Å Vinne Arvingen Som Mobbet Meg
Sophie_RS · Zakończone · 206.6k słów
Wstęp
Jeg ser opp i hans nydelige grønne øyne, og svaret mitt kommer umiddelbart: "Ja."
"Og tar du, Nathan Edward Ashford, April Lillian Farrah til din lovformelige ektefelle, i gode og onde dager, i sykdom og helse, til døden skiller dere ad?"
Nathan klemmer hånden min og lener seg fremover. Leppene hans berører øret mitt, og en skjelving går nedover ryggen min.
"Du er virkelig dristig, April," hvisker han. "Dristig og illusorisk." Så trekker han seg tilbake og gir meg det bredeste, mest ondskapsfulle smilet jeg noen gang har sett, før han kunngjør til hele kirken: "Jeg. Vil. Heller. Spise. Drit."
Aprils liv er allerede komplisert nok—balansere de overveldende medisinske regningene til lillesøsteren og en stressende studietilværelse etter å ha mistet begge foreldrene. Det siste hun trenger er Nathan Ashford: hennes første kjærlighet, som knuste hjertet hennes og ydmyket henne på videregående, tilbake i livet hennes.
Hun oppdager at Nathan er en av tre arvinger til byens mektigste familie, som lanserer en konkurranse for å finne en brud. April vil absolutt ikke ha noe med det å gjøre—helt til hennes innblandende romkamerat sender inn en søknad for henne.
Plutselig kastet inn i Nathans overdådige verden, må hun navigere sosiale normer, hard konkurranse og urovekkende hemmeligheter. Men den vanskeligste utfordringen? Å møte Nathan igjen og de uavklarte følelsene han vekker i henne.
Vil April komme ut med hjertet i behold—eller vil Nathan ødelegge henne igjen?
Rozdział 1
Jeg lurer på hvor mye trøbbel jeg vil få hvis jeg heller kokende kaffe over professor Lincoln eller stikker hånden hans, som han stryker nedover armen min, med en gaffel.
Jeg griner, håper det ser ut som et høflig smil mens jeg trekker armen min bort fra hans. "Jeg forstår, professor; jeg skal levere papirene til deg på mandag, jeg lover."
Elias Lincoln, min grunnleggende genetikkprofessor og den største sleipingen som går på denne planeten, gliser mot meg, hans gjørmefargede øyne raker over kroppen min på en måte som får meg til å skjelve av avsky.
"Du vet, April," sier han hest, "som min assistent forventer jeg mer av deg."
Jeg svelger og vender tilbake til kaffeordren jeg holder på med. Fredager er alltid travle på Rover, den lokale kaféen på campus. Det siste jeg trenger er at den perverse professoren min prøver å utnytte meg på min andre jobb ved å bruke min første jobb som unnskyldning.
"Jeg forstår, professor," svarer jeg, prøver å konsentrere meg om å tegne bladkunsten på latten jeg har laget. "Jeg har vært litt opptatt, men jeg skal komme gjennom."
"Du vet at du også stryker i klassen min, ikke sant, April?"
Jeg sukker. "Jeg skal komme gjennom, professor," gjentar jeg.
"Du vet, hvis det å være assistent er for mye arbeid, finnes det... andre ting du kan gjøre for betalingen." Hånden min rykker til når han rekker ut etter meg igjen og stryker en finger oppover armen min. Jeg freser når noe kaffe renner over og skolder hånden min.
Jeg ser bort på Mindy, sjefen min. Blikkene våre møtes kort, og jeg vet at hun ser bønnen i mine øyne, men hun ser bort, ignorerer det faktum at jeg blir trakassert rett foran henne.
"Det går bra," sier jeg sammenbitt mens jeg lager en ny kopp.
"Jeg kan også veilede deg?" Hånden hans glir lenger oppover armen min, og jeg stivner når han stryker den mot brystet mitt. "Privat, selvfølgelig."
"Hvis du er ferdig med kaffen din, professor," sier jeg sammenbitt, tar et bevisst skritt tilbake, "vi har det ganske travelt i dag."
Luringen smiler. "Tre dager."
"Hva?"
"Hvis du ikke går med på min private veiledning innen tre dager, må jeg finne en annen assistent."
Jeg måper, føler meg like deler redd og sint. "Du vil sparke meg fordi jeg ikke vil ligge med deg?" spør jeg vantro.
Han rister på hodet. "Hvorfor må du få det til å høres så vulgært ut?"
"Fordi det er det det er," freser jeg.
"Jeg trenger denne jobben, professor." Tonen min blir bønnfallende. "Søsteren min har type 1 diabetes og jeg er hennes verge, vi har ingen forsikring og hennes behandling er så dyr, jeg—"
"Alt jeg hører er at du kunne trengt ekstra veiledning." Han reiser seg og smiler. "Tre dager, April."
Og så er han borte.
Jeg stirrer på glassdøren i fullstendig vantro, føler at jeg kommer til å drukne—under vekten av hans forslag, konsekvensene hvis jeg nekter. Den totale stormen livet mitt er i.
Hvis jeg mister assistentjobben, vil jeg ikke ha råd til Junes medisiner, halve husleien eller neste semesters skolepenger.
En tåre glir nedover ansiktet mitt, faller ned i kaffekoppen i hånden min med et lite plask.
"Hei, Lou," hilser jeg når jeg kommer hjem til leiligheten min om kvelden.
Romkameraten min, Louise, snur seg fra plassen sin på sofaen. "April!" Hun demper TV-en og spretter opp for å gi meg en klem.
"Hei," sukker jeg mot henne, og kjenner dagens tyngde true med å dra meg ned.
"April..." Hun trekker seg litt tilbake, og de skarpe blå øynene hennes studerer meg, uten tvil legger hun merke til de rødrandede øynene mine og posene under dem. "Går det bra?"
Jeg trekker på skuldrene og slipper handleposene på benken.
"Hvor er June?"
"Sover," svarer Louise.
Jeg ser på klokken min. "Har hun—"
"Fått insulinsprøyten sin og spist en kyllingsandwich til middag—fullkornsbrød."
Jeg gir romkameraten min et trøtt smil. "Du er en engel, Lou; jeg vet ikke hva jeg skulle gjort uten deg."
Hun trekker på skuldrene. "Jeg gjør hva jeg kan for å hjelpe. Du sliter deg ut, April."
Jeg sukker mens jeg pakker ut varene. "Jeg er alt hun har."
"April—"
"Hvis jeg ikke jobber hardt, hvis jeg ikke får penger til medisinene hennes og noe skjer med henne—" Jeg trekker pusten skjelvende mens et bilde blinker gjennom tankene mine. Av foreldrene mine—liggende døde på gulvet etter å ha tatt en overdose sammen.
Jeg rister på hodet og tvinger minnet bort.
"Jeg kan ikke miste henne også."
Louise sukker og tar esken med frokostblanding fra hånden min. "Hva med deg selv?" spør hun og går mot skapet. "Du kom inn på skolen med et akademisk stipend, og nå sliter du med å få C'er fordi du er for utslitt og utbrent. Du hadde mistet stipendet hvis det ikke var for TA-jobben din og—"
"Professor Lincoln vil ligge med meg."
Louise stopper opp. "Hva?"
Jeg trekker hjelpeløst på skuldrene, og føler tårene forme seg i øynene mine. "Hvis jeg ikke sier ja innen tre dager, mister jeg jobben."
"Åh, April," sukker hun og trekker meg inn i en omfavnelse, stryker meg kjærlig på ryggen. "Stakkars deg."
Jeg snufser og hviler haken i halsgropen hennes. "Jeg er så sliten, Lou," hvisker jeg.
Jeg er glad for at June sover. Jeg må alltid være modig for lillesøsteren min. Hvis hun noen gang fikk vite hvor rotete jeg egentlig er...
Hun kan ikke håndtere å miste den siste foreldreskikkelsen i livet sitt.
"La oss rapportere ham til Student Affairs," sier Louise.
Jeg fnyser. "Jeg har ingen bevis; det blir mitt ord mot hans—"
Jeg stivner og stirrer på TV-en bak Louise.
"Hva?" spør hun og trekker seg tilbake.
Jeg stirrer på TV-en—på intervjuet som pågår. En mann og en kvinne i femtiårene, med tre gutter i tjueårene stående bak dem, smilende høflig til kameraet.
"Lou," hvisker jeg. "Volum."
"Hva?"
"Volum," insisterer jeg, stirrende på gutten i midten.
Korte mørke krøller, skarpe grønne øyne, syndig fyldige lepper. Et ansikt skåret av gudene selv.
“Dette er en spøk, ikke sant?” Grusom, hånende latter. “Jeg, kysse deg? Jeg spiser heller dritt.”
Mer latter, grusom og hånende—og lyden av mitt unge, tenåringshjerte som knuses.
Louise finner fjernkontrollen, og snart fyller lyd rommet.
"...og der har du det," sier reporteren. "Damer, det er deres sjanse til å delta i en virkelig versjon av The Bachelor. Ashford-familien tar imot søknader for bruder til sine tre kvalifiserte sønner—Lucas, Peter og Nathan. De tre arvingene må finne passende koner for å kunne gå videre og starte en ny generasjon av Ashford-lederskap."
Jeg svelger hardt. Nathan Ashford. Min ungdomsforelskelse—nei, forelskelse er for lite ord.
Min første kjærlighet.
Og mitt første knuste hjerte.
Ostatnie Rozdziały
#179 KAPITTEL 179: KJÆRLIGHET OG TILBEDELSE
Ostatnia Aktualizacja: 11/6/2025#178 KAPITTEL 178: CAMILLE ISABELLE ASHFORD
Ostatnia Aktualizacja: 11/6/2025#177 KAPITTEL 177: TAKKSIGELSESDRØM
Ostatnia Aktualizacja: 11/6/2025#176 KAPITTEL 176: VI VANT
Ostatnia Aktualizacja: 11/6/2025#175 KAPITTEL 175: JEG TØR DEG
Ostatnia Aktualizacja: 11/6/2025#174 KAPITTEL 174: GJENOPPBLOMSTRING
Ostatnia Aktualizacja: 11/6/2025#173 KAPITTEL 173: KVALMENDE OSTEAKTIG
Ostatnia Aktualizacja: 11/6/2025#172 KAPITTEL 172: VÅR FREMTID
Ostatnia Aktualizacja: 11/6/2025#171 KAPITTEL 171: APRIL I PARIS
Ostatnia Aktualizacja: 11/6/2025#170 KAPITTEL 170: BON VOYAGE
Ostatnia Aktualizacja: 11/6/2025
Może Ci się spodobać 😍
Po Jednej Nocy z Alfą
Myślałam, że czekam na miłość. Zamiast tego, zostałam zgwałcona przez bestię.
Mój świat miał rozkwitnąć podczas Festiwalu Pełni Księżyca w Moonshade Bay – szampan buzujący w moich żyłach, zarezerwowany pokój hotelowy dla mnie i Jasona, abyśmy wreszcie przekroczyli tę granicę po dwóch latach. Wślizgnęłam się w koronkową bieliznę, zostawiłam drzwi otwarte i położyłam się na łóżku, serce waliło z nerwowego podniecenia.
Ale mężczyzna, który wszedł do mojego łóżka, nie był Jasonem.
W ciemnym pokoju, zanurzona w duszącym, pikantnym zapachu, który sprawiał, że kręciło mi się w głowie, poczułam ręce – pilne, gorące – palące moją skórę. Jego gruby, pulsujący członek przycisnął się do mojej mokrej cipki, a zanim zdążyłam jęknąć, wbił się mocno, brutalnie rozdzierając moją niewinność. Ból palił, moje ściany zaciskały się, gdy drapałam jego żelazne ramiona, tłumiąc szlochy. Mokre, śliskie dźwięki odbijały się echem z każdym brutalnym ruchem, jego ciało nieustępliwe, aż zadrżał, wylewając się gorąco i głęboko we mnie.
"To było niesamowite, Jason," udało mi się powiedzieć.
"Kto do cholery jest Jason?"
Moja krew zamarzła. Światło przecięło jego twarz – Brad Rayne, Alfa Stada Moonshade, wilkołak, nie mój chłopak. Przerażenie dławiło mnie, gdy zdałam sobie sprawę, co zrobiłam.
Uciekłam, ratując swoje życie!
Ale kilka tygodni później, obudziłam się w ciąży z jego dziedzicem!
Mówią, że moje heterochromatyczne oczy oznaczają mnie jako rzadką prawdziwą partnerkę. Ale nie jestem wilkiem. Jestem tylko Elle, nikim z ludzkiej dzielnicy, teraz uwięzioną w świecie Brada.
Zimne spojrzenie Brada przygniata mnie: „Noszisz moje dziecko. Jesteś moja.”
Nie mam innego wyboru, muszę wybrać tę klatkę. Moje ciało również mnie zdradza, pragnąc bestii, która mnie zrujnowała.
OSTRZEŻENIE: Tylko dla dojrzałych czytelników
Uderzyłam mojego narzeczonego—poślubiłam jego miliardowego wroga
Technicznie rzecz biorąc, Rhys Granger był teraz moim narzeczonym – miliarder, zabójczo przystojny, chodzący mokry sen Wall Street. Moi rodzice wepchnęli mnie w to zaręczyny po tym, jak Catherine zniknęła, i szczerze mówiąc? Nie miałam nic przeciwko. Podkochiwałam się w Rhysie od lat. To była moja szansa, prawda? Moja kolej, by być wybraną?
Błędnie.
Pewnej nocy uderzył mnie. Przez kubek. Głupi, wyszczerbiony, brzydki kubek, który moja siostra dała mu lata temu. Wtedy mnie olśniło – on mnie nie kochał. Nawet mnie nie widział. Byłam tylko ciepłym ciałem zastępującym kobietę, którą naprawdę chciał. I najwyraźniej nie byłam warta nawet tyle, co podrasowana filiżanka do kawy.
Więc uderzyłam go z powrotem, rzuciłam go i przygotowałam się na katastrofę – moich rodziców tracących rozum, Rhysa rzucającego miliarderską furię, jego przerażającą rodzinę knującą moją przedwczesną śmierć.
Oczywiście, potrzebowałam alkoholu. Dużo alkoholu.
I wtedy pojawił się on.
Wysoki, niebezpieczny, niesprawiedliwie przystojny. Taki mężczyzna, który sprawia, że chcesz grzeszyć tylko przez jego istnienie. Spotkałam go tylko raz wcześniej, a tej nocy akurat był w tym samym barze co ja, pijana i pełna litości dla siebie. Więc zrobiłam jedyną logiczną rzecz: zaciągnęłam go do pokoju hotelowego i zerwałam z niego ubrania.
To było lekkomyślne. To było głupie. To było zupełnie nierozsądne.
Ale było też: Najlepszy. Seks. W. Moim. Życiu.
I, jak się okazało, najlepsza decyzja, jaką kiedykolwiek podjęłam.
Bo mój jednonocny romans nie był po prostu jakimś przypadkowym facetem. Był bogatszy od Rhysa, potężniejszy od całej mojej rodziny i zdecydowanie bardziej niebezpieczny, niż powinnam się bawić.
I teraz, nie zamierza mnie puścić.
Mała Partnerka Alphy Nicholasa
Co? Nie—czekaj… o Bogini Księżyca, nie.
Proszę, powiedz mi, że żartujesz, Lex.
Ale ona nie żartuje. Czuję jej podekscytowanie pod skórą, podczas gdy ja czuję tylko strach.
Skręcamy za róg, a zapach uderza mnie jak cios w klatkę piersiową—cynamon i coś niemożliwie ciepłego. Moje oczy przeszukują pokój, aż zatrzymują się na nim. Wysoki. Władczy. Piękny.
I wtedy, równie szybko… on mnie zauważa.
Jego wyraz twarzy się zmienia.
"Cholera nie."
Zawraca—i biegnie.
Mój towarzysz mnie widzi i ucieka.
Bonnie spędziła całe życie, będąc niszczoną i maltretowaną przez najbliższych, w tym przez własną bliźniaczkę. Razem ze swoją najlepszą przyjaciółką Lilly, która również żyje w piekle, planują ucieczkę podczas największego balu roku organizowanego przez inny watahę, ale rzeczy nie idą zgodnie z planem, pozostawiając obie dziewczyny zagubione i niepewne co do swojej przyszłości.
Alfa Nicholas ma 28 lat, jest bez towarzyszki i nie zamierza tego zmieniać. W tym roku to jego kolej na organizację corocznego Balu Błękitnego Księżyca i ostatnią rzeczą, której się spodziewa, jest znalezienie swojej towarzyszki. Jeszcze mniej spodziewa się, że jego towarzyszka będzie o 10 lat młodsza od niego i jak jego ciało zareaguje na nią. Podczas gdy stara się odmówić uznania, że spotkał swoją towarzyszkę, jego świat wywraca się do góry nogami, gdy strażnicy łapią dwie wilczyce biegnące przez jego ziemie.
Gdy zostają mu przyprowadzone, ponownie staje twarzą w twarz ze swoją towarzyszką i odkrywa, że ukrywa ona tajemnice, które sprawią, że będzie chciał zabić więcej niż jedną osobę.
Czy może przezwyciężyć swoje uczucia wobec posiadania towarzyszki, która jest o wiele młodsza od niego? Czy jego towarzyszka będzie go chciała po odczuciu bólu jego nieoficjalnego odrzucenia? Czy oboje będą mogli pracować nad porzuceniem przeszłości i ruszeniem naprzód razem, czy też los ma inne plany i utrzyma ich z dala od siebie?
Accardi
Jej kolana się ugięły i gdyby nie jego uchwyt na jej biodrze, upadłaby. Wsunął swoje kolano między jej uda jako dodatkowe wsparcie, na wypadek gdyby potrzebował rąk gdzie indziej.
"Czego chcesz?" zapytała.
Jego usta musnęły jej szyję, a ona jęknęła, gdy przyjemność, którą przyniosły jego usta, rozlała się między jej nogami.
"Twojego imienia," wyszeptał. "Twojego prawdziwego imienia."
"Dlaczego to takie ważne?" zapytała, po raz pierwszy ujawniając, że jego przypuszczenie było trafne.
Zaśmiał się cicho przy jej obojczyku. "Żebym wiedział, jakie imię wykrzyczeć, gdy znów w ciebie wejdę."
Genevieve przegrywa zakład, na którego spłatę nie może sobie pozwolić. W ramach kompromisu zgadza się przekonać dowolnego mężczyznę, którego wybierze jej przeciwnik, aby poszedł z nią do domu tej nocy. Nie zdaje sobie sprawy, że mężczyzna, którego wskaże przyjaciółka jej siostry, siedzący samotnie przy barze, nie zadowoli się tylko jedną nocą z nią. Nie, Matteo Accardi, Don jednej z największych gangów w Nowym Jorku, nie robi jednonocnych przygód. Nie z nią.
Gdy Kontrakty Zamieniają się w Zakazane Pocałunki
*
Kiedy Amelia Thompson podpisała ten kontrakt małżeński, nie wiedziała, że jej mąż był tajnym agentem FBI.
Ethan Black podszedł do niej, aby zbadać Viktor Group—skorumpowaną korporację, w której pracowała jej zmarła matka. Dla niego Amelia była tylko kolejnym tropem, możliwie córką spiskowca, którego miał zniszczyć.
Ale trzy miesiące małżeństwa zmieniły wszystko. Jej ciepło i zaciekła niezależność rozmontowały każdą obronę wokół jego serca—aż do dnia, kiedy zniknęła.
Trzy lata później wraca z ich dzieckiem, szukając prawdy o śmierci swojej matki. I nie jest już tylko agentem FBI, ale człowiekiem desperacko pragnącym ją odzyskać.
Kontrakt małżeński. Dziedzictwo zmieniające życie. Zdrada łamiąca serce.
Czy tym razem miłość przetrwa największe oszustwo?
Biker Alfa, który stał się moją drugą szansą
"Jesteś dla mnie jak siostra."
To były słowa, które przelały czarę goryczy.
Nie po tym, co się właśnie wydarzyło. Nie po gorącej, bezdechowej, wstrząsającej duszę nocy, którą spędziliśmy spleceni w swoich ramionach.
Od początku wiedziałam, że Tristan Hayes to granica, której nie powinnam przekraczać.
Nie był byle kim, był najlepszym przyjacielem mojego brata. Mężczyzną, którego przez lata skrycie pragnęłam.
Ale tamtej nocy... byliśmy złamani. Właśnie pochowaliśmy naszych rodziców. A żal był zbyt ciężki, zbyt realny... więc błagałam go, żeby mnie dotknął.
Żeby sprawił, że zapomnę. Żeby wypełnił ciszę, którą zostawiła śmierć.
I zrobił to. Trzymał mnie, jakbym była czymś kruchym.
Całował mnie, jakbym była jedyną rzeczą, której potrzebował, by oddychać.
A potem zostawił mnie krwawiącą sześcioma słowami, które paliły głębiej niż jakiekolwiek odrzucenie.
Więc uciekłam. Daleko od wszystkiego, co sprawiało mi ból.
Teraz, pięć lat później, wracam.
Świeżo po odrzuceniu partnera, który mnie maltretował. Wciąż nosząc blizny po szczeniaku, którego nigdy nie miałam okazji przytulić.
A mężczyzna, który czeka na mnie na lotnisku, to nie mój brat.
To Tristan.
I nie jest tym facetem, którego zostawiłam.
Jest motocyklistą.
Alfą.
A kiedy na mnie spojrzał, wiedziałam, że nie ma już gdzie uciekać.
Po Romansie: W Ramionach Miliardera
W moje urodziny zabrał ją na wakacje. Na naszą rocznicę przyprowadził ją do naszego domu i kochał się z nią w naszym łóżku...
Zrozpaczona, podstępem zmusiłam go do podpisania papierów rozwodowych.
George pozostał obojętny, przekonany, że nigdy go nie opuszczę.
Jego oszustwa trwały aż do dnia, kiedy rozwód został sfinalizowany. Rzuciłam mu papiery w twarz: "George Capulet, od tej chwili wynoś się z mojego życia!"
Dopiero wtedy panika zalała jego oczy, gdy błagał mnie, żebym została.
Kiedy jego telefony zalały mój telefon później tej nocy, to nie ja odebrałam, ale mój nowy chłopak Julian.
"Nie wiesz," zaśmiał się Julian do słuchawki, "że porządny były chłopak powinien być cichy jak grób?"
George zgrzytał zębami: "Daj mi ją do telefonu!"
"Obawiam się, że to niemożliwe."
Julian delikatnie pocałował moje śpiące ciało wtulone w niego. "Jest wykończona. Właśnie zasnęła."
Od Przyjaciela Do Narzeczonego
Savannah Hart myślała, że przestała kochać Deana Archera – dopóki jej siostra, Chloe, nie ogłosiła, że wychodzi za niego. Za tego samego mężczyznę, którego Savannah nigdy nie przestała kochać. Mężczyznę, który złamał jej serce… i teraz należy do jej siostry.
Tydzień weselny w New Hope. Jeden dwór pełen gości. I bardzo zgorzkniała druhna.
Aby to przetrwać, Savannah przyprowadza na wesele swojego przystojnego, schludnego najlepszego przyjaciela, Romana Blackwooda. Jedynego mężczyznę, który zawsze ją wspierał. On jest jej coś winien, a udawanie jej narzeczonego? Żaden problem.
Dopóki fałszywe pocałunki nie zaczynają wydawać się prawdziwe.
Teraz Savannah jest rozdarta między kontynuowaniem udawania… a ryzykowaniem wszystkiego dla jedynego mężczyzny, w którym nigdy nie miała się zakochać.
Powstanie Wygnanej Wilczycy
Ten ryk zabrał mi osiemnaste urodziny i zniszczył mój świat. Moja pierwsza przemiana miała być chwałą—krew zamieniła błogosławieństwo w hańbę. O świcie nazwali mnie „przeklętą”: wyrzuconą z watahy, porzuconą przez rodzinę, pozbawioną natury. Mój ojciec mnie nie bronił—wysłał mnie na zapomnianą wyspę, gdzie wyrzutki bez wilka były kute na broń, zmuszone do wzajemnego zabijania, aż tylko jeden mógł odejść.
Na tej wyspie poznałam najciemniejsze zakamarki ludzkiej natury i jak zakopać strach w kościach. Niezliczone razy chciałam się poddać—zanurzyć się w fale i nigdy nie wynurzyć—ale oskarżające twarze, które nawiedzały moje sny, popychały mnie z powrotem ku czemuś zimniejszemu niż przetrwanie: zemście. Uciekłam, i przez trzy lata ukrywałam się wśród ludzi, zbierając sekrety, ucząc się poruszać jak cień, ostrząc cierpliwość na precyzję—stając się ostrzem.
Potem, pod pełnym księżycem, dotknęłam krwawiącego nieznajomego—i mój wilk powrócił z przemocą, która uczyniła mnie całą. Kim on był? Dlaczego mógł obudzić to, co myślałam, że umarło?
Jedno wiem: teraz jest ten czas.
Czekałam na to trzy lata. Sprawię, że wszyscy, którzy mnie zniszczyli, zapłacą—i odzyskam wszystko, co mi skradziono.
Uwodzenie Dona Mafii
Camila Rodriguez to rozpuszczona dziewiętnastolatka z dziewiczą cipką i ustami stworzonymi do grzechu. Kiedy zostaje wysłana, by zamieszkać pod dachem Alejandro Gonzaleza; króla mafii, zimnokrwistego zabójcy i człowieka, który kiedyś przysiągł ją chronić, dokładnie wie, czego chce. I nie jest to ochrona.
Chce 'Jego'.
Jego kontroli.
Jego zasad.
Jego rąk zaciskających się na jej gardle, gdy jęczy jego imię.
Ale Alejandro nie pieprzy się z dziewczynami takimi jak ona. Jest niebezpieczny, nietykalny i desperacko próbuje oprzeć się grzesznej małej kusicielce, która śpi zaledwie kilka kroków dalej, ubrana w jedwab i koronkę.
Szkoda, że Camila nie wierzy w zasady.
Nie wtedy, gdy może się pochylić i sprawić, że złamie każdą z nich.
A kiedy w końcu pęka, nie tylko ją pieprzy.
Łamie ją.
Mocno. Brutalnie. Bezlitośnie.
Dokładnie tak, jak chciała.
Niewidzialna dla Swojego Prześladowcy
Niewypowiedziana Miłość Prezesa
Zanim zdążyłam odpowiedzieć, zbliżył się, nagle górując nade mną, jego twarz była zaledwie kilka centymetrów od mojej. Poczułam, jak wstrzymuję oddech, a moje usta rozchylają się w zaskoczeniu.
„To jest cena za mówienie źle o mnie innym,” wyszeptał, przygryzając moją dolną wargę, zanim zajął moje usta prawdziwym pocałunkiem. Zaczęło się to jako kara, ale szybko przekształciło się w coś zupełnie innego, gdy odpowiedziałam, moja początkowa sztywność topniała w uległość, a potem w aktywne uczestnictwo.
Mój oddech przyspieszył, małe dźwięki uciekały z mojego gardła, gdy eksplorował moje ciało. Jego dotyk był zarówno karą, jak i przyjemnością, wywołując dreszcze, które, jak sądziłam, czuł rezonujące przez swoje własne ciało.
Moja nocna koszula podwinęła się, jego ręce odkrywały coraz więcej mojego ciała z każdym muśnięciem. Oboje byliśmy zgubieni w doznaniach, racjonalne myśli ustępowały z każdą mijającą sekundą...
Trzy lata temu, aby spełnić życzenie jego babci, zostałam zmuszona poślubić Dereka Wellsa, drugiego syna rodziny, która adoptowała mnie dziesięć lat temu. On mnie nie kochał, ale ja potajemnie kochałam go przez cały ten czas.
Teraz trzyletnie małżeństwo kontraktowe dobiega końca, ale czuję, że między mną a Derekiem rozwinęło się jakieś uczucie, którego żadne z nas nie chce przyznać. Nie jestem pewna, czy moje uczucia są słuszne, ale wiem, że nie możemy się sobie oprzeć fizycznie...
