เงาของไอวี่

ฉันจ้องมองกำแพงสีเทา พลางนึกถึงชีวิตที่เหมือนตกนรกทั้งเป็นของตัวเอง ใช่ ชีวิตทั้งชีวิตของฉันมันเหมือนความผิดพลาดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่มีใครรักฉัน ไม่มีใครใส่ใจความเป็นอยู่ของฉันมากพอที่จะโทรมาถามไถ่ แต่ก็นะ จอห์นโทรมา คงจะโทรมาเพื่อให้แน่ใจว่าฉันยังไม่ฆ่าตัวตายล่ะมั้ง เขาช่างเป็นคนดีเสียจริง ยังไงเขาก็เป็นคนดีคนหนึ่งนี่นา

แต่ดูเหมือนว่าช่วงเดือนที่ผ่านมาอะไรๆ มันจะเลวร้ายลงไปอีก ฉันอยากจะย้อนเวลากลับไปหา ความผิดพลาดครั้งนั้น ที่ฉันได้ทำลงไป แล้วตะโกนใส่หน้าตัวเองว่ามันไม่คุ้มกับความเจ็บปวดเลย! แค่ออกไปจากเมืองนี้แล้วอย่าหันหลังกลับมาอีก! แน่นอนว่า ตอนนั้นฉันคงคิดว่าตัวเองบ้าไปแล้วและคงหัวเราะจนต้องถูกหามส่งโรงพยาบาล ซึ่งพูดตามตรง นั่นอาจจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดก็ได้! อย่างน้อยถ้าฉันอยู่ในโรงพยาบาล ฉันก็คงไม่ต้องมานั่งสะอึกสะอื้นอยู่ในห้องน้ำแบบนี้เพราะชีวิตที่พังพินาศของตัวเอง

เมื่อสองสัปดาห์ก่อน ฉันเดินออกจากห้องตรวจของหมอด้วยความตื่นเต้นสุดขีด มันเป็นวันที่มีความสุขที่สุดในชีวิตของฉันเลย! ในที่สุดฉันก็มีค่าขึ้นมาบ้าง! ฉันมีข่าวใหญ่จะบอกคริส ฉันมั่นใจว่าเขาจะต้องดีใจเมื่อฉันบอกเขา และเรื่องระหว่างเราจะกลับมาดีเหมือนเมื่อหกเดือนก่อน เขาจะกลับมาใส่ใจฉันอีกครั้ง… อย่างน้อยนั่นก็คือสิ่งที่ฉันคิดอย่างใสซื่อ ตอนนี้ฉันรู้ดีแล้วล่ะ!

ช่วงหลังๆ มานี้เขาทำตัว แปลกไป และการที่ฉันป่วยก็ไม่ได้ช่วยอะไรให้ดีขึ้นเลย เขาพยายามผลักไสฉันและใช้เวลาอยู่ที่ทำงานนานหลายชั่วโมง โดยอ้างว่ากำลังพยายามเก็บเงินหรือไม่ก็มีโปรเจกต์ใหญ่ที่กำลังทำอยู่ เขาบอกว่าอีกสองสามสัปดาห์จะได้หยุดพักแล้วเราจะได้ไปเที่ยวกัน เรื่องทั้งหมดนั่นมันเป็นความจริงใช่ไหม? เขาไม่มีทางโกหกฉันหรอก! เขารักฉันนี่! เขาถึงขนาดขอฉันแต่งงาน แล้วทำไมเขาจะมาโกหกฉันล่ะ?

เราแต่งงานกันมาได้หกเดือน… และใช่ การแต่งงานตอนอายุ 20 มันก็ดูเด็กไปจริงๆ และฉันก็ไร้เดียงสา ฉันรักเขา (หรืออย่างน้อยก็คิดว่ารัก) และเขาก็ทุ่มเทความสนใจทั้งหมดมาที่ฉัน เขาบอกว่าฉันเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดเท่าที่เขาเคยรู้จัก และเขาอยากจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่กับฉัน! นั่นมันต้องมีความหมายอะไรบ้างสิ! โดยเฉพาะเมื่อไม่เคยมีใครบอกว่าฉันสวยเลย ฉันเป็นตัวน่ารำคาญและเป็นภาระ… ไม่ใช่คนที่จะมีใครมาแต่งงานด้วยเพียงเพราะเหตุผลแค่นั้น

แต่พูดตามตรงนะ ฉันไม่มีที่อื่นจะไป ฉันเกาะติดเขาและเรียกร้องความสนใจมากเสียจนมองไม่เห็นว่าเขากำลังทำอะไรกับฉันจนกระทั่งมันสายเกินไป ฉันน่าจะหนีไปตั้งแต่ตอนที่มีโอกาส ฉันเดาว่านั่นคงทำให้ฉันดูโง่สินะ… อย่างน้อยนั่นก็คือสิ่งที่พ่อแม่ของฉันคงจะพูด

ฉันหวังว่าฉันจะมีความสัมพันธ์ที่ดีกับพ่อแม่ แต่ฉันไม่มี พวกเขาไล่ฉันออกจากบ้านทันทีที่ฉันอายุครบ 18 โดยอ้างว่าฉันเป็นภาระ พวกเขาใช้ประโยชน์จากฉันเหมือนกับคนอื่นๆ ต่อหน้าคนอื่น พวกเขาแสร้งทำตัวเป็นพ่อแม่ที่น่ารัก แต่ที่บ้าน ฉันเหมือนตกนรกทั้งเป็น พวกเขาไม่เคยลงไม้ลงมือกับฉัน เพราะนั่นจะทำให้โรงเรียนเข้ามาเกี่ยวข้องและสุดท้ายก็เป็นตำรวจ ไม่เลย สิ่งที่ทรมานฉันมากที่สุดคือคำพูดและการเพิกเฉยของพวกเขาต่างหาก พวกเขาไม่เคยพลาดโอกาสที่จะบอกว่าฉันไร้ค่าแค่ไหน และบอกว่าฉันเป็นสาเหตุที่ทำให้น้องสาวฝาแฝดของฉันต้องตาย แล้วถ้าเป็นฉันที่ตายแทนไวโอเล็ต พวกเขาจะรักเธอบ้างไหมนะ? ฉันคงไม่มีวันได้รู้คำตอบ

ฉันกับฝาแฝดหน้าตาเหมือนกันมาก เราสองคนมีผมสีแดงเพลิงเหมือนกันเปี๊ยบ ต่างกันแค่เธอตาสีฟ้า ส่วนฉันตาสีเขียว เธอเสียชีวิตด้วยโรคปอดบวมตอนฉันอายุห้าขวบ ฉันไม่เข้าใจเลยว่าเรื่องนั้นมันหมายความว่าฉันเป็นคนทำให้น้องสาวตัวเองตายได้ยังไง! ตอนนั้นฉันก็ป่วยเหมือนกันนะ เพียงแต่ฉันรอดมาได้ แต่เธอไม่รอด ทั้งหมดที่ฉันรู้ก็คือฉันคิดถึงเธอ และรู้สึกเหงามาตลอดตั้งแต่เธอจากไป

ฉันทำงานเล็กๆ น้อยๆ มาตั้งแต่อายุสิบสองและมีเงินเก็บในธนาคารที่พ่อแม่ฉันแตะต้องไม่ได้ คุณปู่คุณย่าช่วยฉันเปิดบัญชีโดยที่พ่อแม่ไม่รู้ ฉันอยากจะไปอยู่กับพวกท่านใจจะขาด แต่ท่านก็ออกเดินทางท่องเที่ยวรอบโลกไป ท่านไม่ได้ใส่ใจฉันมากพอที่จะพาไปด้วย ก็แค่ช่วยให้ฉันมีเงินพอประทังชีวิตไปวันๆ เท่านั้นแหละ

หลังจากที่พวกเขาไล่ฉันออกจากบ้าน ฉันก็ไปหาเพื่อนสนิทชื่อมิเชล ครอบครัวของเธอรับฉันไปอยู่ด้วยสองสามเดือน ฉันเป็นหนี้บุญคุณพวกเขาไปชั่วชีวิต พ่อแม่ของมิเชล คือลิเดียกับโจ ดีกับฉันเสมอและไม่เคยปฏิบัติกับฉันเหมือนเป็นภาระเลย และเมื่อเราเก็บเงินได้มากพอ ฉันกับมิเชลก็ย้ายออกมาเช่าอะพาร์ตเมนต์อยู่ด้วยกัน

แล้วคริสก็ก้าวเข้ามาเหมือนอัศวินขี่ม้าขาว… อย่างน้อยตอนนั้นฉันก็คิดแบบนั้นล่ะนะ

เขาแก่กว่าฉันไม่กี่ปีและเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้ว เขาทำงานด้านการเงินและกำลังไปได้สวยตอนที่เจอฉันที่ร้านอาหารเล็กๆ ที่ฉันทำงานอยู่ ฉันคิดว่ามันคือรักแรกพบ… ฉันน่าจะไปเช็กสายตาซะหน่อยนะ! แต่ฉันจะไปรู้ได้ยังไงกันล่ะ? ฉันโหยหาความรักมากเสียจนยอมเดินตามเขาไปอย่างไม่ลืมหูลืมตา

เราคบกันได้เดือนเดียว ฉันก็หลงเขาหัวปักหัวปำ เขาบอกว่าฉันไม่จำเป็นต้องทำงานอีกต่อไปแล้วและย้ายไปอยู่กับเขาได้เลย เขาจะดูแลฉันเอง แล้วเราจะมีความสุขด้วยกัน เราจะสร้างครอบครัวด้วยกันและแก่เฒ่าไปด้วยกัน… ภาพฝันอันแสนสุขฟูฟ่องลอยอยู่ตรงหน้า บดบังตาจนฉันมองไม่เห็นความจริง

ฉันไม่รู้เลยว่าวินาทีที่ฉันตกลงแต่งงานกับเขาคือความผิดพลาดครั้งแรกในอีกหลายๆ ครั้งที่จะตามมา ทำไมฉันถึงไปตกลงอะไรแบบนั้นทั้งที่เพิ่งรู้จักผู้ชายคนหนึ่งได้แค่เดือนเดียว? แค่คิดถึงเรื่องนี้ตอนนี้ก็รู้สึกขยะแขยงตัวเองจะแย่ ฉันมันโง่จริงๆ! ฉันเกลียดที่ตัวเองเป็นคนหัวอ่อนแบบนี้! (เออ ก็คงถือว่าเป็นบทเรียนไปแล้วกัน)

เราจัดงานแต่งงานกันอย่างเร่งรีบ จดทะเบียนสมรสกันในสัปดาห์ถัดมาที่ที่ว่าการอำเภอ แล้วฉันก็ย้ายเข้าไปอยู่กับเขา ฉันลาออกจากงานตามที่เขาขอและเอาเงินของฉันไปใส่ไว้ในบัญชีของเขาเพื่อความปลอดภัย ฉันรู้! ทำไมฉันถึงมองไม่เห็นสัญญาณอันตรายพวกนั้นนะ? มันไม่ใช่แค่สัญญาณเตือน แต่มันเหมือนเสียงไซเรนที่ดังลั่นบอกให้ฉันหนีไปให้พ้นจากตรงนั้น! แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่ฟัง คิดว่าเขาจะรักฉันตลอดไป ฉันคงโทษใครไม่ได้นอกจากตัวเองที่ไม่สังเกตให้เร็วกว่านี้!

ทันทีที่ฉันเอ่ยคำว่า “ตกลงค่ะ” ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป เขากลายเป็นคนเจ้ากี้เจ้าการและขี้โมโห เขาต้องให้ทุกอย่างสมบูรณ์แบบ ไม่อย่างนั้นเขาจะทุบตีฉัน แม้แต่เรื่องบนเตียงก็ยังเป็นรูปแบบหนึ่งของการควบคุม เป็นการลงโทษ ฉันไม่เคยทำอะไรดีพอสำหรับคริสเลย เขาจะดูถูกฉันต่อหน้าเพื่อนๆ ของเขายามที่พาฉันไปงานเลี้ยง แล้วก็ไปโปรยเสน่ห์ใส่ผู้หญิงโสดทุกคน ทำเหมือนฉันไม่ได้ยืนดูเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ตรงนั้น ถึงขนาดนั้นแล้วฉันก็ยังตาสว่างไม่ได้เสียที! ฉันเป็นอะไรของฉันกันแน่? ทำไมตอนนั้นฉันถึงไม่รู้ตัวว่าไม่ว่าฉันจะทำอะไร ฉันก็จะไม่มีวันดีพอสำหรับความรักและความเสน่หาจากเขา?

ดังนั้นเมื่อฉันกลับมาถึงบ้านในวันนั้น พร้อมกับข่าวใหญ่ของฉัน แล้วกลับมาเจอสามีตัวเองอยู่บนโซฟาโดยมีเพื่อนสนิทของฉันนั่งคร่อมร่างเปลือยเปล่าของเขาอยู่ ฉันก็สติแตกเลยสิ ฉันตะโกนด่าทอพวกเขาสารพัด