
Szepty w Sosnach
Peculiar Gabriel · Zakończone · 362.9k słów
Wstęp
Siedemnastoletnia Lana budzi się sama w ciemnym lesie, jej koledzy z klasy zniknęli, a pamięć jest pusta. Gdy desperacko szuka swoich zaginionych przyjaciół, odkrywa, że jest uwięziona w czymś, co nazywa się Protokółem Sosnowym – przerażającym eksperymentem, który zamienia uczniów szkół średnich w obiekty manipulacji psychologicznej.
Ukryte kamery śledzą każdy jej ruch. Zamaskowani łowcy tropią ją wśród drzew. A pod lasem znajduje się tajne laboratorium skrywające najciemniejsze prawdy.
Dlaczego została wybrana?
Kto pociąga za sznurki w tym koszmarze?
Co stało się z innymi „zaginionymi” uczniami?
Czy uda jej się złamać system, zanim ten złamie ją całkowicie?
Gdy Lana przeistacza się z przerażonej ofiary w śmiertelnie niebezpiecznego łowcę, odkrywa, że zasięg Protokołu Sosnowego sięga daleko poza jej najgorsze koszmary. Ta konspiracja obejmuje agencje rządowe, ogromne sumy pieniędzy, niekontrolowaną władzę... i ludzi gotowych zapłacić każdą cenę, by oglądać, jak nastolatki walczą o życie.
Ale Lana jeszcze nie zna największej tajemnicy: prawdziwego powodu, dla którego została wybrana. Kiedy prawda wyjdzie na jaw, stanie przed niemożliwym wyborem – takim, który może zniszczyć wszystko, co jest jej drogie.
Niektóre eksperymenty mają koszt gorszy niż śmierć.
Mroczny thriller psychologiczny, który sprawi, że zaczniesz kwestionować wszystkich wokół siebie.
Rozdział 1
Pierwsze, co Lana zarejestrowała, to zimno – nie łagodny chłód porannej rosy, ale głęboki mróz, który zdawał się przenikać przez jej skórę i osiadać w kościach. Jej oczy otworzyły się gwałtownie, ukazując baldachim wysokich sosen, których ciemne gałęzie splatały się jak szkieletowe palce na tle szarego nieba, które nie dawało żadnej wskazówki co do pory dnia. Metaliczny smak krwi wypełniał jej usta.
Spróbowała usiąść i natychmiast tego pożałowała. Ból eksplodował za jej lewą skronią, ostry i uporczywy, a gdy przycisnęła palce do tego miejsca, były lepkie od czegoś ciepłego. Krew. Świeża krew.
Co do diabła?
Lana podniosła się na łokciach, walcząc z falami mdłości, które przetaczały się przez jej ciało. Świat niebezpiecznie się przechylił, ale zmusiła się do skupienia. Leżała na łóżku z igliwia i martwych liści, jej plecy opierały się o szorstką korę ogromnego drzewa. Las rozciągał się bez końca w każdym kierunku, cichy, z wyjątkiem okazjonalnego szeptu wiatru przez gałęzie nad nią.
Jej kurtka była rozdarta na ramieniu, odsłaniając bladą skórę, porysowaną przez coś ostrego. Igliwie przylegało do ciemnego materiału jak małe, zielone oskarżenia. Jej jeansy były brudne i wilgotne, a jedna z jej butów trekkingowych całkowicie straciła sznurówkę.
Jak się tu dostałam?
Ostatnie wyraźne wspomnienie, które miała, to wejście na żółty szkolny autobus tego ranka, jej plecak ciężki od zeszytów i kanapki, którą zrobiła jej mama – z indykiem i serem szwajcarskim, zbyt dużo musztardy, tak jak lubiła. Wycieczka z nauk o środowisku do Lasu Pine Ridge. Pan Halbrook był tak podekscytowany, opowiadając o nauce w terenie i łączeniu się z naturą. Wciąż słyszała jego głos: "Ta wycieczka zmieni wasze spojrzenie na świat przyrody, uczniowie. Zobaczycie rzeczy, których nigdy wcześniej nie zauważyliście."
Ale między tym momentem a teraźniejszym – nic. Pustka tak ciemna i pusta jak przestrzenie między drzewami wokół niej.
Lana szukała swojego telefonu, jej ruchy były niezgrabne i nieskoordynowane. Ekran był czarny, nie reagował na jej gorączkowe stukania. Martwy. Całkowicie martwy. Próbowała sobie przypomnieć, kiedy ostatnio go ładowała, ale nawet ten prosty fakt zdawał się ulatniać jak dym.
"Hallo?" zawołała, jej głos się załamał. Dźwięk został niemal natychmiast pochłonięty przez przytłaczającą ciszę lasu. "Czy ktoś mnie słyszy?"
Nic.
Z trudem stanęła na nogi, używając pnia drzewa jako podpory. Jej nogi były słabe, chwiejne, jakby leżała tam przez godziny. Albo dni. Ta myśl wywołała u niej falę paniki.
Gdzie są wszyscy inni?
Na autobusie było dwudziestu trzech uczniów, plus pan Halbrook i pani Chen, nauczycielka biologii, która zgłosiła się na opiekuna. Powinni tu gdzieś być. Musieli tu być.
"Maya!" krzyknęła, myśląc o swojej najlepszej przyjaciółce, która siedziała obok niej w autobusie, narzekając na konieczność wczesnego wstawania na weekendową wycieczkę. "Sara! Ktokolwiek!"
Las pochłaniał jej głos jak gąbka, nie oddając niczego w zamian.
Lana zrobiła niepewny krok do przodu, potem kolejny. Jej równowaga była teraz lepsza, chociaż głowa wciąż pulsowała z każdym uderzeniem serca. Musiała znaleźć innych. Musiała znaleźć drogę powrotną do—dokąd? Do autobusu? Do obozowiska? Nie mogła nawet pamiętać, czy dotarli do celu przed... przed tym, co się z nią stało.
Zaczęła iść, wybierając kierunek losowo, ponieważ każdy wyglądał równie nieprzyjaznie jak inne. Podszycie było gęste, zmuszając ją do przedzierania się przez jeżyny i nisko zwisające gałęzie, które chwytały jej ubrania i włosy. Kolce drapały jej ramiona, dodając świeże zadrapania do kolekcji, którą najwyraźniej już miała.
Po tym, co wydawało się wiecznością, ale prawdopodobnie trwało tylko dwadzieścia minut, potknęła się o małą polanę, gdzie promienie bladego światła przeciskały się przez baldachim. A tam, rozrzucone po lesie jak okruchy w bajce, były rzeczy, które nie powinny się tam znaleźć.
Podarta kawałek jasnoczerwonego materiału wisiał na niskiej gałęzi—ten sam kolor co ulubiona kurtka Mai. Serce Lany skoczyło z nadzieją i przerażeniem w równym stopniu. Rzuciła się do przodu i złapała materiał, dokładnie go oglądając. To na pewno była kurtka Mai, ta z charakterystycznymi srebrnymi zamkami w kształcie małych piorunów.
"Maya!" zawołała ponownie, tym razem głośniej. "Maya, gdzie jesteś?"
Ale gdy spojrzała wokół polany bardziej uważnie, nadzieja zaczęła się zamieniać w coś znacznie gorszego. W ziemi były rozrzucone inne rzeczy: para okularów korekcyjnych z grubymi czarnymi oprawkami, jedno szkło pęknięte w wzór pajęczyny. Rozpoznała je natychmiast—należały do Davida Kima, cichego seniora, który siedział w ostatnim rzędzie na zajęciach z nauk o środowisku.
Kilka stóp dalej, częściowo ukryty pod stertą liści, znalazła telefon komórkowy z pękniętym ekranem. Etui było jasnoróżowe z naklejką jednorożca na tyle. Telefon Sary. Ekran migał, gdy go podniosła, pokazując siedemnaście nieodebranych połączeń od kontaktu oznaczonego "Mama" i dziesiątki nieprzeczytanych wiadomości tekstowych, najnowsza sprzed zaledwie trzech godzin: "Gdzie jesteś? Zadzwoń TERAZ."
Trzy godziny. To oznaczało, że cokolwiek się wydarzyło, wydarzyło się niedawno. Bardzo niedawno.
Ręce Lany drżały, gdy próbowała odblokować telefon, ale ekran zgasł, zanim mogła wprowadzić kod. Kolejna ślepa uliczka.
Kontynuowała przeszukiwanie polany i znalazła więcej dowodów obecności swoich kolegów z klasy: podarty kawałek papieru z zeszytu z zapisanymi równaniami chemicznymi charakterystycznym pismem Marcusa Webba, niebieską gumkę do włosów należącą do Jenny Rodriguez, a co najbardziej niepokojące, pojedynczy but trekkingowy, który na pewno nie był jej.
Ale żadnych ludzi. Żadnych głosów wołających do niej. Żadnych oznak życia.
Cisza stawała się przytłaczająca, prawie fizyczna w swojej ciężkości. Nawet w najgłębszych lasach powinny być dźwięki - ptaki, owady, małe zwierzęta szeleszczące w zaroślach. Ale ten las był cichy jak grób, jakby każda żywa istota uciekła lub została zastraszona do absolutnej nieruchomości.
Stojąc w centrum polany, otoczona rozrzuconymi śladami obecności swoich kolegów, Lana zaczęła odczuwać inne wrażenie wspinające się po jej kręgosłupie: niepodważalne uczucie bycia obserwowaną.
Powoli się odwróciła, skanując linię drzew otaczającą polanę. Cienie między pniami wydawały się teraz głębsze, bardziej nieprzeniknione. Czy to był ruch, który dostrzegła kątem oka, czy tylko gra światła między gałęziami? Czy ten ciemny kształt za masywnym dębem naprawdę był człowiekiem, czy tylko jej wyobraźnia szalejąca ze strachu?
„Wiem, że ktoś tam jest,” powiedziała, próbując utrzymać głos w równowadze. „Jeśli to jakiś żart, to już nie jest śmieszne. Ludzie zaczną się martwić. Moi rodzice—”
Jej głos zamarł, gdy rzeczywistość jej sytuacji zaczęła w pełni do niej docierać. Jej rodzice prawdopodobnie spodziewali się, że wróci godzinami wcześniej. Kiedy nie wróciła, zadzwoniliby do szkoły. Szkoła zadzwoniłaby do pana Halbrooka. A gdyby nikt nie mógł się z nimi skontaktować...
Jak długo zanim ktoś zacząłby jej szukać? Jak długo zanim ktokolwiek wiedziałby, gdzie szukać?
Uczucie bycia obserwowaną nasiliło się, wywołując gęsią skórkę na jej ramionach mimo względnego ciepła popołudnia. Obróciła się, próbując złapać tego, kto ją obserwował, ale widziała tylko drzewa, cienie i fragmenty rzeczy należących do jej kolegów z klasy, rozrzucone jak dowody jakiejś strasznej zbrodni.
Ale teraz było coś jeszcze na polanie, coś, czego była pewna, że wcześniej tam nie było. W korze największej sosny, dokładnie na wysokości oczu, wyryte były symbole, których nie rozpoznawała. Nie przypadkowe zadrapania, ale celowe znaki wycięte głęboko w drewno czymś ostrym. Tworzyły wzór, niemal jak prymitywna mapa lub diagram.
Lana podeszła do drzewa ostrożnie, jej serce waliło w piersi. Symbole były świeże - mogła to stwierdzić po jasnym kolorze odsłoniętego drewna i soku, który wciąż sączył się z niektórych nacięć. Ktoś zrobił te znaki niedawno. Bardzo niedawno.
Gdy przesuwała palcem po jednym z symboli, coś trzasnęło pod jej stopą. Spojrzała w dół i zobaczyła kolejny kawałek papieru, ten złożony w ciasny kwadrat i wciśnięty między dwa odsłonięte korzenie. Drżącymi rękami rozłożyła go.
Wiadomość była napisana drukowanymi literami, wyglądającymi na wykonane węglem: NIE JESTEŚ SAMA.
Papier wyślizgnął się z jej bezwładnych palców i opadł na ziemię. Ktoś zdecydowanie był w lesie razem z nią. Ktoś, kto wiedział, że tu jest. Ktoś, kto zostawiał wiadomości.
Ale czy próbował jej pomóc, czy to właśnie przez niego się tu znalazła?
Gdzieś za nią pękła gałąź, ostro jak wystrzał w nienaturalnej ciszy. Lana obróciła się, serce w gardle, ale nie zobaczyła nic oprócz niekończącego się labiryntu pni drzew i podszytu. Teraz była pewna, że nie jest sama. Coś—ktoś—poruszał się w pobliżu, dotrzymując jej kroku, pozostając tuż poza zasięgiem wzroku.
"Kim jesteś?" zawołała, nienawidząc drżenia swojego głosu. "Czego chcesz?"
Jedyną odpowiedzią był kolejny dźwięk—kroki, zdecydowanie kroki, oddalające się od niej przez zarośla. Nie biegnące, ale idące z zamierzoną powolnością, jakby ktokolwiek to był, chciał, żeby za nim podążała.
Każdy instynkt krzyczał, żeby iść w przeciwnym kierunku, żeby oddalić się jak najdalej od tego, co ją śledziło przez te lasy. Ale alternatywą było bezcelowe błądzenie po lesie aż do zmroku, a myśl o byciu samą w tym miejscu, gdy zapadnie noc, była jakoś jeszcze bardziej przerażająca niż podążanie za tajemniczym obserwatorem.
Poza tym, ktokolwiek tam był, mógł wiedzieć, co stało się z jej kolegami z klasy. Mógł być jedyną szansą na ich odnalezienie.
Albo mógł być powodem, dla którego jej koledzy z klasy zniknęli.
Lana zebrała porwane kawałki materiału i złamane okulary Davida, upychając je w kieszeniach kurtki. Dowody, powiedziała sobie. Dowód na to, że inni tutaj byli. Następnie podniosła telefon Sarah, mając nadzieję, że może ożyje na tyle długo, by wykonać połączenie.
Kroki ustały, ale nadal czuła na sobie wzrok kogoś z otaczającej ciemności. Obserwujący. Czekający.
Biorąc głęboki oddech, który nie uspokoił jej bijącego serca, Lana wybrała kierunek, w którym poszły kroki i zaczęła podążać. Każdy krok prowadził ją głębiej w las, dalej od jakiejkolwiek nadziei na znalezienie drogi powrotnej do cywilizacji na własną rękę.
Ale gdy cienie stawały się dłuższe, a powietrze coraz chłodniejsze, jedna myśl odbijała się echem w jej umyśle z narastającą pilnością: cokolwiek stało się jej kolegom z klasy, cokolwiek sprowadziło ją tutaj bez pamięci o tym, jak się tu znalazła, to jeszcze się nie skończyło.
To dopiero się zaczynało.
A gdzieś w ciemności między drzewami, coś obserwowało każdy jej ruch, czekając, aby zobaczyć, co zrobi dalej.
Ostatnie Rozdziały
#140 Rozdział 140: Dziedzictwo sosen
Ostatnia Aktualizacja: 3/25/2026#139 Rozdział 139: Ostatnie naruszenie
Ostatnia Aktualizacja: 3/25/2026#138 Rozdział 138: Wojna o niepowodzeniu
Ostatnia Aktualizacja: 3/25/2026#137 Rozdział 137: Ekspansja brazylijska
Ostatnia Aktualizacja: 3/25/2026#136 Rozdział 136: Niemiecka inżynieria
Ostatnia Aktualizacja: 3/25/2026#135 Rozdział 135: Australijska izolacja
Ostatnia Aktualizacja: 3/25/2026#134 Rozdział 134: Rosyjski gambit
Ostatnia Aktualizacja: 3/25/2026#133 Rozdział 133: Globalna synchronizacja
Ostatnia Aktualizacja: 3/25/2026#132 Rozdział 132: Cyfrowe wyzwolenie
Ostatnia Aktualizacja: 3/25/2026#131 Rozdział 131: Program Master
Ostatnia Aktualizacja: 3/25/2026
Może Ci się spodobać 😍
Powstająca Luna
Mylili się.
Seren została skradziona jako noworodek i wychowana w watasze, która traktowała ją jak rzecz jednorazowego użytku. Bita i więziona, przetrwała, ukrywając swoją siłę — aż bal godów sprawił, że los runął z hukiem w jej życie.
Gdy wrogowie są gotowi sprzedawać cudze życia, a jej przeszłość jest związana z tronem, Seren musi się podnieść… albo zginąć.
Mroczny wilkołaczy romans o władzy, przeznaczeniu i zemście.
Królowa Lodu na sprzedaż
Alice ma osiemnaście lat, jest piękną łyżwiarką figurową. Jej kariera właśnie ma osiągnąć szczyt, gdy jej okrutny ojczym sprzedaje ją bogatej rodzinie Sullivanów, aby została żoną ich najmłodszego syna. Alice zakłada, że musi być jakiś powód, dla którego przystojny mężczyzna chce poślubić dziwną dziewczynę, zwłaszcza jeśli rodzina jest częścią znanej organizacji przestępczej. Czy znajdzie sposób, aby stopić lodowate serca i pozwolą jej odejść? A może uda jej się uciec, zanim będzie za późno?
Tym Razem To On Ściga Mnie Całym Sercem
Na korytarzu przed salą balową podeszła do niego, gdy palił przy drzwiach, chcąc chociaż spróbować się wytłumaczyć.
– Nadal jesteś na mnie zły?
Strzepnął papierosa, odrzucił niedopałek i spojrzał na nią z jawną pogardą.
– Zły? Myślisz, że jestem zły? Zgadnę – Maya wreszcie się dowiaduje, kim jestem, i nagle ma ochotę „odnowić kontakt”. Kolejna szansa, odkąd wie, że moje nazwisko oznacza pieniądze.
Kiedy próbowała zaprzeczyć, wszedł jej w słowo.
– Byłaś epizodem. Przypisem na dole strony. Gdybyś się tu dzisiaj nie pojawiła, nawet bym o tobie nie pamiętał.
Łzy zapiekły ją pod powiekami. Prawie powiedziała mu o jego córce, ale się powstrzymała. Uznałby tylko, że próbuje go wrobić, złapać go na dziecko i dobrać się do jego kasy.
Maya przełknęła wszystko razem z łzami i odeszła, święcie przekonana, że ich drogi już nigdy się nie przetną – a jednak on zaczął pojawiać się w jej życiu raz za razem, aż w końcu to on musiał się przed nią schylić, pokornie błagając, by dała mu jeszcze jedną szansę.
"Spal tych, którzy mnie spalili!"
„Gotowa do wyjścia, mała siostro?” Damon wiedział lepiej niż ktokolwiek, ile bólu przeżywałam przez te ostatnie lata od ponownego spotkania z rodziną. Uśmiechając się, skinęłam głową i wstałam. Dziś będzie zarówno końcem, jak i początkiem mojego życia.
Zdobycie Dziedzica, Który Mnie Dręczył
Patrzę w jego przepiękne zielone oczy i moja odpowiedź jest natychmiastowa: „Tak.”
„A czy ty, Nathan Edward Ashford, bierzesz April Lillian Farrah za żonę, na dobre i na złe, w zdrowiu i chorobie, aż do śmierci?”
Nathan ściska moją dłoń i pochyla się do przodu. Jego usta muskają moje ucho, wywołując dreszcz na moich plecach.
„Naprawdę jesteś bezczelna, April,” szepcze. „Bezczelna i złudna.” Potem odsuwa się i obdarza mnie najszerszym, najbardziej złowieszczym uśmiechem, jaki kiedykolwiek widziałam, po czym ogłasza całemu kościołowi: „Wolałbym. Zjeść. Gówno.”
Życie April jest już wystarczająco skomplikowane – balansowanie między przytłaczającymi rachunkami medycznymi młodszej siostry a stresującymi studiami po stracie obojga rodziców. Ostatnią rzeczą, jakiej potrzebuje, jest Nathan Ashford: jej pierwsza miłość, która złamała jej serce i upokorzyła ją w liceum, wracając do jej życia.
Odkrywa, że Nathan jest jednym z trzech spadkobierców najpotężniejszej rodziny w mieście, która organizuje konkurs na znalezienie żony. April absolutnie nie chce mieć z tym nic wspólnego – dopóki jej wścibska współlokatorka nie zgłasza jej kandydatury.
Nagle wrzucona w luksusowy świat Nathana, musi poradzić sobie z towarzyskimi manierami, zaciętą rywalizacją i niepokojącymi sekretami. Ale najtrudniejsze wyzwanie? Ponowne spotkanie z Nathanem i uczucia, które w niej budzi.
Czy April wyjdzie z tego z nienaruszonym sercem – czy Nathan zniszczy ją po raz kolejny?
Jak nie zakochać się w smoku
Dlatego właśnie byłam co najmniej skołowana, kiedy przyszedł list z moim imieniem już wydrukowanym na planie zajęć, przydzielonym akademikiem i dobranymi przedmiotami, jakby ktoś znał mnie lepiej, niż ja sama siebie. O Akademii słyszeli wszyscy – to tam wiedźmy ostrzą swoje zaklęcia, zmiennokształtni opanowują swoje postaci, a każdy możliwy magiczny stwór uczy się panować nad swoim darem.
Wszyscy oprócz mnie.
Ja nawet nie wiem, czym właściwie jestem. Zero zmiany postaci, zero sztuczek, żadnej magii w stylu “patrzcie na mnie”. Po prostu dziewczyna otoczona ludźmi, którzy potrafią latać, przywoływać ogień albo leczyć jednym dotykiem. Więc siedzę na zajęciach, udaję, że tu pasuję, i wytężam słuch, szukając choćby najdrobniejszej wskazówki, która powie mi, co tak naprawdę płynie w mojej krwi.
Jedyną osobą, która jest chyba jeszcze bardziej ciekawa niż ja, jest Blake Nyvas – wysoki, o złotych oczach i jak najbardziej Smok. Ludzie szepczą, że jest niebezpieczny, powtarzają, żebym trzymała się od niego z daleka. Ale Blake wydaje się zdeterminowany, żeby rozwiązać zagadkę mnie, a ja… jakoś ufam właśnie jemu bardziej niż komukolwiek innemu.
Może to głupota. Może igranie z ogniem.
Ale kiedy wszyscy inni patrzą na mnie, jakbym była tu nie na swoim miejscu, Blake patrzy na mnie tak, jakby była zagadką, którą naprawdę warto rozwiązać.
Niemowa żona kobieciarza
Ona szukała wolności. On dał jej obsesję, owiniętą w czułość.
Genesis Caldwell myślała, że ucieczka z przemocowego domu oznacza zbawienie – ale jej aranżowane małżeństwo z miliarderem Kieranem Blackwoodem może być własnym rodzajem więzienia.
Jest zaborczy, kontrolujący, niebezpieczny. A jednak w swoim zepsutym sposobie... jest dla niej delikatny.
Dla Kierana, Genesis nie jest tylko żoną. Jest wszystkim.
I będzie chronił to, co jego. Nawet jeśli oznacza to zniszczenie wszystkiego innego.
O jeden fałszywy pocałunek od wszystkiego
Ale gdy wyreżyserowane sceny zamieniają się w przeciągające się muśnięcia, a udawane pocałunki stają się niebezpiecznie prawdziwe, granice zaczynają się zacierać.
Bo niewidzialna dziewczyna wreszcie zostaje dostrzeżona… a nietykalny playboy może zakochiwać się jako pierwszy.
CEO Nad Moim Biurkiem
„Wiem, że tak.”
„A co, jeśli nie chce takiej ochrony?”
„Będzie chciała” — odpowiadam, a mój głos nieznacznie cichnie. „Bo potrzebuje faceta, który potrafi dać jej cały świat.”
„A jeśli świat stanie w ogniu?”
Moja dłoń odruchowo zaciska się mocniej na talii Violet.
„To zbuduję jej nowy” — mówię. „Nawet jeśli będę musiał sam spalić ten stary do gołej ziemi.”
Nie pracuję dla Rowana Ashcrofta.
Pracuję pod nim.
Z mojego biurka decyduję, kto dostaje przepustkę do najbardziej bezwzględnego prezesa w mieście, a kto nawet nie przechodzi przez recepcję i odbija się od ochrony jak od ściany. Ogarniając wszystko, trzymam w ryzach jego kalendarz, jego milczenie i jego wrogów. Pilnuję, żeby jego świat chodził jak w zegarku, podczas gdy mój po cichu się sypie: zaległe rachunki piętrzą się na kuchennym blacie, matka jest zamknięta na odwyku, a brat zniknął bez słowa, nawet bez głupiego „trzymaj się”.
Rowan Ashcroft to władza opakowana w idealnie skrojony garnitur.
Zimny. Nietykalny. Bez litości.
On nie flirtuje. On się nie uśmiecha. On nie widzi ludzi — tylko ich przydatność.
I przez długi czas ja też byłam po prostu przydatna.
Aż zaczął się przyglądać.
Na początku ta zmiana w jego uwadze jest ledwie zauważalna. Pauza o sekundę za długa. Spojrzenie, które zostaje. Polecenia, które zamiast odsuwać mnie na bok, ściągają coraz bliżej. Mężczyzna stojący nad moim biurkiem zaczyna kontrolować coś więcej niż mój grafik — i dociera do mnie za późno, że bycie zauważoną przez Rowana Ashcrofta jest o wiele bardziej niebezpieczne niż bycie ignorowaną.
Bo tacy faceci nie łakną czułości.
Oni łakną posiadania.
To miała być praca.
Nie sprawdzian moich granic.
Nie powolne, metodyczne osuwanie się w jego władzę.
Ale jeśli Rowan Ashcroft uzna, że moje miejsce jest pod jego biurkiem, to trudno.
Przetrwanie ma swoją cenę, a rachunki mają to gdzieś, jak je opłacę.
Miłość, krzywe i złamane serce
Jego ręka była między moimi nogami, a on znów zaczął mnie pieścić, każdą część, wewnątrz i na zewnątrz, jakby chciał poznać każdą cząstkę mnie. Myślę, że nigdy w życiu żaden mężczyzna nie dotykał mnie w ten sposób.
Ale Ethan był zdeterminowany, zaczął pocierać, naciskać, a ja nie mogłam się powstrzymać, krzycząc z rozkoszy, wyginając plecy i drżąc. Moje ręce były przyciśnięte do jego pleców, moje paznokcie wbijały się w jego skórę.
Wsadził jeden palec we mnie, na zewnątrz i do środka, pocierając kciukiem to miejsce, które doprowadzało mnie do szaleństwa. Nie przestawał, sprawiając, że moje wnętrze wspinało się coraz wyżej, aż byłam gotowa na szczytowanie.
„Ethan, mój Boże…” jęknęłam, nie mogąc mówić.
Byłam zbyt zajęta oddychaniem i jęczeniem, próbując się utrzymać. Krzyknęłam, napierając swoim rdzeniem na jego rękę, bo chciałam więcej i więcej.
Co byś zrobiła, gdyby mężczyzna, który zniszczył twoje życie, znów się pojawił?
Priscilla odkrywa, że ważnym nowym klientem w jej pracy jest jej dziecięca miłość i pierwszy zauroczenie... ale także mężczyzna, który nawiedzał jej nastoletnie lata.
Wyraźnie usłyszała, jak mówił… „Dlaczego chciałbyś wyjść z tą... dziewczyną? Chcesz być pośmiewiskiem? Chyba że lubisz dziewczyny... z nadwagą... jak małą świnkę,”... i wtedy zaczął się koszmar.
Ale teraz Ethan wraca i nie robi nic, tylko poluje na Priscillę.
Czy będzie w stanie zapomnieć, co zrobił? Czy uda jej się uciec przed Ethanem? Co nagle zainteresowało go nią po tylu latach?
Zdobyta przez miłość Alfy
Cztery lata temu misternie uknuta intryga Fiony zamieniła mnie z zwyczajnej omegi w skazańca, na którego barkach ciąży zarzut morderstwa.
Po czterech latach wracam do świata, którego prawie nie poznaję.
Moja najlepsza przyjaciółka Fiona, a zarazem moja przyrodnia siostra, stała się w oczach mojej matki idealną córunią. A mój były chłopak, Ethan, za chwilę będzie urządzał huczną, wystawną ceremonię zawarcia więzi… właśnie z nią.
Miłość, więzi rodzinne i reputacja, które kiedyś były dla mnie wszystkim, zostały mi przez Fionę odebrane, co do okruszka.
Kiedy dotarłam już do granic wytrzymałości i zaczęłam się zastanawiać, po co w ogóle jeszcze żyję, w moim życiu nagle pojawił się legendarny Alfa Lucas z Moonhaven.
Jest potężny i tajemniczy, budzi respekt i niemal nabożny lęk wśród wszystkich wilkołaków.
A jednak wobec mnie okazuje niezwykłą wytrwałość i zaskakującą czułość, taką, jakiej nigdy się nie spodziewałam.
Czy pojawienie się Lucasa jest darem od losu, czy początkiem kolejnego spisku?
Mój Dominujący Szef
Pan Sutton i ja mieliśmy tylko zawodową relację. On mną rządzi, a ja słucham. Ale wszystko to ma się zmienić. Potrzebuje partnerki na rodzinne wesele i wybrał mnie jako swoją ofiarę. Mogłam i powinnam była odmówić, ale co innego mogłam zrobić, gdy zagroził mojej pracy?
Zgoda na tę jedną przysługę zmieniła całe moje życie. Spędzaliśmy więcej czasu razem poza pracą, co zmieniło naszą relację. Widzę go w innym świetle, a on widzi mnie w innym.
Wiem, że to źle angażować się z szefem. Próbuję z tym walczyć, ale przegrywam. To tylko seks. Co złego może się stać? Nie mogłam się bardziej mylić, bo to, co zaczyna się jako tylko seks, zmienia kierunek w sposób, którego nigdy bym nie przewidziała.
Mój szef nie jest dominujący tylko w pracy, ale we wszystkich aspektach swojego życia. Słyszałam o relacjach Dom/sub, ale nigdy się nad tym nie zastanawiałam. Gdy między mną a panem Suttonem robi się gorąco, zostaję poproszona, by stać się jego uległą. Jak można stać się kimś takim bez doświadczenia czy chęci? To będzie wyzwanie dla nas obojga, bo nie radzę sobie dobrze, gdy ktoś mówi mi, co mam robić poza pracą.
Nigdy nie spodziewałam się, że coś, o czym nic nie wiedziałam, otworzy przede mną zupełnie nowy, niesamowity świat.












