
Accouplée au Roi des Ténèbres
AT_Imagination · W trakcie · 283.2k słów
Wstęp
Son Alpha, le Roi de tous les loups-garous de Teeland, décida de les combattre, mais se rendit vite compte que les vampires étaient invincibles. N'ayant pas d'autre choix, il décida de signer l'Accord de Soumission de leur Roi.
Tout se déroulait comme prévu jusqu'à ce que Zezi croise le regard imprudent du Roi des Vampires - Le Roi des Ténèbres en personne.
Rozdział 1
"Nous en avons enfin trouvé un !"
"Chut," dit Zezi en posant sa fille de six ans sur le lit. Mira était une belle petite fille potelée avec des cheveux bouclés bruns. Elle bougea légèrement dans son sommeil avant de sourire paisiblement à nouveau. Un sourire qui effaça la moue qui avait traversé son visage lorsque son père avait fait irruption dans la pièce.
Zezi sourit alors aussi, avant de se tourner vers son mari qui se tenait toujours à la porte. Il était assez musclé et son uniforme gris lui allait un peu trop serré comme d'habitude. Il avait l'air fatigué ; ses yeux marron, habituellement remplis d'optimisme, étaient maintenant envahis de frustration.
Il traversa la pièce et la prit dans ses bras, se détendant dans son étreinte.
"Nous avons enfin trouvé un corps."
"Vraiment ?" Elle s'éloigna un peu pour pouvoir voir son visage.
C'était une excellente nouvelle !
Depuis un certain temps, des loups-garous disparaissaient mystérieusement de différentes meutes à Teeland. Lorsque les alphas des meutes découvrirent que la situation devenait incontrôlable, ils s'adressèrent à leur Roi, Alpha Gery, qui était le Roi de tous les loups-garous de Teeland. Il avait répondu en envoyant ses guerriers dans ces différentes meutes pour trouver l'ennemi inconnu et le tuer. Mais les choses ne s'étaient pas passées comme prévu car bientôt l'ennemi attaqua la Capitale et jusqu'à présent, ils perdaient.
L'ennemi ne laissait jamais de corps de ses guerriers derrière lui, mais les loups-garous savaient que ceux qui avaient disparu étaient morts. Leurs compagnons dans la meute étaient soit devenus fous, soit déprimés par la perte. Il y avait même des occasions où les compagnons étaient morts.
S'ils pouvaient au moins trouver un corps, cela signifiait qu'ils pourraient au moins savoir ce qui les tuait.
"Tu n'as pas l'air heureux. Qu'est-ce qu'il y a ? Tu sais que c'est une bonne nouvelle, n'est-ce pas ?"
"Ce n'est pas le cas, mon amour. Je ne sais pas ce qui est pire. Savoir ou ne pas savoir." Il soupira et recula un peu avant de marcher nerveusement devant elle.
Elle prit une profonde inspiration, prête à affronter ce qui allait suivre.
"Dis-moi."
"Des vampires, ces foutus suceurs de sang !"
Elle eut un hoquet silencieux, son corps se figea de choc avant que sa voix ne sorte dans un murmure défait.
"C'est impossible." Elle murmura pour elle-même, laissant son cerveau traiter l'information avant de finalement éclater.
"Mais ils sont partis ! Ils ont été anéantis ! Il n'y a aucun moyen que ce soit eux. Quelque chose doit être faux, vérifie le corps encore une fois !"
Il vint immédiatement vers elle et lui prit les mains pour qu'elle se calme. Puis il lui parla doucement, observant ses yeux refléter différentes nuances d'inquiétude.
"Je sais, je sais. C'est ce que tout le monde pensait aussi, mais je te jure que ce sont eux. Le corps vidé de son sang, les marques, tout. C'est eux, mon amour."
"Ce n'est pas possible." Elle secoua lentement la tête, sa voix légèrement tremblante.
"Ils vont nous tuer, ils vont tuer tout le monde. Tu te souviens de ce qu'ils nous ont fait?"
Sa mâchoire se crispa, et il l'enlaça fermement; cette fois-ci, c'était elle qui trouvait la paix dans ses bras.
"Je ne laisserai jamais rien t'arriver, ni à Mira. Je préfère mourir plutôt que de laisser quoi que ce soit t'arriver."
"Moi aussi." Elle hocha la tête et reprit immédiatement le contrôle de ses émotions, comme elle l'avait fait pendant de nombreuses années. Cela faisait longtemps qu'elle ne s'était pas effondrée ainsi.
"Qu'a dit l'Alpha?"
George la lâcha alors. Il se dirigea vers la fenêtre, jeta un coup d'œil rapide au ciel étoilé puis à la pièce, tout en évitant son regard.
"Qu'est-ce que tu ne me dis pas?"
"Rien." Il haussa les épaules de manière désinvolte.
Cela ne la convainquit pas du tout. Elle connaissait George depuis des années, et elle savait qu'il pouvait être un bon menteur pour tout le monde, mais quand il s'agissait d'elle, il était terrible à ça. Elle ne perdit pas son temps à essayer d'écouter les battements de son cœur pour le confirmer, cela ne servirait à rien de toute façon. Il était un Bêta, un des plus entraînés et puissants. Il savait comment contrôler ces choses.
"Dis-le-moi juste." Elle soupira, se sentant déjà épuisée.
Il serra les poings avant de commencer à parler, "Il veut t'envoyer à la Première Frontière. Puisque nous savons à quoi nous avons affaire, il veut..."
"Moi en tant que général de guerre là-bas." Elle compléta sa phrase.
La Première Frontière subissait les pires attaques, des loups-garous y disparaissaient chaque minute. C'était comme le front de guerre.
"Il t'a donné mon laissez-passer?"
Il soupira encore, repoussa ses cheveux en arrière et hocha la tête. La pièce n'était pas très éclairée, mais elle pouvait voir son visage. Quand avait-il bien dormi pour la dernière fois? Quand l'un d'eux avait-il bien dormi pour la dernière fois?
Il entendit soudain un sac être dézippé, et ses yeux s'ouvrirent en grand. Là, Zezi était, sa silhouette légèrement courbée, en train de ranger des vêtements dans un sac.
"Que fais-tu?"
"Mon devoir."
Avant qu'elle ne puisse en dire plus, il était déjà à ses côtés.
"Tu ne peux pas partir," dit-il fermement.
"Je suis la Zeta de cette meute. C'est mon devoir, laisse-moi le faire."
Ses yeux s'écarquillèrent de peur.
"Tu vas mourir!"
Elle le regarda calmement, elle savait qu'il avait raison.
"Alors laisse-moi faire."
Son nez se dilata de colère, il serra encore une fois les poings. À ce stade, il commençait à sentir que le sang ne passait plus dans ses veines à force de les serrer si fort.
"Ce n'était pas un ordre; c'était une faveur. Il sait que nous avons un enfant qui a besoin de tes soins, il ne fait que demander."
"Il n'y a aucune différence."
Elle ne cessa pas de faire ses bagages; elle ne pouvait se résoudre à lever les yeux vers lui ou vers sa fille endormie. Cela ferait trop mal.
"Il y en a un !" Sa voix s'éleva du ton feutré dans lequel ils parlaient. Les yeux de Zezi se tournèrent vers leur fille, mais elle dormait toujours profondément. Elle laissa échapper un soupir de soulagement avant de se tourner vers son mari.
"Les hommes que nous envoyons là-bas ont aussi des familles. Si tout le monde était resté en arrière par peur de mourir, nous serions déjà morts. Ces gens à toutes les Frontières donnent leur vie pour nous."
"Et c'est entièrement la faute de l'Alpha ! C'est lui qui devrait en subir les conséquences. Envoyer des guerriers attaquer l'ennemi alors que nous ne savions même pas ce que c'était. Ça n'a aucun sens."
Zezi fronça les sourcils. "Tu ne fais pas de sens en ce moment."
"L'Alpha Gery n'envoie pas les guerriers pour protéger les frontières. Il les envoie là-bas pour se battre, les jetant dans une forêt. Je lui ai conseillé d'innombrables fois d'arrêter nos attaques, mais il ne m'écoute pas, et maintenant il veut t'envoyer toi ?! Il sait que tu seras tellement déterminée à accomplir ton devoir. C'est de la manipulation !"
Une onde de choc traversa les veines de Zezi. Ce n'était pas ce que l'Alpha avait dit à la meute.
"Si nous étions juste à la frontière, nous ne prendrions pas autant de coups, nous ne perdrions pas autant de vies."
"Ça ne change rien," Zezi se retourna vers son sac et reprit ses préparatifs. "Il a certainement pensé qu'il était préférable d'aller rencontrer l'ennemi plutôt que d'attendre."
"Et comment cela s'est-il passé ?"
"Geo..."
"Mon amour." Il lui prit les mains, ses yeux plongés dans les siens, sa voix douce, sa résolution se brisant. "S'il te plaît, ne pars pas. Reste pour moi, pour Mira."
"George, je..."
"Maman ?" Une petite voix paniquée interrompit leur conversation.
Ils se tournèrent tous les deux vers leur fille mais ils n'étaient pas prêts pour ce qu'ils virent.
Là, Mira tremblait et pleurait.
"Chérie...? Qu'est-ce qui s'est passé ?" Ils coururent tous les deux vers elle, s'asseyant de chaque côté d'elle, tandis que ses petites mains serraient les leurs fermement.
"J'ai fait un cauchemar." Des larmes coulaient sur son visage.
"Qu'est-ce que c'est ? Ne t'inquiète pas, nous sommes là. Personne ne peut te faire de mal." Zezi la serra protectivement dans ses bras tandis que George les étreignait toutes les deux.
Ils lui parlèrent doucement jusqu'à ce qu'elle se calme. Quand ce fut fini, ils se rassisèrent de chaque côté d'elle.
"De quoi était ce rêve ?"
"Maman, tu vas quelque part ?"
Zezi sentit immédiatement le regard brûlant de George sur elle. Elle refusa de le regarder et garda les yeux fixés sur leur fille.
"Pourquoi tu demandes, ma chérie ?"
"J'ai rêvé que tu partais et que tu ne revenais jamais."
L'air dans la pièce devint tendu. Elle leva les yeux alors et, comme elle l'avait pensé, George la regardait. Sa poitrine se soulevant et retombant dans une sorte de peur tandis que ses yeux se remplissaient de choc. Ils partagèrent un regard intense pendant un moment, elle ne pouvait pas dire exactement ce que George ressentait. Ses yeux étaient remplis de tant d'émotions.
« Tu vas quelque part ? » La voix de Mira monta avec panique et ils regardèrent tous les deux rapidement leur fille. Mira fixait le sac non emballé, encore ouvert sur le canapé.
« Tu vas me quitter ? Tu vas quitter Papa ? Maman, tu vas quelque part ? »
« Mira. » George essaya de la calmer, mais elle éclata en sanglots.
« Papa, dis à maman de ne pas partir. » Elle courut vers son père et enroula ses petites mains autour de son cou, pleurant toujours.
« Ça va, ça va. Maman ne va nulle part, je te le promets, elle ne va nulle part. »
Il la tapota doucement, ses yeux fixés sur sa femme.
« Elle va me quitter. » Mira continuait de pleurer.
« J'ai dit qu'elle ne partirait pas. » Il lui sourit légèrement, essayant vraiment de la convaincre. « Allez, mon amour, dis-le-lui toi-même. »
L'attention se reporta sur elle et ses lèvres s'entrouvrirent légèrement, son esprit menant une bataille intérieure. Elle pouvait entendre sa fille gémir à nouveau.
« Mon amour ? »
Elle sourit rassurante et serra Mira dans ses bras. « Je ne vais nulle part. »
« Tu promets ? »
Elle regarda son mari. Elle savait qu'il y avait plus d'une personne qui voulait sa réponse et que ce qu'elle dirait maintenant serait définitif.
« Je promets. »
Il soupira de soulagement, hocha la tête puis quitta la pièce.
Sa fille cessa de pleurer et s'endormit bientôt. Après cela, Zezi le rejoignit dans le salon. Il lui tendit un verre d'eau puis s'affala sur la chaise.
« Merci d'être restée. »
« Tout pour la famille. »
Il se leva et la serra dans ses bras, humant son parfum enivrant. Cela lui faisait des choses... beaucoup de choses.
« Je suis désolé si j'ai semblé égoïste tout à l'heure, je ne veux juste pas te perdre. »
« Je comprends. » Elle le serra plus fort. « Je comprends vraiment. »
« Il doit y avoir un moyen d'arrêter ça, un moyen pour que plus personne ne meure et je te promets que je vais le découvrir. »
« Tu ferais bien, parce qu'une mort de plus et je disparais. »
« Tu ne le ferais pas ! » Il la tira de son étreinte pour regarder son visage ; le sien, horrifié. « Tu as promis ! »
« Espèce d'égoïste. » Elle pressa ses mains contre sa poitrine, sentant l'uniforme rugueux contre ses paumes. Une lueur espiègle apparut dans ses yeux.
Oh, comme cela lui avait manqué.
« Égoïste n'est pas le mot, » dit-il contre son cou et elle ferma brièvement les yeux de plaisir.
« Ce... n'est pas ? » Sa voix sortit en un murmure feutré. Ses lèvres effleuraient doucement sa marque sur son cou et cela envoya des étincelles dans ses veines.
« Non. » Il lui prit le visage entre ses mains et regarda ses yeux s'ouvrir en papillonnant. Il se pencha un peu puis sourit.
« Le mot est protecteur. »
Ostatnie Rozdziały
#229 230 - Happy All Around
Ostatnia Aktualizacja: 10/14/2025#228 229 - Il y a une chance
Ostatnia Aktualizacja: 10/14/2025#227 228 - Trop de choses dans une lune
Ostatnia Aktualizacja: 10/13/2025#226 227 - Qui penses-tu être ?
Ostatnia Aktualizacja: 10/13/2025#225 226 - À travers les ténèbres
Ostatnia Aktualizacja: 10/13/2025#224 225 - Pathie sanglante et confusion
Ostatnia Aktualizacja: 10/13/2025#223 224 - Éveillé
Ostatnia Aktualizacja: 10/13/2025#222 223 - La Belle au bois dormant
Ostatnia Aktualizacja: 10/13/2025#221 222 - Deux en un
Ostatnia Aktualizacja: 10/13/2025#220 221 - Ça s'arrête ici
Ostatnia Aktualizacja: 10/13/2025
Może Ci się spodobać 😍
Po Jednej Nocy z Alfą
Myślałam, że czekam na miłość. Zamiast tego, zostałam zgwałcona przez bestię.
Mój świat miał rozkwitnąć podczas Festiwalu Pełni Księżyca w Moonshade Bay – szampan buzujący w moich żyłach, zarezerwowany pokój hotelowy dla mnie i Jasona, abyśmy wreszcie przekroczyli tę granicę po dwóch latach. Wślizgnęłam się w koronkową bieliznę, zostawiłam drzwi otwarte i położyłam się na łóżku, serce waliło z nerwowego podniecenia.
Ale mężczyzna, który wszedł do mojego łóżka, nie był Jasonem.
W ciemnym pokoju, zanurzona w duszącym, pikantnym zapachu, który sprawiał, że kręciło mi się w głowie, poczułam ręce – pilne, gorące – palące moją skórę. Jego gruby, pulsujący członek przycisnął się do mojej mokrej cipki, a zanim zdążyłam jęknąć, wbił się mocno, brutalnie rozdzierając moją niewinność. Ból palił, moje ściany zaciskały się, gdy drapałam jego żelazne ramiona, tłumiąc szlochy. Mokre, śliskie dźwięki odbijały się echem z każdym brutalnym ruchem, jego ciało nieustępliwe, aż zadrżał, wylewając się gorąco i głęboko we mnie.
"To było niesamowite, Jason," udało mi się powiedzieć.
"Kto do cholery jest Jason?"
Moja krew zamarzła. Światło przecięło jego twarz – Brad Rayne, Alfa Stada Moonshade, wilkołak, nie mój chłopak. Przerażenie dławiło mnie, gdy zdałam sobie sprawę, co zrobiłam.
Uciekłam, ratując swoje życie!
Ale kilka tygodni później, obudziłam się w ciąży z jego dziedzicem!
Mówią, że moje heterochromatyczne oczy oznaczają mnie jako rzadką prawdziwą partnerkę. Ale nie jestem wilkiem. Jestem tylko Elle, nikim z ludzkiej dzielnicy, teraz uwięzioną w świecie Brada.
Zimne spojrzenie Brada przygniata mnie: „Noszisz moje dziecko. Jesteś moja.”
Nie mam innego wyboru, muszę wybrać tę klatkę. Moje ciało również mnie zdradza, pragnąc bestii, która mnie zrujnowała.
OSTRZEŻENIE: Tylko dla dojrzałych czytelników
Uderzyłam mojego narzeczonego—poślubiłam jego miliardowego wroga
Technicznie rzecz biorąc, Rhys Granger był teraz moim narzeczonym – miliarder, zabójczo przystojny, chodzący mokry sen Wall Street. Moi rodzice wepchnęli mnie w to zaręczyny po tym, jak Catherine zniknęła, i szczerze mówiąc? Nie miałam nic przeciwko. Podkochiwałam się w Rhysie od lat. To była moja szansa, prawda? Moja kolej, by być wybraną?
Błędnie.
Pewnej nocy uderzył mnie. Przez kubek. Głupi, wyszczerbiony, brzydki kubek, który moja siostra dała mu lata temu. Wtedy mnie olśniło – on mnie nie kochał. Nawet mnie nie widział. Byłam tylko ciepłym ciałem zastępującym kobietę, którą naprawdę chciał. I najwyraźniej nie byłam warta nawet tyle, co podrasowana filiżanka do kawy.
Więc uderzyłam go z powrotem, rzuciłam go i przygotowałam się na katastrofę – moich rodziców tracących rozum, Rhysa rzucającego miliarderską furię, jego przerażającą rodzinę knującą moją przedwczesną śmierć.
Oczywiście, potrzebowałam alkoholu. Dużo alkoholu.
I wtedy pojawił się on.
Wysoki, niebezpieczny, niesprawiedliwie przystojny. Taki mężczyzna, który sprawia, że chcesz grzeszyć tylko przez jego istnienie. Spotkałam go tylko raz wcześniej, a tej nocy akurat był w tym samym barze co ja, pijana i pełna litości dla siebie. Więc zrobiłam jedyną logiczną rzecz: zaciągnęłam go do pokoju hotelowego i zerwałam z niego ubrania.
To było lekkomyślne. To było głupie. To było zupełnie nierozsądne.
Ale było też: Najlepszy. Seks. W. Moim. Życiu.
I, jak się okazało, najlepsza decyzja, jaką kiedykolwiek podjęłam.
Bo mój jednonocny romans nie był po prostu jakimś przypadkowym facetem. Był bogatszy od Rhysa, potężniejszy od całej mojej rodziny i zdecydowanie bardziej niebezpieczny, niż powinnam się bawić.
I teraz, nie zamierza mnie puścić.
Mała Partnerka Alphy Nicholasa
Co? Nie—czekaj… o Bogini Księżyca, nie.
Proszę, powiedz mi, że żartujesz, Lex.
Ale ona nie żartuje. Czuję jej podekscytowanie pod skórą, podczas gdy ja czuję tylko strach.
Skręcamy za róg, a zapach uderza mnie jak cios w klatkę piersiową—cynamon i coś niemożliwie ciepłego. Moje oczy przeszukują pokój, aż zatrzymują się na nim. Wysoki. Władczy. Piękny.
I wtedy, równie szybko… on mnie zauważa.
Jego wyraz twarzy się zmienia.
"Cholera nie."
Zawraca—i biegnie.
Mój towarzysz mnie widzi i ucieka.
Bonnie spędziła całe życie, będąc niszczoną i maltretowaną przez najbliższych, w tym przez własną bliźniaczkę. Razem ze swoją najlepszą przyjaciółką Lilly, która również żyje w piekle, planują ucieczkę podczas największego balu roku organizowanego przez inny watahę, ale rzeczy nie idą zgodnie z planem, pozostawiając obie dziewczyny zagubione i niepewne co do swojej przyszłości.
Alfa Nicholas ma 28 lat, jest bez towarzyszki i nie zamierza tego zmieniać. W tym roku to jego kolej na organizację corocznego Balu Błękitnego Księżyca i ostatnią rzeczą, której się spodziewa, jest znalezienie swojej towarzyszki. Jeszcze mniej spodziewa się, że jego towarzyszka będzie o 10 lat młodsza od niego i jak jego ciało zareaguje na nią. Podczas gdy stara się odmówić uznania, że spotkał swoją towarzyszkę, jego świat wywraca się do góry nogami, gdy strażnicy łapią dwie wilczyce biegnące przez jego ziemie.
Gdy zostają mu przyprowadzone, ponownie staje twarzą w twarz ze swoją towarzyszką i odkrywa, że ukrywa ona tajemnice, które sprawią, że będzie chciał zabić więcej niż jedną osobę.
Czy może przezwyciężyć swoje uczucia wobec posiadania towarzyszki, która jest o wiele młodsza od niego? Czy jego towarzyszka będzie go chciała po odczuciu bólu jego nieoficjalnego odrzucenia? Czy oboje będą mogli pracować nad porzuceniem przeszłości i ruszeniem naprzód razem, czy też los ma inne plany i utrzyma ich z dala od siebie?
Accardi
Jej kolana się ugięły i gdyby nie jego uchwyt na jej biodrze, upadłaby. Wsunął swoje kolano między jej uda jako dodatkowe wsparcie, na wypadek gdyby potrzebował rąk gdzie indziej.
"Czego chcesz?" zapytała.
Jego usta musnęły jej szyję, a ona jęknęła, gdy przyjemność, którą przyniosły jego usta, rozlała się między jej nogami.
"Twojego imienia," wyszeptał. "Twojego prawdziwego imienia."
"Dlaczego to takie ważne?" zapytała, po raz pierwszy ujawniając, że jego przypuszczenie było trafne.
Zaśmiał się cicho przy jej obojczyku. "Żebym wiedział, jakie imię wykrzyczeć, gdy znów w ciebie wejdę."
Genevieve przegrywa zakład, na którego spłatę nie może sobie pozwolić. W ramach kompromisu zgadza się przekonać dowolnego mężczyznę, którego wybierze jej przeciwnik, aby poszedł z nią do domu tej nocy. Nie zdaje sobie sprawy, że mężczyzna, którego wskaże przyjaciółka jej siostry, siedzący samotnie przy barze, nie zadowoli się tylko jedną nocą z nią. Nie, Matteo Accardi, Don jednej z największych gangów w Nowym Jorku, nie robi jednonocnych przygód. Nie z nią.
Gdy Kontrakty Zamieniają się w Zakazane Pocałunki
*
Kiedy Amelia Thompson podpisała ten kontrakt małżeński, nie wiedziała, że jej mąż był tajnym agentem FBI.
Ethan Black podszedł do niej, aby zbadać Viktor Group—skorumpowaną korporację, w której pracowała jej zmarła matka. Dla niego Amelia była tylko kolejnym tropem, możliwie córką spiskowca, którego miał zniszczyć.
Ale trzy miesiące małżeństwa zmieniły wszystko. Jej ciepło i zaciekła niezależność rozmontowały każdą obronę wokół jego serca—aż do dnia, kiedy zniknęła.
Trzy lata później wraca z ich dzieckiem, szukając prawdy o śmierci swojej matki. I nie jest już tylko agentem FBI, ale człowiekiem desperacko pragnącym ją odzyskać.
Kontrakt małżeński. Dziedzictwo zmieniające życie. Zdrada łamiąca serce.
Czy tym razem miłość przetrwa największe oszustwo?
Biker Alfa, który stał się moją drugą szansą
"Jesteś dla mnie jak siostra."
To były słowa, które przelały czarę goryczy.
Nie po tym, co się właśnie wydarzyło. Nie po gorącej, bezdechowej, wstrząsającej duszę nocy, którą spędziliśmy spleceni w swoich ramionach.
Od początku wiedziałam, że Tristan Hayes to granica, której nie powinnam przekraczać.
Nie był byle kim, był najlepszym przyjacielem mojego brata. Mężczyzną, którego przez lata skrycie pragnęłam.
Ale tamtej nocy... byliśmy złamani. Właśnie pochowaliśmy naszych rodziców. A żal był zbyt ciężki, zbyt realny... więc błagałam go, żeby mnie dotknął.
Żeby sprawił, że zapomnę. Żeby wypełnił ciszę, którą zostawiła śmierć.
I zrobił to. Trzymał mnie, jakbym była czymś kruchym.
Całował mnie, jakbym była jedyną rzeczą, której potrzebował, by oddychać.
A potem zostawił mnie krwawiącą sześcioma słowami, które paliły głębiej niż jakiekolwiek odrzucenie.
Więc uciekłam. Daleko od wszystkiego, co sprawiało mi ból.
Teraz, pięć lat później, wracam.
Świeżo po odrzuceniu partnera, który mnie maltretował. Wciąż nosząc blizny po szczeniaku, którego nigdy nie miałam okazji przytulić.
A mężczyzna, który czeka na mnie na lotnisku, to nie mój brat.
To Tristan.
I nie jest tym facetem, którego zostawiłam.
Jest motocyklistą.
Alfą.
A kiedy na mnie spojrzał, wiedziałam, że nie ma już gdzie uciekać.
Po Romansie: W Ramionach Miliardera
W moje urodziny zabrał ją na wakacje. Na naszą rocznicę przyprowadził ją do naszego domu i kochał się z nią w naszym łóżku...
Zrozpaczona, podstępem zmusiłam go do podpisania papierów rozwodowych.
George pozostał obojętny, przekonany, że nigdy go nie opuszczę.
Jego oszustwa trwały aż do dnia, kiedy rozwód został sfinalizowany. Rzuciłam mu papiery w twarz: "George Capulet, od tej chwili wynoś się z mojego życia!"
Dopiero wtedy panika zalała jego oczy, gdy błagał mnie, żebym została.
Kiedy jego telefony zalały mój telefon później tej nocy, to nie ja odebrałam, ale mój nowy chłopak Julian.
"Nie wiesz," zaśmiał się Julian do słuchawki, "że porządny były chłopak powinien być cichy jak grób?"
George zgrzytał zębami: "Daj mi ją do telefonu!"
"Obawiam się, że to niemożliwe."
Julian delikatnie pocałował moje śpiące ciało wtulone w niego. "Jest wykończona. Właśnie zasnęła."
Od Przyjaciela Do Narzeczonego
Savannah Hart myślała, że przestała kochać Deana Archera – dopóki jej siostra, Chloe, nie ogłosiła, że wychodzi za niego. Za tego samego mężczyznę, którego Savannah nigdy nie przestała kochać. Mężczyznę, który złamał jej serce… i teraz należy do jej siostry.
Tydzień weselny w New Hope. Jeden dwór pełen gości. I bardzo zgorzkniała druhna.
Aby to przetrwać, Savannah przyprowadza na wesele swojego przystojnego, schludnego najlepszego przyjaciela, Romana Blackwooda. Jedynego mężczyznę, który zawsze ją wspierał. On jest jej coś winien, a udawanie jej narzeczonego? Żaden problem.
Dopóki fałszywe pocałunki nie zaczynają wydawać się prawdziwe.
Teraz Savannah jest rozdarta między kontynuowaniem udawania… a ryzykowaniem wszystkiego dla jedynego mężczyzny, w którym nigdy nie miała się zakochać.
Powstanie Wygnanej Wilczycy
Ten ryk zabrał mi osiemnaste urodziny i zniszczył mój świat. Moja pierwsza przemiana miała być chwałą—krew zamieniła błogosławieństwo w hańbę. O świcie nazwali mnie „przeklętą”: wyrzuconą z watahy, porzuconą przez rodzinę, pozbawioną natury. Mój ojciec mnie nie bronił—wysłał mnie na zapomnianą wyspę, gdzie wyrzutki bez wilka były kute na broń, zmuszone do wzajemnego zabijania, aż tylko jeden mógł odejść.
Na tej wyspie poznałam najciemniejsze zakamarki ludzkiej natury i jak zakopać strach w kościach. Niezliczone razy chciałam się poddać—zanurzyć się w fale i nigdy nie wynurzyć—ale oskarżające twarze, które nawiedzały moje sny, popychały mnie z powrotem ku czemuś zimniejszemu niż przetrwanie: zemście. Uciekłam, i przez trzy lata ukrywałam się wśród ludzi, zbierając sekrety, ucząc się poruszać jak cień, ostrząc cierpliwość na precyzję—stając się ostrzem.
Potem, pod pełnym księżycem, dotknęłam krwawiącego nieznajomego—i mój wilk powrócił z przemocą, która uczyniła mnie całą. Kim on był? Dlaczego mógł obudzić to, co myślałam, że umarło?
Jedno wiem: teraz jest ten czas.
Czekałam na to trzy lata. Sprawię, że wszyscy, którzy mnie zniszczyli, zapłacą—i odzyskam wszystko, co mi skradziono.
Uwodzenie Dona Mafii
Camila Rodriguez to rozpuszczona dziewiętnastolatka z dziewiczą cipką i ustami stworzonymi do grzechu. Kiedy zostaje wysłana, by zamieszkać pod dachem Alejandro Gonzaleza; króla mafii, zimnokrwistego zabójcy i człowieka, który kiedyś przysiągł ją chronić, dokładnie wie, czego chce. I nie jest to ochrona.
Chce 'Jego'.
Jego kontroli.
Jego zasad.
Jego rąk zaciskających się na jej gardle, gdy jęczy jego imię.
Ale Alejandro nie pieprzy się z dziewczynami takimi jak ona. Jest niebezpieczny, nietykalny i desperacko próbuje oprzeć się grzesznej małej kusicielce, która śpi zaledwie kilka kroków dalej, ubrana w jedwab i koronkę.
Szkoda, że Camila nie wierzy w zasady.
Nie wtedy, gdy może się pochylić i sprawić, że złamie każdą z nich.
A kiedy w końcu pęka, nie tylko ją pieprzy.
Łamie ją.
Mocno. Brutalnie. Bezlitośnie.
Dokładnie tak, jak chciała.
Niewidzialna dla Swojego Prześladowcy
Niewypowiedziana Miłość Prezesa
Zanim zdążyłam odpowiedzieć, zbliżył się, nagle górując nade mną, jego twarz była zaledwie kilka centymetrów od mojej. Poczułam, jak wstrzymuję oddech, a moje usta rozchylają się w zaskoczeniu.
„To jest cena za mówienie źle o mnie innym,” wyszeptał, przygryzając moją dolną wargę, zanim zajął moje usta prawdziwym pocałunkiem. Zaczęło się to jako kara, ale szybko przekształciło się w coś zupełnie innego, gdy odpowiedziałam, moja początkowa sztywność topniała w uległość, a potem w aktywne uczestnictwo.
Mój oddech przyspieszył, małe dźwięki uciekały z mojego gardła, gdy eksplorował moje ciało. Jego dotyk był zarówno karą, jak i przyjemnością, wywołując dreszcze, które, jak sądziłam, czuł rezonujące przez swoje własne ciało.
Moja nocna koszula podwinęła się, jego ręce odkrywały coraz więcej mojego ciała z każdym muśnięciem. Oboje byliśmy zgubieni w doznaniach, racjonalne myśli ustępowały z każdą mijającą sekundą...
Trzy lata temu, aby spełnić życzenie jego babci, zostałam zmuszona poślubić Dereka Wellsa, drugiego syna rodziny, która adoptowała mnie dziesięć lat temu. On mnie nie kochał, ale ja potajemnie kochałam go przez cały ten czas.
Teraz trzyletnie małżeństwo kontraktowe dobiega końca, ale czuję, że między mną a Derekiem rozwinęło się jakieś uczucie, którego żadne z nas nie chce przyznać. Nie jestem pewna, czy moje uczucia są słuszne, ale wiem, że nie możemy się sobie oprzeć fizycznie...












