Błyszcząca Dziewczyna

Miska zimnej wody uderzyła Zoey King w twarz, sprawiając, że zadrżała i otworzyła oczy. Całe jej ciało czuło się, jakby przejechał po nim ciężarówka, a wokół niej wybuchły głośne, wściekłe głosy.

"Ty bezwstydna dziewczyno! Jak mogłaś to zrobić panu Scottowi?"

"Zoey, jak mogłaś? Przecież masz się zaraz pobrać!"

"Hańba! Zhańbiłaś rodzinę King!"

Głowa Zoey pulsowała od całego hałasu. Spojrzała w dół i zorientowała się, że jest tylko w bieliźnie. Jej szyja i odsłonięta skóra były pokryte dużymi, widocznymi malinkami.

Wspomnienia zaczęły wracać, gdy Zoey masowała skronie, w końcu przypominając sobie dzikie wydarzenia poprzedniej nocy.

Została odurzona jakimś afrodyzjakiem w barze i walczyła z kilkoma obleśnymi facetami, dając z siebie wszystko.

W swoim zamroczeniu wpadła do tego pokoju. Następną rzeczą, jaką pamiętała, było to, że znalazła się w ramionach jakiegoś faceta.

W swoim zamroczonym stanie nie mogła przypomnieć sobie wyglądu tego faceta. Pamiętała tylko, że go chwyciła, a potem czuła jego ręce na całym swoim ciele.

Kiedy się obudziła, faceta już nie było, ale przy drzwiach zebrał się tłum.

Zoey podniosła wzrok i zimno spojrzała na znajomą twarz w tłumie — Luna King, jej siostrę, mózg całego wydarzenia poprzedniej nocy.

Gdyby Luna nie namieszała jej w drinku, Zoey nie skończyłaby w tym pokoju i nie straciłaby dziewictwa.

Zauważając mroczne spojrzenie Zoey, Luna odwróciła wzrok i chwyciła za ramię surowo wyglądającego Briana Scotta.

"Brian, tak mi przykro. Zoey zawsze była trochę dzika, i próbowaliśmy z nią rozmawiać wiele razy. Nigdy nie pomyślałabym, że będzie na tyle śmiała, by zignorować twoje zaręczyny i przespać się z innym mężczyzną. To wina rodziny King, że nie trzymaliśmy jej w ryzach..." Oczy Luny zaszkliły się, a ona przygryzła wargę.

Za nią, ojciec Zoey, Timothy King, i jej matka, Hazel King, również byli wściekli, patrząc na Zoey, jakby chcieli ją rozszarpać.

"Zoey! Chodź tu i przeproś pana Scotta!" Timothy zacisnął zęby.

"Zawsze mówiłam, że nie powinniśmy jej sprowadzać z powrotem. Powinna była zostać pozostawiona samej sobie w tej biednej, odległej wiosce!" Hazel otarła łzy z wściekłością, jakby Zoey nie była jej biologiczną córką, ale śmiertelnym wrogiem.

Usta Zoey wykrzywiły się w szyderczym uśmiechu, ale jej serce pozostało niewzruszone. To byli rodzice, do których jej mistrz nalegał, by wróciła i oddała im cześć.

Cenili Lunę, swoją adoptowaną córkę, jakby była skarbem, podczas gdy ciągle utrudniali życie swojej własnej biologicznej córce.

Zoey teraz żałowała, że posłuchała swojego mistrza i wróciła, by być dręczoną przez tych ludzi.

Pół roku temu, rodzina King wysłała ludzi do Whispering Pines Village, by ją sprowadzić, twierdząc, że jest długo zaginioną prawdziwą córką rodziny King.

Zoey nie chciała ponownie nawiązywać kontaktu z tą rodziną, ale jej mistrz, Saul Pena, przekonał ją, więc się zgodziła.

Od powrotu do rodziny King, spotykała się z pogardą na każdym kroku. Timothy i Hazel nie lubili swojej szorstkiej, wychowanej na wsi córki, ale uwielbiali delikatną Lunę. Ich faworyzowanie było ekstremalne!

Zoey założyła swoje ubrania, ignorując pełne złości spojrzenia tłumu, i spokojnie wstała.

Brian zrobił krok naprzód, jego oczy płonęły gniewem. "Zoey, czy w ogóle obchodzi cię nasze zaręczyny?"

Zoey spojrzała na niego, z kpiącym uśmiechem na ustach. "Brian, czy to nie ja powinnam cię o to zapytać? Co ty i Luna robiliście wczoraj w barze? Myślisz, że nie widziałam?"

Twarz Briana zesztywniała, a jego wyraz twarzy stał się nienaturalny. "Kłamiesz na mój temat! To ty zdradziłaś, a teraz obwiniasz mnie i Lunę? To jest po prostu podłe!"

Odwrócił się do Timothego i Hazel, "Nie sądzę, żeby ten ślub miał się odbyć! Rodzina Scottów nie potrzebuje takiej kobiety jak ona!"

Timothy i Hazel natychmiast spanikowali. Hazel wymusiła uśmiech, bojąc się stracić tę dobrą partię. "Brian, nie bądź pochopny. To wina Zoey, my ją zdyscyplinujemy. Rodziny King i Scott zaaranżowały te zaręczyny dawno temu. Proszę, przemyśl to."

Brian spojrzał na Zoey, a potem delikatnie wziął Lunę za rękę. "Timothy, Hazel, szczerze mówiąc, zawsze kochałem Lunę. Jesteśmy razem od dzieciństwa. Teraz, kiedy Zoey udowodniła swoją niewierność, uważam, że zaręczyny powinny być między mną a Luną."

Oboje patrzyli na siebie czule, ignorując zszokowane twarze wokół nich.

Zoey skończyła się ubierać i spojrzała na wiadomość na swoim telefonie: [Dr. K, wszystko jest gotowe do eksperymentu. Dyrektor Aaron Hill zorganizował odbiór, powinni przyjechać wkrótce.]

Zoey nie miała czasu na tych głupców. Kiedy szła w kierunku drzwi, Luna ją złapała. Odwracając się, Zoey zobaczyła zapłakaną twarz Luny, jakby została bardzo skrzywdzona.

"Zoey, dokąd idziesz? Czy jesteś zła z powodu moich uczuć do Briana? To moja wina. Nie powinnam była się w nim zakochać. Nie proszę o twoje przebaczenie, tylko żebyś nie stała na drodze naszego szczęścia..."

Kolejna runda łez. Zoey miała dość tej gry. Od powrotu do rodziny King, Luna odgrywała ten numer niezliczoną ilość razy.

Za każdym razem, gdy Luna uroniła łzę, cała rodzina King stawała po jej stronie. Tym razem nie było inaczej.

Zoey zmarszczyła brwi i zniecierpliwiona strząsnęła jej rękę. "Nie mam czasu na twoje dramaty. Zjeżdżaj!"

W następnej sekundzie rozległ się krzyk zaskoczenia, gdy Luna upadła do tyłu i mocno uderzyła o ziemię.

Brian rzucił się, żeby jej pomóc, patrząc na Zoey z gniewem. "Czyś ty oszalała?! Jak śmiesz skrzywdzić swoją siostrę?"

Timothy i Hazel byli również wściekli.

Ale Zoey tylko uśmiechnęła się ironicznie i ruszyła w stronę drzwi.

Z tyłu dobiegł ją gniewny krzyk Timothego. "Ty łajdaczko! Dokąd idziesz?"

Zoey zatrzymała się, lekko odwróciła głowę i uśmiechnęła się spokojnie. "Idę znaleźć przystojniaka, z którym spałam wczoraj! Brian znalazł nową miłość, więc dlaczego ja nie mogę?"

Twarz Timothego zrobiła się popielata, a jego palce drżały, gdy wskazywał na odchodzącą Zoey, zanim przewrócił oczami i zemdlał.

Ignorując zamieszanie za sobą, Zoey wyszła z hotelu.

Na zewnątrz stała grupa mężczyzn w czerni, ustawionych w równych szeregach, emanujących potężną aurą.

Gdy tylko Zoey wyszła, mężczyźni w czerni ukłonili się jednocześnie, ich głosy były głośne i wyraźne. "Witamy, Dr. K!"