużyteczne, dawało mi potrzebne poczucie komfortu, gdy wszystko wydawało się być przeciwko mnie.

Z otwartymi, ponurymi zielonymi oczami wpatrywałam się w drewniany sufit. Leżałam na łóżku, czekając, aż budzik zadzwoni, ogłaszając początek nowego dnia.

Wypełzłam spod koca i ostrożnie go złożyłam.

Koc wylądował na brzegu pojedynczego łóżka. Materac na łóżku ledwo kwalifikował się jako materac, a każdy ruch na nim wydawał skrzypiący dźwięk.

Jako osoba, która spała na nim przez większość swojego życia, muszę przyznać, że mimo swojej kruchości, meble w pokoju trzymały się zaskakująco długo.

Stare, zszywane ubrania wisiały na moim ciele jak worek ziemniaków. Spojrzałam na siebie w lustrze, próbując ocenić szkody wyrządzone poprzedniej nocy.

Widoczne siniaki na moich ramionach i plecach były wynikiem zbyt słonej zupy, którą zrobiłam poprzedniej nocy bez wskazówek Camille. Ślady po uderzeniach były czerwone i niebieskie, rozrzucone od dłoni po ramiona, gdzie miałam podwinięte rękawy.

Bez zmiany wyrazu twarzy sięgnęłam po apteczkę z szafki. Stało się to codzienną rutyną, gdy próbowałam opróżniać tubki z lekami raz za razem.

Nałożyłam maść na całe ciało. Chociaż siniaki wyglądały źle, nie bolały tak bardzo jak poprzedniej nocy. To musiała być bogini księżyca, która litowała się nade mną, dając mi tak okropne życie, że mam wilka z szybkim i niesamowitym zdolnościami leczenia.

Raven, mój wilk, jest jednym z powodów, dla których udało mi się zachować zdrowie psychiczne przez ostatnie lata, gdy przemoc fizyczna ze strony mojej rodziny stawała się coraz gorsza.

Uśmiechnęłam się do siebie, wspominając noc, kiedy w końcu się ujawniła.

★★Wspomnienie★★*****

Byłam w ostatnim pokoju na głównym piętrze, właśnie kończyłam mycie podłogi. Nagle głos sprawił, że krzyknęłam i upuściłam mop, rozpryskując wodę wszędzie.

„Cześć, Regino”

„Kto... kto tam?” zapytałam nerwowo. Obróciłam się powoli, szukając oznak obecności innej osoby.

Śmiech. „Nie musisz być taka nerwowa. Nie skrzywdzę cię, Regino.”

Zdałam sobie sprawę, że głos był w mojej głowie. „Jesteś moim wilkiem!”

„Bingo!”

„To twoje imię? Bingo?” zapytałam ciekawie.

„Co? Nie, głuptasie. Mam na imię Raven i miło mi w końcu być tutaj z tobą.”

„Miło cię w końcu poznać, Raven.”

„Przepraszam.”

„Za co?” zapytałam, czując się zdezorientowana.

„Za ból i cierpienie, przez które przeszłaś. Przeglądałam twoje wspomnienia i boli mnie, widząc, ile serca złamań doświadczyłaś.”

„Nic nie można na to poradzić.”

Westchnęła. „Przepraszam. Przepraszam, że nie byłam tutaj, żeby ci pomóc. Ale teraz jestem tutaj i zawsze będziesz miała mnie, żeby cię chronić. Pieprzyć tę watahę i twoją rodzinę za piekło, przez które cię przeszli!”

Zaśmiałam się, pełna radości. To był najlepszy dzień mojego życia!

„Dziękuję, Raven. Miło wiedzieć, że mam teraz przynajmniej jednego prawdziwego przyjaciela w życiu.”

„Nie. Jesteśmy więcej niż przyjaciółmi, jesteśmy rodziną.”

„Och, Regino?”

„Tak, Raven?” odpowiedziałam.

„Wszystkiego najlepszego.”

Uśmiechnęłam się tak szeroko, że nawet nie przeszkadzało mi, że musiałam ponownie umyć podłogę.

**★KONIEC WSPOMNIENIA★

Po nałożeniu maści, poprawiłam swoje średniej długości brązowe włosy, odsuwając je z twarzy. Czas wrócić do codziennej rutyny.

„Pospiesz się, Gina! Nie mam całego dnia, żeby patrzeć na twoją głupią twarz.” Anayah szydziła, a ja przyspieszyłam kroku.

Mój ojciec nie mrugnąłby okiem, gdyby moje siostry zaczęły mnie atakować. Nigdy się nie przejmował, nawet gdy miałam podbite oko i złamaną rękę.

Cassie narzekała: „Nie mam na to czasu. Moje buty też potrzebują czyszczenia.”

Noga w butach kopnęła mnie w tyłek od tyłu, jęknęłam i przygryzłam wargi, starając się z trudem przełknąć ból.

„Może to sprawi, że będziesz sprzątać szybciej,” powiedziała Cassie z uśmiechem, a ja mrugałam, próbując powstrzymać łzy napływające do oczu.

To było normalne zachowanie w domu Alfy George'a.

Mój ojciec, Alfa watahy Bloodmoon, miał pięć córek i syna. Jestem piątą z jego sześciorga dzieci i jedyną z inną matką. Dziewczyny wszystkie mają czarne włosy i ciemnobrązowe oczy, podczas gdy jedyny syn ma śnieżnobiałe włosy i ciemnoniebieskie oczy. Byłam tą odmienną, bo miałam brązowe włosy i zielone oczy.

Dlatego traktowano mnie jak obcą.

Nazywali mnie bękartem, niechcianą ciążą.

Nienawidzili mojej matki, bo mój ojciec zdradzał ich matkę, a ona urodziła mnie.

Ale zamiast wyładować swoją złość na ojcu, wyładowywali ją na mnie.

Mój ojciec również mnie nienawidził z całego serca. Mieszkańcy mojej watahy mówili, że to dlatego, że bardzo przypominam moją zmarłą matkę. Wiem, że kochał ją ponad wszystko, co można opisać słowami, ale kiedy tajemniczo zmarła po moim narodzeniu, część niego odeszła. Zostałam zmuszona do pozostania tutaj z nim i jego rodziną. Ona była jego prawdziwą partnerką, a moja macocha była jego wybraną partnerką.

Moja macocha nie była z tego zadowolona; zaczęła mnie znęcać się nade mną razem z moimi siostrami i od dzieciństwa jasno dawała mi do zrozumienia, że jesteśmy różni; oni byli rodziną, a ja byłam obcą i służącą.

Podczas gdy moje przyrodnie rodzeństwo mogło chodzić na przyjęcia i treningi, ja byłam zmuszona sprzątać po nich i przygotowywać kolację lub załatwiać sprawunki.

Poczułam ostry ból na skórze głowy, gdy moje włosy zostały pociągnięte do tyłu. „Czy zrobiłaś śniadanie dla mnie i moich dzieci?” warknęła moja macocha. Nie wyczułam, że weszła.

Mój wilk zapłakał z bólu, jak zawsze, gdy byłam atakowana.

Szybko skinęłam głową, moja ręka sięgnęła, by chwycić jej rękę w moich włosach, „Camille już zrobiła śniadanie.”

Jej przenikliwe niebieskie oczy przez chwilę mnie badały, zanim puściła moje włosy, powodując, że boleśnie upadłam na podłogę.

Jęknęłam trochę, ale starałam się powstrzymać łzy. Okazywanie jakiejkolwiek słabości tylko pogorszyłoby sytuację. Oczy mojej macochy zatrzymały się na mnie, a jej usta wykrzywiły się w okrutnym uśmiechu.

„Masz szczęście, że twój ojciec wciąż chce cię tutaj ze względu na swoją reputację,” syknęła.

„Inaczej już dawno bym cię osobiście pozbyła.”

Zacisnęłam pięści, czując, jak moje pazury powoli się wysuwają. To była ciągła walka, aby powstrzymać gniew i urazę, które we mnie płonęły. Jednak moje przetrwanie zależy od mojej zdolności do znoszenia i odgrywania roli, której się ode mnie oczekuje. Wzięłam głęboki oddech, który wypełnił moje płuca na dłużej.

Anayah chichotała z kąta pokoju, ciesząc się moim upokorzeniem. „Matka ma rację. Jesteś tylko ciężarem, plamą na reputacji naszej rodziny.”

„Zamknij się,” warknęłam, a potem natychmiast tego pożałowałam, gdy wyczułam, że mój ojciec wchodzi.

Oczy mojego ojca natychmiast zapłonęły gniewem. Podniósł rękę i uderzył mnie, sprawiając, że moja głowa zakręciła się.

„Ona ma rację. Jesteś ciężarem dla tej rodziny i jesteś tak samo bezużyteczna jak twoja dziwka matka.” Wysyczał, a ja nie mogłam już powstrzymać łez.

Ona nie jest bezużyteczną dziwką! Mruknęłam do siebie w bólu, gdy odrzucenie przeszło przez mnie. Powinnam była już przyzwyczaić się do takiego traktowania, ale ciągłe przypominanie, że jestem bękartem i odrzucenie przez mojego ojca, zwłaszcza, zawsze raniło moje uczucia bardziej, niż można to opisać słowami.

„Pospiesz się i pomóż swoim siostrom się ubrać. Moonball zaraz się zacznie.”