Omegi z Haven

Omegi z Haven

G O A · Zakończone · 123.1k słów

203
Gorące
17.7k
Wyświetlenia
579
Dodano
Dodaj do Półki
Rozpocznij Czytanie
Udostępnij:facebooktwitterpinterestwhatsappreddit

Wstęp

Centrum Haven dla Omeg. Miejsce, gdzie Omegi mogą być chronione, aż osiągną pełną dojrzałość i znajdą idealną watahę.

Tak mi obiecywali. Kiedy straciłam rodziców w wieku czternastu lat, zostałam wysłana do Haven i obiecano mi cały świat. Jednak kiedy nadszedł mój czas, wataha, którą wybrałam, odurzyła mnie i sprzedała. Obudziłam się w klatce, obok rzędów innych Omeg. Czekałam tam przez dwa lata, aż w końcu nadszedł mój numer. Dziś wieczorem idę na aukcję...

To znaczy, dopóki mój strażnik nie wpadł pijany i nie zobaczyłam swojej szansy na ucieczkę. Byłam jednak zbyt słaba, a gdy mnie złapał i obiecał zatrzymać dla siebie, pomyślałam, że moja szansa na wolność przepadła. Wtedy czterech Alfów wpadło i uratowało mnie, ale moje problemy dalekie były od zakończenia.

Jestem zbyt niebezpieczna, żeby mnie zostawić przy życiu, ale nie mogę zaufać jedynemu miejscu w tym kraju, które miało mnie chronić. Poza tym, ci Alfowie wcale nie są typem watahy, której mogłabym zaufać lub wybrać na całe życie. Są brutalni i szorstcy. Jednak obiecują mi pomoc i ochronę, aż uzyskam sprawiedliwość, a ja zamierzam skorzystać z ich oferty. Mam jedno życzenie... Chcę, żeby nauczyli mnie być tak zła jak oni. Chcę być kimś, kogo ludzie, którzy mnie skrzywdzili, będą się bać.

Piekło nie zna większej furii niż zraniona Omega... czy coś w tym stylu.

Nazywam się Elise i zaraz dostanę swoje nieszczęśliwe zakończenie.

(Ta historia rozgrywa się w tym samym uniwersum co "Najpiękniejszy Dźwięk", a obie książki zostały teraz połączone jako "Omegi z Haven" dla lepszego odbioru:D)

Rozdział 1

Elise

Ból pod moimi stopami tylko się zwiększa, im dłużej zmagam się z gruzami lasu, przez który biegnę. Jest tak ciemno, że ledwo cokolwiek widzę, ale moje oczy dostosowały się na tyle, bym mogła rozpoznać ogólne kształty rzeczy, co jest małym cudem.

Słyszę krzyki za sobą, i chociaż czuję, że słabnę, popycham się do przodu. Mogę biec w kółko, ale muszę spróbować uciec. Jakimś cudem mój strażnik był dziś pijany i zataczał się, gdy przyszedł po mnie, i może byłam szalona, próbując uciec, ale oto jesteśmy. Tym razem łatwo było go pokonać, ale jeśli mnie złapią, nie popełni tego błędu ponownie. To moja jedyna szansa.

Wszechświat musiał zobaczyć, jak bardzo jestem zdesperowana, bo nie tylko udało mi się uciec od strażnika, ale jakby otworzyła się przede mną droga. Nadal nie mam pojęcia, jak przeszłam przez ten labirynt korytarzy i dotarłam do wyjścia, nie będąc zauważoną. Oczywiście, może to być z powodu odbywających się aukcji, ale mimo wszystko, lubię myśleć, że to było przeznaczenie.

Nie mogę zaakceptować, że to miało być moje życie. Musi być coś więcej dla mnie niż bycie sprzedaną chciwemu Alfie, który chce mnie tylko do rozmnażania i zaspokajania każdej jego zachcianki.

Stanie się prostą własnością...

Nie. To nie może być moje życie. Chcę tego, co obiecało mi Centrum Schronienia, kiedy mnie do nich wysłano. Chcę stada, które będzie mnie kochać i troszczyć się o mnie, jak każdy Omega na to zasługuje. Dlaczego więc to mi się przytrafiło?

"Kane! Uspokój się! Musimy ją przyprowadzić nienaruszoną." Słyszę krzyk gdzieś za mną i wstrzymuję oddech, bo brzmią zbyt blisko.

Zwolniłam i nie zdawałam sobie z tego sprawy. Moje nogi i stopy są niemal zdrętwiałe, ale nie mogę się zatrzymać.

"Ta cholerną suka mnie zaatakowała. Będzie miała szczęście, jeśli przeżyje, kiedy skończę z nią." Wściekły głos Kane'a sprawia, że drżę, i to nie w dobrym sensie.

Ten człowiek dręczył mnie przez dwa lata, które spędziłam zamknięta w tej klatce. Nie przesadzam, to była dosłowna klatka, taka, jaką używają dla dużych zwierząt, ale nie przystosowana do przetrwania człowieka. Można by pomyśleć, że ważne byłoby, aby trzymać nas w lepszym stanie, żebyśmy wyglądali bardziej atrakcyjnie na aukcji, ale nie. Mężczyźni, którzy nas trzymali, ledwo nas karmili i raz w tygodniu myli nas wężem ogrodowym. Traktowano nas gorzej niż najgorzej traktowane zwierzęta.

Dziś wieczorem miałam w końcu zostać zaprezentowana. Skończyłam dwadzieścia jeden lat zaledwie kilka dni temu, co oznacza, że jako Omega jestem w pełni dojrzała. Omegi nie mogą zacząć rodzić dzieci przed ukończeniem dwudziestu jeden lat, a dojrzała Omega jest bardzo poszukiwana w tym świecie.

Dzięki chciwości i ciemności tego świata, Omega jest teraz tak niewiele. Dlatego większość z nich mieszka lub jest wysyłana do Centrum Schronienia, aby nauczyć się swojej roli w stadzie, ale także, aby chronić nas, gdy dojrzewamy. Zostałam tam wysłana po tym, jak moi rodzice zostali zamordowani i pozostałam tam aż do dwóch lat temu. Wybrałam stado, ale nie minęło dziesięć minut od opuszczenia Schronienia, kiedy zostałam odurzona i obudziłam się w tym miejscu.

Schronienie miało mnie chronić i zapewnić Omega stada, które zostały dokładnie sprawdzone. Jak więc to stado się prześlizgnęło? Zadawałam sobie to pytanie wiele razy.

"Ona tam jest." Warczący głos Kane'a brzmi jakby był tuż przy moim uchu.

Szybko obracam głowę na boki, ale wciąż jest za ciemno. Jak on mnie widzi?

Gdy jestem zbyt rozproszona strachem, nie zauważam korzenia wystającego z ziemi. Moja stopa zahacza o niego i całe ciało rzuca się do przodu, nie jestem wystarczająco szybka, by zatrzymać upadek. Upadam mocno, tak mocno, że nie jestem w stanie nawet krzyknąć. Moja głowa uderza o ziemię i wszystko staje się ciemne.

Kiedy odzyskuję przytomność, czuję ciężar na sobie. Mrugam kilka razy, ale mój wzrok jest zamglony i jest zbyt ciemno, by cokolwiek dostrzec. Czuję tylko ciepły oddech na szyi i niski, znajomy warkot.

"Myślałaś, że możesz ode mnie uciec?" Głębszy, bardziej groźny warkot wydobywa się z jego gardła, a ze mnie ucieka żałosne skomlenie.

Nienawidzę tego, jak bardzo się go boję. Chciałabym być odważniejsza...

"Proszę..." błagam, bo nie wiem, jak inaczej się uratować.

"Wiesz, dostanę po głowie za to, że pozwoliłem ci uciec. Może powiem im, że uciekłaś, i zatrzymam cię dla siebie. Zwolnią mnie, ale przynajmniej będę miał swoją nagrodę pocieszenia." Czuję, jak jego nos przesuwa się wzdłuż mojej twarzy, a on głęboko wciąga powietrze. "Pachniesz przepysznie. Rozumiem, dlaczego wy, Omega, doprowadzacie tych Alfa do szaleństwa."

Kane jest beta, podobnie jak wszyscy inni strażnicy, którzy opiekowali się Omega w domu aukcyjnym. Miało to nas chronić przed użyciem przed sprzedażą, ale z Kane'em to nie miało znaczenia. Jest jednym z tych Beta, którzy czują się uprawnieni do bycia postrzeganymi tak samo wielkimi i złymi jak Alfa.

"Kane, daj spokój, człowieku, puść ją." Słyszę jednego z innych mężczyzn.

Czy jestem całkowicie otoczona?

Ponownie mrugam, ale wciąż jest tak ciemno, że nic nie widzę... jak oni to wszystko robią w całkowitej ciemności?

"Cholera, ona krwawi, człowieku. Musimy ją zabrać z powrotem. Nikt nie będzie chciał uszkodzonego towaru." Mówi kolejny facet.

Szarpnęłam głową na bok, gdy Kane przesunął nosem po mojej szyi.

"Kane!" - krzyknął jeden z mężczyzn, a Kane wydał z siebie sfrustrowany dźwięk.

Poczułam, jak ciężar zniknął ze mnie, i wciągnęłam kilka desperackich oddechów. Zapach Kane'a otoczył mnie tak szybko, że ledwo mogłam oddychać. Jego zapach zawsze tak na mnie działał.

W ciszy rozległ się dziwny dźwięk kliknięcia, a sekundę później rozległ się głośny huk. Złapałam się za usta i zaczęłam się cofać z miejsca, gdzie upadłam. Moje oczy nie mogły się skupić, bez względu na to, jak mocno mrugałam, ale nie miałam czasu na to, by się tym przejmować. Musiałam biec.

Przekręciłam się na czworaki i podniosłam na nogi. Ból promieniował od kostki w górę nogi, ale nie był na tyle silny, bym nie mogła chodzić. Więc zignorowałam go na razie i starałam się utrzymać równowagę. Było tak ciemno! Zaczęłam biec najszybciej, jak mogłam, w tym samym kierunku, w którym upadłam, mając nadzieję, że to mnie oddali od Kane'a. Moje ramię uderzyło w coś twardego i poczułam szorstką korę drzewa, która zadrapała moje nagie ramię. Powstrzymałam bolesny dźwięk, gdy przecięło mi skórę, ale biegłam dalej.

Głośne kroki rozległy się za mną ponownie, ale z dźwięku wynikało, że to tylko jedna osoba. Kane.

"Starburst! Nie możesz uciekać przede mną wiecznie. Ci ludzie nie zabiorą cię ode mnie teraz!" - krzyknął.

O Boże... Czy on zabił tych ludzi?

Ale mnie nie zabije, prawda? Chce mnie dla siebie. Może... może powinnam po prostu z nim pójść.

Przez chwilę rozważałam poddanie się, ale inny dźwięk przyciągnął moją uwagę. Tym razem dochodził z przodu. Ponieważ było zbyt ciemno, skupiłam się na słuchu i nieco zmieniłam kierunek, by podążać za dźwiękiem. Znajomy dźwięk klaksonu samochodowego przyspieszył bicie mojego serca. To moja droga ucieczki! Jeśli uda mi się zatrzymać kogoś, może uda mi się uciec na tyle daleko, że Kane mnie nie znajdzie. Gdy dźwięk, który teraz bez wątpienia był odgłosem samochodów jadących po drodze, zbliżał się, spodziewałam się, że zobaczę więcej otoczenia. Jednak nadal było ciemno jak w nocy i musiałam potykać się po obecnej ścieżce, modląc się, że wkrótce coś zobaczę.

"Elise! Zatrzymaj się!" - krzyknął Kane, ale go zignorowałam.

Wyciągnęłam ręce przed siebie i skupiłam się na dotyku, by wyjść z lasu na drogę. Nie trwało długo, zanim moje ręce dotknęły powietrza, a gdy to się stało, zauważyłam również, że ziemia lekko się wznosiła. Ponownie potykając się z powodu braku widoczności i nagłej zmiany, użyłam rąk, by wyczuć ziemię i wspiąć się na nasyp. Moje palce dotknęły szorstkiej powierzchni, która różniła się od nierównej ziemi sprzed chwili. To musiała być droga. Pchając się do przodu, czułam coraz więcej szorstkiej powierzchni na rękach, a wkrótce także na kolanach.

Gdy tylko przestaję czuć pod stopami leśne podłoże, podnoszę się na nogi i gorączkowo rozglądam się na boki, szukając jakichkolwiek przejeżdżających samochodów.

Dlaczego nic nie widzę?

Szybkie ruchy sprawiają, że kręci mi się w głowie i przez chwilę zataczam się na nogach. Żołądek podchodzi mi do gardła i czuję silną potrzebę wymiotów, ale powstrzymuję się.

Kane nadal idzie... co mam zrobić?

Słyszę jego ciężkie kroki zbliżające się coraz bardziej, więc wbiegam dalej na drogę, akurat gdy słyszę w oddali samochód.

Skoro jest samochód, to powinno być jakieś światło, prawda? Dlaczego go nie widzę?

Ktoś chwyta mnie brutalnie za rękę i krzyczę z zaskoczenia. Moje oczy szukają czegoś... czegokolwiek, ale czuję się, jakbym była całkowicie ślepa.

"Utrudniasz wszystko bardziej, niż to konieczne, gwiazdeczko. Chodź ze mną, albo będziesz tego żałować." Kane syczy na mnie.

Jak na groźby, to jest dość przewidywalne, ale w moim obecnym stanie działa skutecznie. Jestem tak zdezorientowana, że z każdą sekundą czuję się coraz bardziej mdlejąca i oszołomiona.

Zaczyna mnie ciągnąć z powrotem z drogi, ale nie jestem jeszcze gotowa się poddać. Nadjeżdża samochód, więc to może być moja szansa. Szarpię się, próbując się uwolnić, i chyba się tego nie spodziewał, bo jego uchwyt się rozluźnia i upadam na ziemię. Podnoszę się szybko i biegnę dalej na ulicę, machając rękami w powietrzu.

"Pomocy! Proszę, zatrzymajcie się!" Krzyczę, a zaraz potem wydaję z siebie przeraźliwy krzyk, gdy Kane owija się wokół moich pleców i zakrywa mi usta ręką.

"Zamknij się, suko! Chodźmy!" Zaczyna mnie znowu ciągnąć, a ja walczę i szarpię się, ile sił.

Dźwięk opon na żwirowej drodze zbliża się, a odgłos hamowania rozbrzmiewa wokół nas. Kane ciągnie mnie mocniej i próbuje nas przyspieszyć, ale słyszę trzaskające drzwi i kilka głosów zaczyna krzyczeć.

"Puść ją!" Ktoś woła, a z tonu jego głosu wiem, kim jest.

Alfa.

Cholera! To mogła być pomyłka.

"Spierdalaj, to nie ma nic wspólnego z tobą," Kane wrzeszczy, ciągnąc mnie dalej.

"Powiedziałem, przestań!" Kolejny głos odzywa się, ten jest zimny i zbyt spokojny.

Kane zwalnia i czuję, jak napina się.

Co się dzieje?

"Kurczę." Syczy pod nosem, zanim odsuwa ręce od mojego pasa. "Powiedziałem, spierdalaj."

Zapada cisza.

Ostatnie Rozdziały

Może Ci się spodobać 😍

Zdobyta przez miłość Alfy

Zdobyta przez miłość Alfy

399.8k Wyświetlenia · Zakończone · Riley
Jestem Tori, tak zwana „morderczyni”, która właśnie wyszła z więzienia.

Cztery lata temu misternie uknuta intryga Fiony zamieniła mnie z zwyczajnej omegi w skazańca, na którego barkach ciąży zarzut morderstwa.
Po czterech latach wracam do świata, którego prawie nie poznaję.

Moja najlepsza przyjaciółka Fiona, a zarazem moja przyrodnia siostra, stała się w oczach mojej matki idealną córunią. A mój były chłopak, Ethan, za chwilę będzie urządzał huczną, wystawną ceremonię zawarcia więzi… właśnie z nią.

Miłość, więzi rodzinne i reputacja, które kiedyś były dla mnie wszystkim, zostały mi przez Fionę odebrane, co do okruszka.

Kiedy dotarłam już do granic wytrzymałości i zaczęłam się zastanawiać, po co w ogóle jeszcze żyję, w moim życiu nagle pojawił się legendarny Alfa Lucas z Moonhaven.

Jest potężny i tajemniczy, budzi respekt i niemal nabożny lęk wśród wszystkich wilkołaków.
A jednak wobec mnie okazuje niezwykłą wytrwałość i zaskakującą czułość, taką, jakiej nigdy się nie spodziewałam.

Czy pojawienie się Lucasa jest darem od losu, czy początkiem kolejnego spisku?
Jak nie zakochać się w smoku

Jak nie zakochać się w smoku

1.4m Wyświetlenia · Zakończone · Kit Bryan
Nigdy nie złożyłam podania do Akademii Istot i Stworzeń Magicznych.

Dlatego właśnie byłam co najmniej skołowana, kiedy przyszedł list z moim imieniem już wydrukowanym na planie zajęć, przydzielonym akademikiem i dobranymi przedmiotami, jakby ktoś znał mnie lepiej, niż ja sama siebie. O Akademii słyszeli wszyscy – to tam wiedźmy ostrzą swoje zaklęcia, zmiennokształtni opanowują swoje postaci, a każdy możliwy magiczny stwór uczy się panować nad swoim darem.

Wszyscy oprócz mnie.

Ja nawet nie wiem, czym właściwie jestem. Zero zmiany postaci, zero sztuczek, żadnej magii w stylu “patrzcie na mnie”. Po prostu dziewczyna otoczona ludźmi, którzy potrafią latać, przywoływać ogień albo leczyć jednym dotykiem. Więc siedzę na zajęciach, udaję, że tu pasuję, i wytężam słuch, szukając choćby najdrobniejszej wskazówki, która powie mi, co tak naprawdę płynie w mojej krwi.

Jedyną osobą, która jest chyba jeszcze bardziej ciekawa niż ja, jest Blake Nyvas – wysoki, o złotych oczach i jak najbardziej Smok. Ludzie szepczą, że jest niebezpieczny, powtarzają, żebym trzymała się od niego z daleka. Ale Blake wydaje się zdeterminowany, żeby rozwiązać zagadkę mnie, a ja… jakoś ufam właśnie jemu bardziej niż komukolwiek innemu.

Może to głupota. Może igranie z ogniem.

Ale kiedy wszyscy inni patrzą na mnie, jakbym była tu nie na swoim miejscu, Blake patrzy na mnie tak, jakby była zagadką, którą naprawdę warto rozwiązać.
Accardi

Accardi

1.4m Wyświetlenia · Zakończone · Allison Franklin
Obniżył usta do jej ucha. "To będzie miało swoją cenę," wyszeptał, zanim pociągnął jej płatek ucha zębami.
Jej kolana się ugięły i gdyby nie jego uchwyt na jej biodrze, upadłaby. Wsunął swoje kolano między jej uda jako dodatkowe wsparcie, na wypadek gdyby potrzebował rąk gdzie indziej.
"Czego chcesz?" zapytała.
Jego usta musnęły jej szyję, a ona jęknęła, gdy przyjemność, którą przyniosły jego usta, rozlała się między jej nogami.
"Twojego imienia," wyszeptał. "Twojego prawdziwego imienia."
"Dlaczego to takie ważne?" zapytała, po raz pierwszy ujawniając, że jego przypuszczenie było trafne.
Zaśmiał się cicho przy jej obojczyku. "Żebym wiedział, jakie imię wykrzyczeć, gdy znów w ciebie wejdę."


Genevieve przegrywa zakład, na którego spłatę nie może sobie pozwolić. W ramach kompromisu zgadza się przekonać dowolnego mężczyznę, którego wybierze jej przeciwnik, aby poszedł z nią do domu tej nocy. Nie zdaje sobie sprawy, że mężczyzna, którego wskaże przyjaciółka jej siostry, siedzący samotnie przy barze, nie zadowoli się tylko jedną nocą z nią. Nie, Matteo Accardi, Don jednej z największych gangów w Nowym Jorku, nie robi jednonocnych przygód. Nie z nią.
Jego Odrzucona Luna, Obsesja Rywala

Jego Odrzucona Luna, Obsesja Rywala

254.3k Wyświetlenia · W trakcie · Lila
— Żadnego wilka. Żadnej rodziny. Nieszkodliwa. Użyteczna. W chwili, gdy z nią skończę, tytuł Luny będzie twój.

Eira Crawford usłyszała te słowa zza drzwi gabinetu swojego męża.

Przez cztery lata była ukrytą partnerką Sebastiana Hale’a. Prowadziła jego dom, zabawiała jego krewnych, sprzątała po jego bałaganach i żyła z trzech tysięcy dolarów, które dawał jej co miesiąc, jak z jałmużny. Nawet kupno nowego płaszcza wymagało tłumaczeń.

A dla swojej pierwszej miłości mimochodem przygotował trzysta tysięcy dolarów na finansowanie badań.

Dla Sebastiana Eira była niczym więcej niż Omegą bez wilka z domu dziecka. Cichą, posłuszną żoną bez watahy, bez władzy i bez wartości innej niż ta, że da się ją wykorzystać. Nigdy publicznie nie przedstawił jej jako swojej Luny. Jego rodzina traktowała ją jak służącą. Jego ukochana kpiła z niej jako z kobiety, która potrafi przetrwać tylko wtedy, gdy uczepi się Alfy.

Więc Eira przestała płakać.

Nagrała romans, złożyła wniosek o rozwiązanie więzi partnerskiej i położyła przed Sebastianem papiery rozwodowe. Nawet wtedy uznał, że urządza scenę. Podpisał bez wahania, pewien, że wróci na kolanach, kiedy zrozumie, że nikt inny nie zechce porzuconej Omegi bez wilka.

Mylił się.

Kobieta, którą zostawił w domu przy zlewie, była inżynierką elektryczką po Stanfordzie. „Bezużyteczna” żona, którą ignorował, była ukrytą główną inżynierką stojącą za krajowym projektem samodzielnie opracowanego układu scalonego. Jej działania były objęte klauzulą tajności. Jej zniknięcie mogło zaalarmować władze federalne. Jej nazwisko — gdyby wyszło na jaw — wystarczyłoby, by wstrząsnąć całym środowiskiem naukowym.

A Sebastian nie wiedział nic.

Gdy wyszła z jego domu, nie zabierając nic poza wolnością, Eira przecięła się z Killianem Sterlingiem, najzimniejszą i najpotężniejszą Alfą na północy. Nie znał jeszcze jej imienia, ale jego wilk rozpoznał w niej coś, czego wszyscy inni nie dostrzegli.

Tymczasem Sebastian w końcu zrozumiał, że Eira nie blefuje.

Przeczesał całe miasto jak szaleniec. Po raz pierwszy od czterech lat publicznie nazwał ją swoją żoną. Zażądał, by wróciła. Błagał o kolejną szansę.

Ale wtedy Eira już nie czekała w jego domu.

Siedziała przy stole w jadalni watahy Sterlingów, ubrana z cichą pewnością siebie, a obok niej stała najbardziej budząca strach Alfa w Ameryce Północnej.

Na oczach wszystkich Killian Sterling położył dłoń na jej plecach i powiedział chłodno:

— Eira nie jest niczyją porzuconą Omegą.

— Jest moją Luną.
Niemowa żona kobieciarza

Niemowa żona kobieciarza

543.5k Wyświetlenia · Zakończone · faithogbonna999
"Nie ma nic złego w złamaniu jej nóg, żeby ją zatrzymać. Albo przykuciu jej do łóżka. Jest moja."
Ona szukała wolności. On dał jej obsesję, owiniętą w czułość.
Genesis Caldwell myślała, że ucieczka z przemocowego domu oznacza zbawienie – ale jej aranżowane małżeństwo z miliarderem Kieranem Blackwoodem może być własnym rodzajem więzienia.
Jest zaborczy, kontrolujący, niebezpieczny. A jednak w swoim zepsutym sposobie... jest dla niej delikatny.
Dla Kierana, Genesis nie jest tylko żoną. Jest wszystkim.
I będzie chronił to, co jego. Nawet jeśli oznacza to zniszczenie wszystkiego innego.
Niech przed Nią klękną

Niech przed Nią klękną

303.1k Wyświetlenia · W trakcie · My Fantasy Stories
Kaelani całe życie wierzyła, że jest bezwilkiem.
Wyrzucona z własnej watahy. Zapomniana przez Likanów.
Mieszkała wśród ludzi – cicha, niewidzialna, schowana w miasteczku, na które nikt nawet nie rzucał drugiego spojrzenia.

Ale kiedy jej pierwsza ruja przychodzi bez ostrzeżenia, wszystko staje na głowie.

Jej ciało płonie. Instynkty wyją. A coś pierwotnego budzi się pod skórą –
przyzywając wielkiego, groźnego Alfę, który doskonale wie, jak ugasić ten ogień.

Kiedy ją znaczy, to i ekstaza, i upadek.

Po raz pierwszy Kaelani wierzy, że została przyjęta.
Zauważona.
Wybrana.

Do chwili, gdy następnego ranka on po prostu odchodzi –
jak sekret, którego nigdy nie wolno wypowiedzieć na głos.

Ale Kaelani nie jest tym, za kogo ją wzięli.
Nie jest bezwilkiem. Nie jest słaba.
Jest w niej coś pradawnego. Coś potężnego. I to coś się budzi.

A kiedy w końcu się przebudzi –
wszyscy przypomną sobie dziewczynę, którą próbowali wymazać z istnienia.

Zwłaszcza on.

Będzie snem, za którym będzie gonił… jedyną rzeczą, przez którą kiedykolwiek poczuł, że naprawdę żyje.

Bo sekrety nigdy nie zostają pogrzebane.
Tak samo jak sny.
Ukoronowana przez Los

Ukoronowana przez Los

736.5k Wyświetlenia · Zakończone · Tina S
„Myślisz, że podzieliłabym się moim partnerem? Po prostu stałabym obok i patrzyła, jak pieprzysz inną kobietę i masz z nią dzieci?”
„Ona byłaby tylko Rozmnażaczką, ty byłabyś Luną. Kiedy zajdzie w ciążę, nie dotknąłbym jej więcej.” Szczęka mojego partnera, Leona, zacisnęła się.
Zaśmiałam się, gorzkim, złamanym dźwiękiem.
„Jesteś niewiarygodny. Wolałabym przyjąć twoje odrzucenie, niż żyć w ten sposób.”

——

Jako dziewczyna bez wilka, opuściłam mojego partnera i moją watahę.
Wśród ludzi przetrwałam, stając się mistrzynią tymczasowości: przenosząc się z pracy do pracy... aż stałam się najlepszą barmanką w małym miasteczku.
Tam znalazł mnie Alfa Adrian.
Nikt nie mógł oprzeć się czarującemu Adrianowi, więc dołączyłam do jego tajemniczej watahy, ukrytej głęboko na pustyni.
Rozpoczął się Turniej Króla Alfów, odbywający się co cztery lata. Ponad pięćdziesiąt watah z całej Ameryki Północnej rywalizowało.
Świat wilkołaków stał na krawędzi rewolucji. Wtedy znowu zobaczyłam Leona...
Rozdarta między dwoma Alfami, nie miałam pojęcia, że to, co nas czeka, to nie tylko zawody, ale seria brutalnych, bezlitosnych prób.
Twardzielka w Przebraniu

Twardzielka w Przebraniu

535.8k Wyświetlenia · Zakończone · Sherry
"Wszyscy won," rozkazałam przez zaciśnięte zęby. "Natychmiast."
"Jade, muszę sprawdzić twoje—" zaczęła pielęgniarka.
"WON!" warknęłam z taką siłą, że obie kobiety cofnęły się w stronę drzwi.

Kiedyś bała się mnie Organizacja Cienia, która nafaszerowała mnie narkotykami, by skopiować moje zdolności w bardziej kontrolowaną wersję. Uciekłam z ich więzów i wysadziłam cały ich obiekt, gotowa umrzeć razem z moimi porywaczami.

Zamiast tego obudziłam się w szkolnej izbie chorych, z kobietami kłócącymi się wokół mnie, ich głosy rozdzierały mi czaszkę. Mój wybuch zamroził je w szoku — najwyraźniej nie spodziewały się takiej reakcji. Jedna z kobiet zagroziła, wychodząc: "Porozmawiamy o tym zachowaniu, jak wrócisz do domu."

Gorzka prawda? Odrodziłam się w ciele otyłej, słabej i rzekomo głupiej licealistki. Jej życie jest pełne dręczycieli i prześladowców, którzy uczynili jej egzystencję koszmarem.

Ale oni nie mają pojęcia, z kim teraz mają do czynienia.

Nie przeżyłam jako najgroźniejsza zabójczyni na świecie, pozwalając komukolwiek sobą pomiatać. I na pewno nie zamierzam zacząć teraz.
Idealny Drań

Idealny Drań

1.4m Wyświetlenia · W trakcie · Mary D. Sant
Podniósł moje ręce, przyciskając je nad moją głową. "Powiedz mi, że go nie pieprzyłaś, do cholery," zażądał przez zaciśnięte zęby.

"Spadaj, ty sukinsynu!" warknęłam, próbując się wyrwać.

"Mów!" warknął, chwytając moją brodę jedną ręką.

"Uważasz, że jestem dziwką?"

"Czyli to nie?"

"Idź do diabła!"

"Dobrze. Tylko tego potrzebowałem," powiedział, podnosząc moją czarną bluzkę jedną ręką, odsłaniając moje piersi i wywołując falę adrenaliny w moim ciele.

"Co ty, do cholery, robisz?" dyszałam, gdy patrzył na moje piersi z zadowolonym uśmiechem.

Przejechał palcem po jednym ze śladów, które zostawił tuż pod jednym z moich sutków.

Drań podziwiał ślady, które na mnie zostawił?

"Obejmij mnie nogami," rozkazał.

Pochylił się wystarczająco, by wziąć moją pierś do ust, mocno ssąc sutek. Przygryzłam dolną wargę, by stłumić jęk, gdy ugryzł, sprawiając, że wygięłam się w jego stronę.

"Zaraz puszczę twoje ręce; nie waż się mnie powstrzymywać."



Drań, arogancki i całkowicie nieodparty, dokładnie taki typ faceta, z którym Ellie przysięgła sobie nigdy więcej się nie angażować. Ale kiedy brat jej przyjaciółki wraca do miasta, znajduje się niebezpiecznie blisko ulegania swoim najdzikszym pragnieniom.

Jest irytująca, inteligentna, seksowna, całkowicie szalona i doprowadza Ethana Morgana do szału.

To, co zaczęło się jako prosta gra, teraz go dręczy. Nie może przestać o niej myśleć, ale nigdy więcej nie pozwoli nikomu wejść do swojego serca.

Nawet gdy oboje walczą z całych sił przeciwko temu płonącemu przyciąganiu, czy będą w stanie się oprzeć?
Równowaga Światła i Cienia

Równowaga Światła i Cienia

624.4k Wyświetlenia · W trakcie · Chandrea
Po ucieczce od brutalności swojego stada, samotna wilczyca interesuje się tylko ochroną tych, na których jej zależy. Podczas obrony niewinnych w trakcie królewskiego najazdu, natrafia na wilka twierdzącego, że jest Alfa Królem, a co gorsza, że ona jest jego Partnerką. Ledwo uszła z życiem z tamtego świata i żyje jako człowiek od czasów nastoletnich, i nikt nie zmusi jej do powrotu.

Nie wiedziała jednak, jak bardzo oba światy potrzebują jej, aby przynieść pokój i prawdziwą wolność.
Przyjaciel Brata Zostaje Ojcem Mojego Dziecka

Przyjaciel Brata Zostaje Ojcem Mojego Dziecka

114.1k Wyświetlenia · Zakończone · Riley Above Story
Kiedy jesteś w ciąży i jesteś cheerleaderką, twój chłopak zniknął zaraz po tym, jak powiedziałaś mu o ciąży. Najlepszy przyjaciel twojego brata, kapitan drużyny hokejowej, urządził imprezę i zaprosił wszystkie flirty twojego chłopaka, a one połączyły siły, żeby go publicznie rzucić. Ty: dzięki, że zawsze byłeś dla mnie jak starszy brat. Uniósł brew i zapytał: "Brat? A co z ojcem twojego dziecka?"
Gra Przeznaczenia

Gra Przeznaczenia

1.9m Wyświetlenia · Zakończone · Dripping Creativity
Wilczyca Amie jeszcze się nie ujawniła. Ale kogo to obchodzi? Ma dobrą watahę, najlepszych przyjaciół i rodzinę, która ją kocha. Wszyscy, włącznie z Alfą, mówią jej, że jest idealna taka, jaka jest. Aż do momentu, gdy znajduje swojego partnera, a on ją odrzuca. Załamana Amie ucieka od wszystkiego i zaczyna od nowa. Żadnych wilkołaków, żadnych watah.

Kiedy Finlay ją odnajduje, żyje wśród ludzi. Jest zauroczony upartą wilczycą, która odmawia uznania jego istnienia. Może nie jest jego partnerką, ale chce, aby stała się częścią jego watahy, niezależnie od tego, czy jej wilczyca jest ukryta czy nie.

Amie nie potrafi oprzeć się Alfie, który wkracza w jej życie i wciąga ją z powrotem w życie watahy. Nie tylko staje się szczęśliwsza niż od dawna, ale jej wilczyca w końcu do niej przychodzi. Finlay nie jest jej partnerem, ale staje się jej najlepszym przyjacielem. Razem z innymi najwyższymi wilkami w watasze pracują nad stworzeniem najlepszej i najsilniejszej watahy.

Kiedy nadchodzi czas na gry watah, wydarzenie, które decyduje o rankingu watah na następne dziesięć lat, Amie musi zmierzyć się ze swoją starą watahą. Kiedy po raz pierwszy od dziesięciu lat widzi mężczyznę, który ją odrzucił, wszystko, co myślała, że wie, przewraca się do góry nogami. Amie i Finlay muszą dostosować się do nowej rzeczywistości i znaleźć drogę naprzód dla swojej watahy. Ale czy niespodziewane wydarzenia rozdzielą ich na zawsze?