Ukryta Róża Zniszczonego Alfy

-BEA-

Bea uniosła bukiet róż do światła, skupiając się na czerwonych płatkach. Był wczesny ranek, co oznaczało, że miała mnóstwo czasu, aby wymienić wyrzucone kwiaty, zanim musiała stawić się do pracy w kuchni.

Przyłożyła bukiet do nosa i wciągnęła powietrze. Mieszanka liści i płatków dodawała jej energii. Każda radość, jaką mogła znaleźć, sprawiała, że jej skromne życie jako niewolnicy było o wiele jaśniejsze. Dlatego szukała radości we wszystkim.

Jednak zganiła się ciężkim westchnieniem: „Stanie tu za długo tylko zwróci uwagę służby domowej”. Dostałaby kolejne baty, gdyby zobaczyli ją bezczynnie. Szybko odsunęła piękny bukiet od twarzy i umieściła go w pustym wazonie na fortepianie. Czerwień i kryształ w jasnym porannym słońcu były żywe i pełne życia.

Uwielbiała tę część biblioteki. Było tu cicho i zazwyczaj pusto, co pozwalało jej na chwilę wytchnienia. Zwykle była zmuszona do ciągłego ruchu. Zawsze musiała coś myć lub przestawiać. Ledwo miała czas na jedzenie, a nawet wtedy, jadła z koryta dla świń. Nie mogła jednak narzekać zbytnio, świnie dostawały najlepsze resztki z wczorajszego menu. A wczoraj rodzina miała melasę i bułeczki na śniadanie, a rodzina nigdy ich nie kończyła. To oznaczało, że tej nocy będzie miała tyle melasy i bułeczek, ile zdoła zjeść. Musiała tylko odpędzić masywne dziki, zanim mogła zebrać swoje łupy.

Gdy chwyciła stare, wyrzucone róże z krzesła, kolec przeciął jej kciuk, powodując, że upuściła bukiet. Gdy wylądował na kafelkowej podłodze, płatki i liście eksplodowały i rozproszyły się wokół jej stóp.

Z kciukiem w ustach, uklękła i zaczęła zbierać resztki. Myślała sobie: „O nie! Jeśli znajdą to później, znowu zabiorą mi buty!”

Zbierając kawałki, usłyszała, jak drzwi do biblioteki się otwierają i zobaczyła, jak jej Panowie wchodzą.

Visca, stary ex-Beta, i jego żona ciągnęli swoją córkę do cichej biblioteki. Zamknął drzwi gwałtownie, zanim odwrócił się do swojej córki.

„Savonnuh, nie chcę słyszeć żadnych sprzeciwów w tej sprawie!”

Bea zesztywniała. Gdyby ją złapali, na pewno by ją wychłostali. Może nawet zabraliby jej posiłki na cały tydzień.

„NIE OBCHODZI MNIE TO!” wrzasnęła Savonnuh. „Mam być Luną! Mam być rozpieszczana i kochana przez wszystkich. NIE mam być mamką dla złamanego Wilka!”

„Złamany Wilk.” Bea słyszała to określenie wiele razy przez lata. Urodzona z ludzkiej matki i czystokrwistego ojca, nigdy nie słyszała swojego Wilka. Naprawdę, nie wierzyła, że go ma. Była uważana za „Złamanego Wilka” od urodzenia.

Ciekawość była paliwem dla jej zesztywniałych mięśni. Powoli przeszła wokół nóg fortepianu, aby zajrzeć za sofę, która blokowała jej widok.

Bea obserwowała, jak skóra Viscy poruszała się, a futro dotykało jego twarzy i ramion. Fale emocji były widoczne na jego ciele.

Szorstko i z miarowym tonem zbliżył się do swojej córki. „WYJDZIESZ ZA DAXA! ZROBISZ wszystko, co trzeba, aby wyciągnąć naszą rodzinę z tej hańby. Nie obchodzi mnie, czy to oznacza, że zostaniesz wrzucona do dołu i zapomniana, córko.” Słowo córka zdawało się wisieć w powietrzu. Jak trucizna na wietrze.

Savonnuh kontynuowała: „Ojcze, proszę! Nie! Nie mogę za niego wyjść. Mówią, że jego ciało się nie rusza i zamiast tego więdnie jak złe brokuły. Chcesz, żeby taki mężczyzna był moim mężem?!”

Jeszcze raz, futro falowało na ramionach ex-Bety. Tym razem Bea zobaczyła, jak jego oczy zmieniają się na oczy Wilka, zanim odwrócił się i podszedł do okna. Ona wsunęła się z powrotem pod fortepian, ukrywając się za siedzeniem i modląc się do Bogini, aby pozostała niewidoczna.

„Kochanie. Nie mówimy, że chcemy, abyś została od nas zabrana. Chcemy dla ciebie jak najlepiej, a chociaż Dax nie jest już tym, kim był kiedyś, kochaliście się kiedyś, prawda?”

„Kochaliście? Oczywiście, że go kochałam. Miał odziedziczyć tron. Miał być Alfą. Był wszystkim, czego chciałam w partnerze. Kim jest teraz? I co mam zrobić z Billiahs?” Bea słyszała o umiejętnościach Savonnuh na pianinie. Była światowej sławy. „Mam marzenia, Mamo. WRESZCIE zostałam przyjęta do Billiahs. Mam wyjechać na wiosnę. Nawet Dax wiedział, przed wypadkiem, i był z tym w porządku. Nawet jeśli jego mózg jest teraz papką, to nie znaczy, że nie rozumiałby. Nie mogą mnie teraz zmusić do małżeństwa z nim.”

Visca odwróciła się od okna, ale Jules przemówiła pierwsza. „Wiem, kochanie. Wiem, że masz marzenia i masz rację; miał być kolejnym Alfą, ale…” Zapadła cisza, a Bea słyszała ciężkie oddechy Viscy.

„Ale co? Ale teraz nie potrafi nawet wytrzeć śliny z własnej twarzy.”

Zbyt przestraszona, by zerknąć zza krzesła, Bea nie widziała, co zrobiła Visca, ale usłyszała uderzenie skóry o skórę i mogła tylko przypuszczać, że była Beta uderzyła swoją córkę.

„Nie zawiedziesz naszego nazwiska. Nie zostałabyś przyjęta do Billiahs, gdyby nie ja!” Ton Viscy był niski i groźny. „Chcesz, żebyśmy wszyscy umarli? Po wszystkim, co poświęciliśmy, żeby cię uszczęśliwić, ZROBISZ to dla naszej rodziny. Przestaniesz być kapryśnym, rozpieszczonym dzieckiem i przygotujesz się do wyjazdu. Na swoje wesele.”

Bea słyszała oddalające się kroki oraz otwieranie i trzaskanie drzwi biblioteki. Wkrótce potem Savonnuh upadła na podłogę w kupce i zaczęła płakać. Przez łzy Bea słyszała, jak matka próbuje pocieszyć córkę, ale nic nie wydawało się pomagać.

Jej nogi zaczynały drętwieć, a pot spływał jej po plecach. Nie była pewna, jak długo jeszcze może pozostać ukryta pod pianinem.

Savonnuh już nie płakała, ale żadna z kobiet nie opuściła pokoju. Nie mogła zobaczyć ponad sofą, więc nie była pewna, co robią.

Głos Jules przerwał ciszę, gdy delikatnie przemówiła do Savonnuh. „Moja słodka, słodka córko. Przykro mi, że to się dzieje. Gdybym mogła cię od tego uwolnić, zrobiłabym to, ale nie mogę zmienić zdania Alfy. Wiem, że wydaje się, że twoje marzenia się kończą, ale nie możemy znać naszego losu. Prawda? Pomyśl, co będziesz przejmować.”

Jules stanęła, a Bea mogła zobaczyć, jak przez chwilę patrzy na swoją córkę, zanim odwróciła się w stronę pianina i podeszła bliżej.

„Będziesz miała całe gospodarstwo pod swoją kontrolą. Jeśli chcesz dalej grać na pianinie, to rób to. Jeśli chcesz podróżować, użyj pieniędzy księcia i podróżuj.” Zatrzymała się przy pianinie. Bea mogła poczuć zapach perfum z jej porannej kąpieli. Serce Bea waliło w jej piersi, dudniąc w uszach.

Wydawało się, że minęła wieczność, zanim Jules odwróciła się i wróciła do swojej córki. „Będziesz księżniczką, moja droga. Teraz wydaje się to ponure, ale to tak dalekie od prawdy.”

Bea słyszała szelest ubrań i powolne, ale lekkie kroki, zanim drzwi biblioteki otworzyły się i zamknęły. Potem cisza zapadła w bibliotece.

Bea upadła na podłogę w kupce i rozłożyła kończyny tak daleko, jak mogła. Jej serce nadal biło jak bęben, idąc na wojnę.

To było tak blisko! pomyślała Bea, zanim zamknęła oczy i pozwoliła strachowi i stresowi ustąpić z jej ciała.

To było, dopóki nie poczuła ręki i paznokci wbijających się w jej przedramię i wyciągających ją gwałtownie spod pianina.

„Ty obrzydliwa mała Bestio!” Jej oczy otworzyły się szeroko i wypełniły wściekłą twarzą matki, Jules.