Uwodzenie Pana Niedostępnego

Neonowe światła błyskały, a głośna muzyka rozbrzmiewała w Oak Hill Estate, ekskluzywnym prywatnym klubie.

Emily Harrison przeciskała się przez chaotyczny tłum, balansując tacą z drinkami, starając się jak najlepiej je sprzedać.

Nieświadomie pociągnęła za krótką spódniczkę uniformu – nieodzowny wymóg klubu.

Oprócz spódniczki miała na głowie parę puszystych uszu królika.

"Taka ładna buzia sprzedająca drinki – co za marnotrawstwo!" Pijany mężczyzna nagle wstał, blokując Emily drogę. Jego oczy bezwstydnie lustrowały ją od góry do dołu, spojrzenie drapieżne.

Emily odwróciła się do niego, jej niebiesko-zielone oczy były jasne i spokojne.

Miała mocny makijaż, z delikatnie wyciągniętymi kreskami i pełnymi czerwonymi ustami, które pod neonowymi światłami sprawiały, że wyglądała jak piękna, ale niebezpieczna nocna istota.

"Jeden drink kosztuje tysiąc dolarów," powiedziała spokojnie.

Mężczyzna – Jason Lee, lokalnie znany jako bogaty dzieciak z funduszu powierniczego – był wyraźnie oszołomiony urodą Emily. Przełknął ślinę, jego oczy pełne podziwu. "Naprawdę?"

Jego przyjaciele zaczęli go dopingować, głośno gwizdając.

"Kto by pomyślał, że wielka panna Harrison skończy sprzedając drinki? Gdyby ludzie to usłyszeli, pomyśleliby, że to żart!"

"Jason, trafiłeś dzisiaj na złoto! Nie przegap tej złotej okazji!"

Jason wyciągnął kartę kredytową z kieszeni, uderzył nią o stół i zrobił wielki gest. "Za każdy drink, który wypijesz tej nocy, przekażę tę kwotę. To może równać się twojej miesięcznej pensji w jedną noc!"

Emily zdecydowanie skinęła głową. "Umowa stoi."

Odłożyła tacę i podeszła do stołu Jasona. Bogaci playboye jak on żyli dla dreszczyku emocji. Stół był pokryty różnymi alkoholami, w tym kilkoma rodzajami mocnych trunków.

Emily podniosła kieliszek i wypiła go jednym haustem.

Mocny alkohol palił jej gardło i żołądek intensywnym ciepłem.

Łzy natychmiast napłynęły jej do oczu, ale walczyła z chęcią wymiotów, wbijając paznokcie w dłoń. Potem chwyciła drugi kieliszek i opróżniła go równie szybko.

Potrzebowała pieniędzy.

Gwizdy z loży VIP stawały się coraz głośniejsze, a oczy Jasona pełne były oczekiwania.

Emily je zignorowała i wypiła dziesięć kieliszków z rzędu. Zagryzła język, używając bólu, by zwalczyć zawroty głowy spowodowane alkoholem, a potem wyciągnęła smukłą rękę. "Dziesięć tysięcy dolarów. Kiedy dostanę zapłatę?"

Jason powoli wstał z loży, chwiejąc się lekko, gdy podchodził do Emily. "Po co ten pośpiech? Myślisz, że cofnę słowo? Pójdziemy do hotelu, a tam na pewno ci zapłacę."

Mówiąc to, jego ręka znalazła się na talii Emily.

Emily natychmiast odepchnęła jego rękę i cofnęła się. Alkohol zarumienił jej policzki, ale jej oczy pozostały zimne i czujne. "Trzymaj ręce przy sobie."

Upokorzony przed wszystkimi, Jason wpadł w szał. "Jesteś tylko wyrafinowaną dziewczyną na telefon, a mimo to udajesz, że jesteś szlachetną dziedziczką rodziny Harrison. Myślisz, że udawanie czyni cię cnotliwą? Chcesz pieniędzy, prawda? Chodź teraz ze mną do hotelu, a jeśli mnie zadowolisz, mogę nawet dorzucić napiwek."

Jego spojrzenie bezczelnie wędrowało po ciele Emily. "Jeśli odmówisz, nie dostaniesz nic."

Emily walczyła z palącym bólem w żołądku, zdając sobie sprawę, że Jason od początku planował ją oszukać.

Dyskretnie położyła rękę na brzuchu i powiedziała zimno, "Wypiłam alkohol, a ty jesteś mi winien pieniądze! Widziałam już wielu ludzi grających w te gry, ale ty jesteś pierwszym, który nie dotrzymuje umowy. Czy mam rozgłosić twoje obrzydliwe zachowanie?"

"Zegarek na moim nadgarstku mógłby kupić twoje życie, a ty śmiesz oskarżać mnie o skąpstwo!" Jason wściekł się jeszcze bardziej, wyciągając z portfela gruby plik pieniędzy i rzucając go brutalnie w twarz Emily.

"Chciałaś pieniądze, prawda? Schyl się i podnieś je."

Plik banknotów uderzył ją w twarz z siłą cegły.

Emily zatoczyła się, ale szybko odzyskała równowagę.

Rozejrzała się po twarzach tych, którzy cieszyli się z widowiska, jej karminowe usta niemal krwawiły od tego, jak mocno je zacisnęła.

Ci ludzie przyszli tu specjalnie, żeby się z niej naśmiewać.

Kiedy rodzina Harrisonów była na szczycie, ci ludzie nie byli godni jej obecności. Teraz, gdy upadła, rzucili się na nią jak sępy.

Jason kontynuował drwiny: "Co jest? Nie chciałaś pieniędzy? Teraz są twoje, jeśli je podniesiesz. Ale musisz uklęknąć, żeby to zrobić."

Paznokcie Emily wbijały się głębiej w jej dłonie. Spojrzała na rozrzucone na podłodze banknoty, jakby były splamione krwią.

Desperacko potrzebowała pieniędzy, ale wychowanie nie pozwalało jej się zgiąć. Nawet stojąc tam, jej plecy pozostawały idealnie proste.

Jego przyjaciele śmiali się głośno.

"Pani Harrison, przestań udawać. Naprawdę myślisz, że rodzina Harrisonów jest nadal taka jak kiedyś?"

"Jak się zmieniły role! Twoja rodzina kiedyś patrzyła z góry na Lee, ale teraz mogę używać pieniędzy, żeby cię poniżyć!"

Emily walczyła z przytłaczającym poczuciem upokorzenia.

Patrząc na swoją krótką spódnicę, nagle uśmiechnęła się gorzko.

W tym momencie, czy zostało jeszcze coś do zachowania? Porzuciła to wszystko w dniu, w którym zdecydowała się pracować w tym klubie.

Wśród szydzącego tłumu, Emily w końcu zaczęła powoli się schylać.

Ale gdy miała już sięgnąć po pieniądze na podłodze, zimny, obojętny głos przeciął hałas. "Tak głośno."

Emily instynktownie spojrzała w górę.

Mężczyzna w jasnoszarym, casualowym stroju stał tam. Jego rysy były wyrafinowane i ostre, jakby były ulubionym dziełem Boga.

Jego stalowoniebieskie oczy były całkowicie obojętne, jakby nic na świecie nie zasługiwało na jego uwagę. Otaczała go aura zimnej obojętności.

To był Michael Wilson.

Jego asystent, Jonathan Parker, natychmiast przystąpił do organizowania oczyszczenia klubu.

Menadżer klubu kłaniał się wielokrotnie, przepraszając: "Przepraszam za zakłócenie spokoju pana Wilsona. Zaraz usuniemy tych niepożądanych gości."

Odwrócił się, rzucając groźne spojrzenie Jasonowi i jego grupie. "Wynocha, teraz!"

Jason był wściekły, ale nie odważył się odezwać - nawet najbardziej lekkomyślny nie ryzykowałby obrażenia Michaela. Musiał odejść sfrustrowany, zatrzymując się obok Emily, by zagrozić. "Miałaś dziś szczęście. Następnym razem nie będziesz."

Emily trzymała wzrok spuszczony, zbyt zawstydzona, by spojrzeć w górę. Mogła znieść każde traktowanie czy upokorzenie - była do tego przyzwyczajona - ale przed Michaelem nie mogła udawać, że jej to nie obchodzi.

Menadżer zebrał wszystkie rozrzucone pieniądze z podłogi i wręczył je Emily. "Na co czekasz? Idź obsłużyć pana Wilsona natychmiast."

Emily spojrzała zaskoczona, tylko po to, by napotkać obojętny wzrok Michaela.

Nie odezwał się, po prostu ruszył na górę.

Po chwili wahania, Emily poszła za nim.

Michael rzadko odwiedzał ten klub, ale kiedy to robił, zawsze była przydzielana do obsługiwania go. Może dlatego, że uważał ją za czystszą od innych pracowników.

W prywatnym pokoju na drugim piętrze muzyka była znacznie cichsza.

Michael siedział leniwie na głównym miejscu.

Emily powoli podeszła, aby nalać mu drinka. Ból w jej żołądku narastał, ale znosiła go w milczeniu.

Nagle chłodny głos mężczyzny dobiegł z góry. "Czy jesteś chora?"