Ciemny Alfa Powstaje

ROZDZIAŁ PIERWSZY:

Śniłam o księżycu. Wokół było ciemno, z wyjątkiem wąskiego pasma światła przed sobą - kilka gwiazd podkreślało pustkę przestrzeni. Powiew wiatru przyniósł zapach sosny i czegoś jeszcze, czegoś, co wzbudziło moje zainteresowanie i sprawiło, że się odwróciłam. W cieniu, daleko na dole góry, na której stałam, była postać. Wokół niej stały wilki. Powinnam była się bać. Ale się nie bałam. Czułam się bezpieczna. Zaczęłam iść w stronę tej postaci.

I wtedy zadzwonił mój budzik.

Obudziłam się gwałtownie w poranek mojego pierwszego dnia w liceum. Znowu. Po dwóch latach w najgorszym, najbardziej stereotypowym liceum w całym znanym wszechświecie, miałam już dość. Każdego dnia cierpiałam na najbardziej nudnych lekcjach, z najbardziej bezosobowymi nauczycielami na świecie, przechodziłam korytarzami duszonymi przez napięcie seksualne nastolatków i postawę "ziomków". Każdego dnia omijałam bójki w zarodku i plastikowe suki, które przeglądały się w łazience, podnosząc biustonosze i opuszczając kołnierzyki koszul. Każdego dnia wracałam do domu, od razu zaczynałam odrabiać lekcje i nie kończyłam ich do trzeciej nad ranem. Miałam tego dość. Słysząc od mojej przyjaciółki z gimnazjum, Ally, jak świetne jest jej liceum - w końcu do mnie dotarło. Nie musiałam przechodzić przez liceum jak każda nastolatka w filmie Lifetime. Dziś zaczynałam szkołę w liceum Ally, Pacific High.

"Gotowa, mija?" zapytała moja mama, jedną ręką grzebiąc w torebce.

"Tak." odpowiedziałam, szukając szybkiej przekąski, zanim zdąży zapytać mnie o plany na lunch.

Mama skończyła przeszukiwać torebkę, gdy odwróciłam się do niej, z lewym policzkiem pełnym pysznego słodkiego chleba, moim 'śniadaniem'. Spojrzała mi w oczy, uśmiechnęła się na widok bułek w mojej ręce i skinęła głową, dając sygnał do wyjścia. Jechaliśmy 35 minut do Belmar. W końcu miałam mieć szansę na nowy początek. Nic nie mogło zepsuć tego dnia.

Przybycie do Pacific High School ponad godzinę po rozpoczęciu dnia szkolnego było dziwne. Choć wcześniej byłam już na parkingu tej szkoły, autobus, który zabierał nas z małego miasteczka Melbourne (nie, nie tego miasta w Australii) do dwóch liceów w Belmar, zawsze zatrzymywał się tutaj najpierw, zanim jechał dalej do Piso High. Byłam zachwycona, jak wspaniale będzie być nową dziewczyną.

Podczas gdy większość książek, opowieści, filmów i programów telewizyjnych ma bohaterów, którzy nienawidzą bycia nowym dzieckiem, zawsze uważałam to za odświeżające. Bycie nową, bycie znaną, możliwość zaczęcia od nowa. Przenosząc się raz w połowie szkoły podstawowej, a potem przeprowadzając się do innego miasta na gimnazjum, czułam, że wspaniale jest móc zacząć od nowa w innym liceum. Mogłam to zrobić dobrze. Ostatnie dwa lata i miesiąc niewiele znaczyły. Bez względu na to, jak bardzo uczniowie Piso High nienawidzili uczniów Pacific.

Wyszliśmy z samochodu i ruszyliśmy w stronę tego, co uznaliśmy za wejście. Szkoła była zbudowana na zboczu wzgórza. Korzyść z mieszkania na wybrzeżu Kalifornii. Gęsta mgła powoli spływała w dół szkoły, w kierunku niedalekiego mola ledwo widocznego w oddali. Po przejściu przez to, co uznaliśmy za wejście, zobaczyliśmy klasy z niebieskimi drzwiami i oknami wzdłuż boków tego dziwnego korytarza wewnętrzno-zewnętrznego. Szkoła miała otwarty plan, w tym "korytarzu" rosły drzewa, a większość przestrzeni nad moją głową była odkryta. Sporadyczne zadaszenia dzieliły korytarz na duże sekcje.

Miałam trudności z nadążeniem za mamą. Nawet z jej krótkimi nogami mogła chodzić trzy razy szybciej niż ja. Po znalezieniu biura i otwarciu drzwi, zobaczyliśmy ciemnowłosą kobietę za ladą i przywołałyśmy ją gestem.

Siedząc na ciemnoniebieskiej ławce, moja mama nagle odwróciła się do mnie. „A więc, mija. Jak ci się podoba do tej pory?”

Rozejrzałam się, patrząc na prawdziwe drzewo rosnące w korytarzu na zewnątrz za mną, i chłonęłam całą jasną biel kontrastującą z ciemnym niebieskim.

„Zdecydowanie podobają mi się kolory...” zauważyłam na głos.

Zanim moja mama zdążyła skomentować moją skromną ocenę liceum, do którego tak ciężko się starała mnie zapisać, zza rogu wyłoniła się drobna, blada kobieta w dużych ciemnych okularach. Byłam zbyt pochłonięta nadzieją, że będę w co najmniej jednej klasie z Ally, by zauważyć, jak blisko nagle się znalazła. Cholera, co jest z tymi małymi kobietami, że są takie szybkie?

„Dzień dobry, jestem wicedyrektorka, pani Arnhem,” powiedziała, skupiając wzrok na mnie.

Nie mogłam powstrzymać uśmiechu. Jej radosna osobowość promieniowała z jej oczu. Energicznie uścisnęła nasze ręce, z uśmiechem jak u kota z Cheshire, i poprosiła, byśmy poszli za nią do jej biura. Usiedliśmy obok siebie, podczas gdy pani Arnhem usiadła naprzeciwko nas. Słuchaliśmy uważnie, gdy opowiadała o historii szkoły i wyjaśniała, jak będzie wyglądał mój dzień dzisiaj, w porównaniu z innymi dniami.

Po kilku pytaniach od mojej mamy i po tym, jak pani Arnhem wręczyła mi mój własny planer Pacific High School, pożegnała się z nami. Moja mama pomachała na pożegnanie i ruszyła korytarzem, zanim zawróciła na pięcie i przytuliła mnie mocno. Dotknęła mojego policzka, życząc mi powodzenia, a ja skierowałam się do biura doradcy. Zapukałam do drzwi-okna, a pan Chiu otworzył je od razu.

„Ah, musisz być Rachel,” powiedział, zapraszając mnie do środka i wskazując jednoosobową kanapę obok swojego biurka.

Złapałam spojrzenie uderzająco zielonych oczu jakiegoś chłopaka wchodzącego do biura, gdy pan Chiu zaprowadził mnie do swojego gabinetu.

Ten chłopak był niesamowicie przystojny, aż zaparło mi dech.

„Tak, to ja. Przeniesiona z P.H.,” udało mi się powiedzieć.

Pan Chiu zamknął drzwi swojego gabinetu i usiadł z powrotem przy biurku, patrząc na ekran komputera. Wyglądało na to, że był w trakcie pisania e-maila, gdy zapukałam do drzwi. Poprosił mnie, żebym chwilę poczekała, aż skończy wiadomość.

Po kliknięciu „wyślij” obrócił się w moją stronę i przyjął poważny wyraz twarzy. Skutecznie zadawał mi pytania dotyczące transkryptu, który miał przed sobą, przesłanego z P.H. Wyglądało na to, że układał mój plan zajęć. Pan Chiu wyjaśnił, podobnie jak wcześniej pani Arnhem, że szkoła ma blokowy harmonogram, i dodatkowo wyjaśnił, że część doświadczenia w Pacific High to coś, co nazywają „domami”. Uczniowie pierwszej, drugiej i trzeciej klasy pozostają w grupach, które rotują między zajęciami z humanistyki (język angielski i nauki społeczne) oraz naukami ścisłymi. Te grupy pozostają razem do czwartej klasy, i mają tych samych nauczycieli przez trzy lata. Brzmiało to świetnie, o ile będę w domu Ally!

Pan Chiu spędził kilka chwil klikając różne rzeczy, a potem powiedział, że wygląda na to, że będę miała „nietypowy plan”, ponieważ było tylko tyle miejsc w różnych klasach, które musiałam wziąć. Zanim zdążył wszystko sfinalizować, zadzwonił dzwonek i spojrzał na zegar na ścianie nad swoim biurkiem.

„Ch - nie mam czasu na -” Zastanowił się chwilę, patrząc na zegar nad biurkiem, a potem na mnie, „Czy nie miałabyś nic przeciwko, aby pójść ze mną do mojej klasy wychowawczej? Muszę tam być za dwie minuty i nie mogę zostawić ucznia tutaj bez opieki.”

Dla mnie żaden problem. „Jasne,” odpowiedziałam, wstając i zarzucając torbę na prawe ramię, „Za panem.”