Białe Kłamstwo Alfy

*Drogi Pamiętniku,

To, co zaczęło się jako zaskakująco dobry dzień, zamieniło się w koszmar bez żadnego ostrzeżenia. Siedząc ponownie pod deskami podłogi, czekając, aż koszmar się skończy, myślę o wszystkich chwilach, które musiałam spędzić w tym małym pokoiku. Ćpun, który mieszkał w mieszkaniu przed nami, zrobił ten pokój, aby ukrywać swoje narkotyki. Czasami wciąż czuję zapach chemikaliów, które, jak przypuszczam, były używane do produkcji jego narkotyków. Jednak teraz zaczęłam znajdować spokój w tym małym pokoiku. Starałam się uczynić go bardziej komfortowym na te małe pobyty tutaj.

Nad moją głową słyszę głosy mężczyzn, którzy przyszli odwiedzić moją mamę. Ci mężczyźni odwiedzają nas często. Kiedy przychodzą, słyszę stłumione krzyki i jęki mojej mamy, a potem krzyki i kłótnie o pieniądze. Czasami mama ma nawet siniaki i ślady na ciele. Nie rozumiem, dlaczego mama nigdy nie mówi mi, dlaczego ci mężczyźni przychodzą. Każe mi chować się w tym małym pokoiku, dopóki nie usłyszę naszego bezpiecznego hasła. To jak zabawa w chowanego, ale zamiast liczyć do dziesięciu i szukać jej, muszę czekać, aż usłyszę „Ciuch ciuch”, zanim będę mogła wyjść i ją znaleźć. Ostatnio ci mężczyźni odwiedzają nas coraz częściej. Mama powiedziała, że ma więcej klientów w pracy i interes się kręci, więc udało jej się zaoszczędzić wystarczająco dużo pieniędzy, żebym mogła pójść do szkoły z internatem w Mariners Bay. Wiedziałam, że kłamie, bo widziałam, jak wzięła torbę pełną gotówki od faceta na parkingu przed naszym mieszkaniem. Nie rozumiem, dlaczego kłamała i dlaczego chciała, żebym wyjechała, ale powiedziała, że będę bezpieczna w szkole z internatem i nikt nie będzie mógł mnie tam dotknąć. Powiedziała, że nie chce, żebym miała takie życie jak ona.

Nigdy tak naprawdę nie wiedziałam, jaką pracę mama wykonuje. Nigdy nie wychodzi z domu, żeby gdzieś pracować, jak inni rodzice w szkole. Wszyscy dokuczają mi z powodu pracy mojej mamy. Chłopcy mówią, że moja mama to dziwka, ale kiedy zapytałam mamę, co to znaczy, powiedziała, że to znaczy, że jest dobrą osobą. Nie chcę jej wierzyć, bo w głębi duszy wiem, że nie jest dobrą osobą. Wiem, że starała się trzymać mnie z dala od tego Sumo, który przychodzi co piątek po swoje pieniądze. Mama powiedziała, że to jej szef, a niektóre noce to on zostawia siniaki na jej ciele. Mama dała mi surowe instrukcje, żebym trzymała się od niego z daleka. Patrzył na mnie dziwnie, kiedy mama powiedziała mu, że w ten piątek kończę trzynaście lat. Chciała wolny dzień, żeby świętować ze mną, ale on powiedział nie. Dlatego dzisiaj, w moje urodziny, chowam się w tym pokoju, podczas gdy mama ma swoich odwiedzających.

Nawet nie miałam szansy spotkać się dzisiaj z Brownie. Pewnie czeka na skraju lasu, jak robi to każdego dnia. To mój jedyny przyjaciel. Wiem, że dużo o nim piszę w moim pamiętniku, ale jest po prostu niesamowity. Jego czekoladowo-brązowe futro to powód, dla którego nadałam mu to imię. Jest takie miękkie i puszyste. Mogłabym spędzać godziny, głaszcząc go. Mama nie wie o Brownie, ale może nadszedł czas, żeby jej o nim powiedzieć, żeby mogli sobie towarzyszyć, kiedy mnie nie będzie. Może Brownie mógłby chronić mamę przed tym Sumo, tak jak chronił mnie przed tymi pijanymi mężczyznami, kiedy go pierwszy raz spotkałam. Zastanawiam się, czy będę mogła go zobaczyć, kiedy mama wyśle mnie do szkoły z internatem.

Nie chcę wyjeżdżać. Nie chcę być z dala od mamy i Brownie. Mama powiedziała, że teraz bardziej niż kiedykolwiek ważne jest, żebym wyjechała. Bardzo się o mnie martwi. Mówi, że pewnego dnia zrozumiem, dlaczego to takie ważne, żebym wyjechała.

Myślę, że wyjeżdżam w następny poniedziałek. Mama powiedziała, że będzie mnie odwiedzać, kiedy tylko będzie mogła. Mam nadzieję, że pewnego dnia będzie mogła zamieszkać ze mną w Mariners Bay. Zastanawiam się, czy uda mi się ją przekonać, żeby pozwoliła mi zabrać Brownie ze sobą. Czy szkoła z internatem pozwoli mi mieć ogromnego wilka w pokoju? Chociaż jest duży i straszny, jest bardzo przyjazny. Może po tym, jak powiem mamie o nim, będzie mogła przyprowadzić go, żeby mnie odwiedzał.

Będę za nim tęsknić najbardziej...*