บทนำ
"แก้ผ้าสิ..."
"ว่าไงนะ!"
"ไม่อยากให้ฉันเอากับใคร เธอก็ทำหน้าที่ 'เมีย' สิ"
"ฟรานซิส! มากไปแล้วนะ!"
"งั้นฉันทำหน้าที่ 'ผัว' แทนละกัน!"
เขามันชั่วร้ายที่สุด! หน้ามึน! กวนประสาท!
ทำไมสามีของฉันต้องเป็นไอ้ผู้ชายอันตรายแถมนิสัยดิบเถื่อนอย่างหมอนี่ด้วย!
ใครบอกแต่งงานกันแล้วเดี๋ยวก็รักกัน
ฉันมีแต่จะเกลียดเขามากขึ้น! มากขึ้น! และโคตรมากขึ้น!
บท 1
ณ โบสถ์แห่งหนึ่ง
ประตูบานใหญ่ถูกเปิดกว้างพร้อมร่างบางในชุดเจ้าสาวสีขาว มือบางคล้องแขนชายวัยกลางคนขณะทั้งคู่ก้าวเข้าสู่ทางเดินถอดยาว สองข้างทางล้วนเต็มไปด้วยญาติพี่น้องและเพื่อนสนิทของทั้งสองฝ่าย ยังไม่รวมผู้ชายชุดดำอีกนับสิบคนที่ยืนกระจายรอบ ๆ งาน
ดวงตาหวานมองผ่านผ้าปิดหน้าบางเบาไปทางแท่นพิธีเบื้องหน้า ปรากฏร่างสูงในชุดสีขาวสะอาดตายืนเด่นสง่า วันนี้เขาแต่งตัวเรียบร้อยต่างไปจากปกติ ใบหน้าหล่อราวเทพบุตรเรียบตึงไร้ความรู้สึก ทั้งคู่สบตากันนิ่งเมื่อผู้เป็นบิดาส่งมือบางของลูกสาวให้แก่ชายหนุ่มที่ยื่นมารับ เธอส่งยิ้มละมุนให้บิดาแล้วหันหน้าสู่แท่นพิธีโดยไม่สนใจคนข้างกายอีกเลย
“ขอเชิญเจ้าบ่าวและเจ้าสาวกล่าวคำปฏิญาณ”
เสียงบาทหลวงเริ่มพิธีอันศักดิ์สิทธิ์ มือบางกำดอกไม้ในมือพลางเม้มริมฝีปากแน่น ฝ่ายเจ้าบ่าวจึงเป็นฝ่ายกล่าวขึ้นก่อน เพราะเขาอยากจะจบงานนี้ให้เร็วที่สุด
“ผมนายฟรานซิส... ขอรับนางสาวพลอยณภัทรเป็นภรรยา”
“...”
“ขอสัญญาว่าจะซื่อสัตย์ต่อภรรยา... ทั้งในยามสุขและยามทุกข์... ในเวลาป่วยและเวลาสบาย”
“...”
“จะรัก ยกย่อง และให้เกียรติภรรยาจนกว่าชีวิตจะหาไม่”
สิ้นคำกล่าวปฏิญาณด้วยน้ำเสียงเฉยชาของเจ้าบ่าว ผู้เป็นเจ้าสาวจึงแอบเหลือบมองใบหน้าไร้ความรู้สึกของเขาอีกครั้ง
เขากล่าวคำสาบานออกมาโดยที่รู้อยู่แก่ใจว่าตัวเองทำตามคำสาบานนั้นไม่ได้เนี่ยนะ...
เสียงกระแอมแผ่วเบาจากด้านหลังทำให้ร่างบางในชุดเจ้าสาวขยับตัวนิดหน่อย สายตาจับจ้องอ่านคำปฏิญาณบนแท่นพิธีด้วยหัวใจหนักอึ้ง
“ฉัน... นางสาวพลอยณภัทร ขอรับ... นายฟรานซิสเป็นสามี” น้ำเสียงหวานเปล่งออกมาแผ่วเบา หากทว่าความเงียบของทุกคนกลับผลักดันให้เสียงของเธอก้องกังวานอย่างชัดเจน กว่าจะเอ่ยออกมาแต่ละคำมันช่างยากเย็นนัก มันยากจริง ๆ กับการต้องฝืนพูดในสิ่งที่เราไม่ได้รู้สึก
“…”
“ขอสัญญาว่า... จะซื่อสัตย์ต่อสามี ทั้งในยามสุขและยามทุกข์... ในเวลาป่วยและเวลาสบาย”
“…”
“จะรัก... ยกย่องและให้เกียรติสามีจนกว่าชีวิตจะหาไม่”
พูดไปแล้ว... คำสาบานนั่น...
“เชิญเจ้าบ่าวและเจ้าสาวสวมแหวนให้กัน” บาทหลวงยิ้มรับคำปฏิญาณพลางเอ่ยขึ้น
“…” แหวนวงเล็กถูกสวมลงบนนิ้วนางข้างซ้ายของเจ้าสาว เธอจ้องมองมันด้วยความรู้สึกอึดอัด มันไม่ใช่แค่แหวนแต่งงานธรรมดาทั่วไป แต่มันคือโซ่ตรวนที่คล้องทั้งชีวิตของเธอไว้กับผู้ชายคนนี้
“…” มือบางสวมแหวนวงใหญ่ใส่นิ้วนางข้างซ้ายของเขาเช่นกัน ความเงียบยังปกคลุมรอบตัว ทั้งสองสบตากันนิ่งเมื่อพิธีแลกแหวนเสร็จสิ้น หากทว่าประโยคต่อมาของบาทหลวงกับกระตุกหัวใจดวงน้อยให้เต้นแรงฉับพลัน
“เชิญเจ้าบ่าวและเจ้าสาวจูบสาบานต่อหน้าพระเจ้า”
จะ... จูบเหรอ!
เจ้าสาวคนสวยกัดริมฝีปากบางแน่น เธอจ้องตาร่างสูงด้วยสายตาห้ามปราม เขาแค่นหัวเราะแผ่วเบาขณะเปิดผ้าผืนบางขึ้นเผยให้เห็นใบหน้าสวยชัดเจน เขาโน้มใบหน้าหล่อเข้าไปใกล้แล้วรั้งท้ายทอยคนตัวเล็กเพื่อปรับองศาใบหน้า
“ยะ... อย่านะ” เสียงหวานกระซิบแผ่ว
ทำไม่ได้นะ... จูบไม่ได้…
“เล่นละครทั้งที”
“…”
“เล่นให้สมบทบาทหน่อยเป็นไง”
“...อื้อ” มือบางยกขึ้นวางบนแผ่นอกแกร่งเมื่อเจ้าบ่าวสุดหล่อประกบริมฝีปากลงบนริมฝีปากของเจ้าสาวแสนสวย ริมฝีปากร้อนบดคลึงเร่าร้อนเผาผลาญสติและเรี่ยวแรงของภรรยาหมาด ๆ อย่างเธอจนแทบจะเป็นลม
นี่มันไม่ใช่จูบสาบานแล้ว... นี่มันจูบเพราะความใคร่มากกว่า!
“...หึ” สามีหมาด ๆ ผละริมฝีปากออก เขากระตุกยิ้มร้ายกาจขณะที่สติของเธอยังล่องลอยไปกับจูบเร่าร้อน
“รีบโยนดอกไม้ซะสิ ฉันเบื่องานนี้เต็มทนแล้ว”
ดวงตาสวยตวัดมองคนเป็นสามี ใบหน้าเห่อร้อนเรียบตึงหันหลังกลับไปหาทุกคนในงาน
“กรี๊ด! โยนมาทางนี้เลยแหวนพลอย!”
บรรดาเพื่อนเจ้าสาวทั้งสี่คนกรูกันเข้ามารอรับช่อดอกไม้จากเจ้าสาวคนสวย งานแต่งงานครั้งนี้จัดขึ้นเล็ก ๆ แบบส่วนตัวจึงมีเพียงเพื่อนสนิทจริง ๆ เท่านั้นที่เธอเชิญมา เจ้าของชื่อแหวนพลอยเผยรอยยิ้มขบขำก่อนจะหันหลังแล้วโยนดอกไม้ไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว
“โธ่... ทำไมดอกไม้ตกไปที่เธอล่ะแหวนเพชร” เสียงนิราบ่นอุบพลางส่งสายตาเสียดายไปทางสาวน้อยร่างเล็กที่ยืนถือช่อดอกไม้อยู่ในมือ
“...เอ่อ มันตกมาเองนะพี่นิรา เอาไปสิฉันไม่เอาหรอก” แหวนเพชรยื่นช่อดอกไม้ให้นิราทันที เธอรีบโบกมือปฏิเสธอย่างรวดเร็ว
“ไม่เอา ๆ สงสัยเธอจะได้แต่งงานต่อจากพี่สาวเธอแน่ ๆ เลยยัยเพชร ฮ่า ๆ”
“นั่นสิ ฮ่า ๆ ฮอตทั้งพี่ทั้งน้องเลยนะ”
ทอฟ้ากอดคอแหวนเพชรพลางขยิบตาให้เจ้าสาวคนสวยที่บัดนี้หน้าตึงไปแล้ว แหวนเพชรเหลือบมองร่างสูงที่ยืนถัดจากเธอไปไม่ไกลนัก เขาส่งยิ้มมุมปากพลางส่งสายตาล้อเลียนมาให้ เธอจึงรีบเบี่ยงหน้ากลับมามองพี่สาวคนสวยก่อนจะกระซิบกับเพื่อนพี่สาวเสียงเบา
“โธ่พวกพี่ก็… พี่ก็รู้ว่าพี่พลอยเขาแต่งเพราะ...”
“เอาล่ะสาว ๆ แม่ว่าได้เวลาส่งตัวบ่าวสาวแล้วนะ!” น้ำเสียงใจดีเอ่ยขัดคำพูดของลูกสาวคนเล็กเอาไว้ คุณหญิงไพลินเดินเข้ามาโอบกอดลูกสาวคนโตอย่างรักใคร่” วันนี้ลูกสาวของแม่สวยที่สุด”
“ขอบคุณค่ะแม่...” แหวนพลอยชำเลืองตามองร่างสูงข้างกายที่กำลังยืนคุยกับบิดาของเธอด้วยสีหน้าสงสัย ใบหน้าหล่อของเขาเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรในใจ “แม่คะ... พ่อคุยอะไรกับเขาหรือคะ?”
คุณหญิงไพลินยิ้มเอ็นดูลูกสาว ท่านรู้สึกสบายใจอย่างที่สุดเมื่อแหวนพลอยลูกสาวคนโตได้เป็นส่วนหนึ่งในตระกูลเก่าแก่อย่างเดริตโต้ ตระกูลที่ทรงอิทธิพลอันดับต้น ๆ ของประเทศ
“เรื่องจดทะเบียนสมรสจ้ะ”
“คะ?” ใบหน้าสวยชักสีหน้าตกใจ” ทะเบียนสมรส... แม่คะ! ทำไมต้องจดด้วย... พลอยยังเรียนไม่จบเลยนะคะ!”
กลุ่มเพื่อนเจ้าสาวเริ่มหันมองตามเสียงหวานที่เผลอร้องออกมาจนคนเป็นแม่ตอนนิ่วหน้าดุ ท่านถอนหายใจน้อย ๆ พลางลูบเรือนผมสีน้ำตาลของลูกสาวเบา ๆ
“มันเป็นข้อตกลงนะพลอย”
“แต่…”
“เรารับปากแม่แล้วนะ”
คุณหญิงไพลินขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด แหวนพลอยงับปากที่กำลังจะแย้งในทันที เธอเลื่อนสายตามองร่างสูงที่เดินมาทางนี้ สายตาของเขามันช่างราบเรียบและว่างเปล่า เขาหยุดตรงหน้าเธอแล้วจ้องหน้ากันนิ่งจนคนเป็นแม่ต้องเป็นฝ่ายถามขึ้น
“พร้อมแล้วใช่ไหมตาฟราน”
“...ครับคุณอา”
“งั้นอาฝากน้องด้วยนะลูก ส่วนเรื่องของใช้ส่วนตัวกับเสื้อผ้าของแหวนพลอย อาจะให้คนเอาไปส่งให้ที่คอนโดของเรานะ”
“...ครับ” ฟรานซิสตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพเช่นเดิม มีเพียงแววตาที่เขาส่งมาให้ร่างบางเท่านั้นที่เริ่มทวีความหงุดหงิดขึ้น
“แม่คะ... หมายความว่ายังไงคะ?” แหวนพลอยถามมารดาด้วยสีหน้าตื่น ๆ
“หมายความว่าพลอยต้องย้ายไปอยู่กับฟรานซิสไงลูก”
ว่าไงนะ...
“เอาล่ะเจ้าบ่าวเจ้าสาว มาจดทะเบียนแล้วค่อยส่งตัวนะ แหวนพลอย... มาหาพ่อสิลูก” เสียงบิดาดังขึ้นจากด้านหลัง ร่างบางจึงหันไปสนใจในที่สุด เธอส่งยิ้มน่ารักให้ผู้เป็นพ่อแล้วเดินเข้าไปสวมกอด “ต่อไปนี้ลูกสาวพ่อเป็นคนของแล้วนะ วางตัวให้เหมาะสมกับตำแหน่งนายหญิงนะพลอย”
น้ำตาเม็ดเล็ก ๆ ไหลซึมออกมาจากดวงตาสวย เธอรู้สึกใจหายยิ่งนัก เมื่อระลึกได้ว่าต้องห่างจากอ้อมกอดนี้แล้ว ถึงแม้จะไม่ได้ไปไหนไกล แต่ต้องแยกบ้านกันนอน แยกโต๊ะกันทานอาหาร เพราะชีวิตเธอต่อไปนี้ต้องใช้ร่วมกับผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นสามี...
บทล่าสุด
#89 บทที่ 89 SPECIAL SO HOT
อัปเดตล่าสุด: 12/2/2025#88 บทที่ 88 SPECIAL MARRY
อัปเดตล่าสุด: 12/2/2025#87 บทที่ 87 EPILOGUE ของขวัญล้ำค่า
อัปเดตล่าสุด: 12/2/2025#86 บทที่ 86 คุกเข่า
อัปเดตล่าสุด: 12/2/2025#85 บทที่ 85 อ่อนแอ
อัปเดตล่าสุด: 12/2/2025#84 บทที่ 84 ค่าโง่
อัปเดตล่าสุด: 12/2/2025#83 บทที่ 83 ปลดปล่อย
อัปเดตล่าสุด: 12/2/2025#82 บทที่ 82 ไม่อยากฟัง
อัปเดตล่าสุด: 12/2/2025#81 บทที่ 81 เป็นห่วง
อัปเดตล่าสุด: 12/2/2025#80 บทที่ 80 หายไป
อัปเดตล่าสุด: 12/2/2025
คุณอาจชอบ 😍
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ
“หยุดมโนเลยอ้วน กูแค่ให้เกียร์ ไม่ได้คิดจะเอาทำเมีย” ชิ! เบรกซะฉันล้อลากเลยไอ้พี่บ้านี่
ใครจะอยากไปเป็นเมียนักเลงแบบพี่ล่ะ
“ไม่รู้ล่ะ ใจพี่อยู่ที่นิ่มแล้ว” ฉันพูดออกไป
ก็ฉันเคยได้ยินพี่ ๆ พูดว่าใจอยู่เกียร์ เพราะงั้นเขาก็ให้ฉันแล้ว สรุปแล้วหัวใจเขาอยู่ที่ฉัน
“มโนล้วน ๆ เลยนะมึง” พี่เคลิ้มเขาส่ายหัวใส่ฉัน แล้วจากนั้นเขาก็ขับรถออกจากข้างทางที่อยู่ข้างบ้านหลังใหญ่ที่เขาเดินหายเข้าไป
“เดี๋ยวนิ่มจะดูแลให้ดีเลยนะจ๊ะ” ฉันฉีกยิ้มใส่พี่เคลิ้ม
ก็ตอนนี้พี่เขาอกหัก ฉันก็แค่อยากเห็นพี่เขายิ้มก็แค่นั้น
“เรื่องของมึง เพราะกูไม่สนใจ มึงจะทิ้งก็ได้นะถ้ามันเกะกะลูกตามึง หรือจะให้กูโยนทิ้งตอนนี้ก็ได้นะ”
“อย่ามายุ่งกับของนิ่มนะ! ตอนนี้มันเป็นของนิ่มแล้ว พี่ห้ามยุ่ง”
“มโนอะไรก็มโนไป แต่อย่ามโนว่ากูเป็นผัวมึงก็พอ เพราะมันเป็นไปไม่ได้”
“ชิ! คิดว่านิ่มอยากเป็นเมียพี่หรือไง ฝันไปเถอะ นักเลงอย่างพี่เคลิ้ม นุ่มนิ่มไม่เอามาเป็นผัวหรอก ปวดหัวเรื่องผู้หญิงที่เยอะอย่างกะฝูงวัวฝูงควาย แล้วนิ่มก็ไม่มีปัญญาวิ่งหนีคู่อริพี่ด้วย นิ่มอ้วน นิ่มเหนื่อย”
“มึงมโนไปไกลแล้วนะอ้วน หยุดต่อมมโนมึงเดี๋ยวนี้”
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...
ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
ขย้ำรักเลขา NC-20
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
กรงรักจำนน
เขามีคนรักอยู่แล้ว ทว่าเพื่อย่า เขายอมแต่งงานปลอม ๆ กับเธอ และยอมทำทุกอย่างยกเว้น “อยู่ด้วยกันจริง ๆ”
เมื่อย่าเร่งรัดอยากได้หลาน เขาเสนอให้เธอตั้งครรภ์ด้วยสเปิร์มของคนอื่นเพื่อไม่ต้องแตะต้องกันสักนิด และนั่นคือวันที่หัวใจของเธอแตกละเอียด
จนกระทั่งแผนชั่วของใครบางคนทำให้เขาและเธอต้องนอนบนเตียงเดียวกันโดยไม่ตั้งใจ
และนั่น…ทำให้ชีวิตทุกคนพังครืน
เธอถูกใส่ร้าย ถูกขับไล่ ถูกเหยียบย่ำจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรี
ขย่มรักมาเฟีย
"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."
"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."
"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"
"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"
"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"
"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด













