Czas Omeg

Nadzieja

Jasne światła ulicy za oknami taksówki przemykały obok, rozmazane mieszanką białych i czerwonych świateł oraz deszczu, co sprawiało, że trudno było dostrzec cokolwiek konkretnego na ulicy.

Poczułabym się jeszcze gorzej, gdyby nie chłodne szkło przyciśnięte do mojego policzka. Jego zimno pomagało ukoić łzy, które płynęły po mojej twarzy od momentu, gdy opuściłam mieszkanie Justina.

Trzy lata poszły na marne.

Dokładnie trzy lata i dziewięć miesięcy i po co?

Dla absolutnie niczego.

Zawsze myślałam, że Justin jest miłością mojego życia. Mężczyzną, z którym spędzę resztę swoich dni. Ale to było wtedy, kiedy byłam młoda i głupia. Wtedy, kiedy myślałam, że ma jakieś ambicje.

Wtedy, kiedy…

Nie miało znaczenia, co myślałam, i doprowadziłabym się do szaleństwa, gdybym pozwoliła, by te myśli mnie opanowały. Kochałam go.

Ale nie mogłam z nim być.

Chciałam coś osiągnąć w życiu, chciałam zwiedzać świat i rysować to, co widziałam, a on chciał…

Cóż, nie wiedziałam, czego chciał, bo nie byłam pewna, czy on sam to wiedział, ale na pewno nie tego samego co ja. Był zbyt zajęty graniem w swoje gry komputerowe i narzekaniem na koniec świata.

Jakby to miało się wydarzyć lada dzień. Szalone rozmowy o zbliżających się wojnach i tajnych eksperymentach rządowych. Była nawet jedna o rządzie, który ulepsza ludzi... tworząc z nich jakieś hybrydy człowieka i zwierzęcia, które miały być używane jako superżołnierze. To była moja ulubiona, bo pokazywała, jak bardzo był szalony.

Gdybym musiała wysłuchać jeszcze jednej teorii spiskowej czy planu na apokalipsę, straciłabym chęć do życia.

Świat był pełen piękna, szkoda tylko, że on tego nie widział.

Więc nie miało znaczenia, czy odejście od niego i zakończenie naszego związku bolało mnie w środku, wiedziałam, że to dla najlepszego.

Byliśmy po prostu dwoma zupełnie różnymi ludźmi. I zmierzaliśmy w zupełnie innych kierunkach.

„Wszystko w porządku tam z tyłu?”

Głęboki, męski głos kierowcy zaskoczył mnie i pisnęłam, zanim zdążyłam się powstrzymać. Podniosłam wzrok, by spotkać jego spojrzenie w lusterku wstecznym, wyprostowałam się i skinęłam głową.

Dziwne, że do mnie mówił. Taksówkarze w dużych miastach zazwyczaj tego nie robią. Przynajmniej nie do kogoś, kto nie jest turystą, a wystarczyło jedno spojrzenie na mnie, żeby wiedzieć, że się tu urodziłam.

Do tego miałam rozmazany tusz na policzkach i szlochałam suchymi łzami, nie byłam dokładnie przyjaznym widokiem, a jednak on do mnie mówił.

I nie tylko mówił, patrzył na mnie z dziwnym wyrazem twarzy, mrużąc oczy.

Wypuściłam drżący oddech i zmusiłam się do uśmiechu. „Tak, wszystko w porządku.” Mały wzruszenie ramion. „Nigdy nie było lepiej. Dobrze pozbyć się martwego ciężaru, wiesz?” Uśmiechnęłam się, ale on nie powiedział ani słowa, tylko nadal patrzył. „Jutro wyjeżdżam w podróż. Z przyjaciółmi i rodziną.” Dodałam łatwe kłamstwo, bo nie zamierzałam pozwolić, żeby jakiś taksówkarz porwał mnie i zrobił mi coś strasznego, myśląc, że jestem słabą kobietą.

Nie, żadnych prób porwania mnie. Mam życie do przeżycia. I skopię tyłek każdemu, kto spróbuje mnie zatrzymać. Dwanaście lat karate w końcu się przyda. Nie że naprawdę myślałam, że mnie porwie, nie byłam aż tak paranoiczna jak Justin, ale zabawne było myśleć, jak mogłabym skopać jego pulchny tyłek, gdyby spróbował.

„To dobrze.” Przez chwilę jego oczy wpatrywały się w moje. „Że lubisz przygody.” Wrócił do skupiania się na drodze, a ja zamilkłam, gdy moja ulica pojawiła się w zasięgu wzroku. "Wyglądasz na silną i piękną. Poradzisz sobie."

Oczywiście, że byłam paranoiczna. On po prostu prowadził rozmowę. Pewnie próbował, żeby czas szybciej mijał na jego nocnej zmianie. Poza tym płakałam, a jaki to byłby mężczyzna, gdyby nie zapytał płaczącej kobiety, czy wszystko w porządku.

Beznadziejny, taki właśnie.

Czasami mężczyźni po prostu nie mogą wygrać.

„To numer sześć”. Grzebiąc w torbie, wyciągnęłam portmonetkę i czekałam, aż zatrzyma samochód. Teraz najbardziej chciałam się położyć i płakać. W ten sposób mogłabym obudzić się rano i być w porządku z tym, że pozwalam odejść miłości mojego życia.

Samochód zatrzymał się płynnie, nachyliłam się do przodu, wrzuciłam pieniądze do jego czekającej dłoni i otworzyłam drzwi. Deszcz bił mnie w twarz.

„Dziękuję”. Miałam już obie nogi na chodniku i zamierzałam wstać i zamknąć drzwi, gdy on odezwał się zza mnie.

„Pani, zgubiła to pani”.

Odwróciłam się w pół i spojrzałam na błysk złota wiszący z jego ręki.

„Przepraszam, to nie moje”. Nigdy wcześniej tego nie widziałam, to było masywne. Męski zegarek, coś czego w ogóle bym nie nosiła.

Między jego brwiami pojawiła się zmarszczka, gdy wyciągnął go jednym palcem. „Jest pani pewna?” Zmarszczka pogłębiła się. „Widziałem, jak wypadł z pani torby, gdy wysiadała”.

„Ja-”

„Wygląda na drogi. Może należał do chłopaka?”

„Może, ale-”

„Mogę go zabrać do biura i umieścić w zgubach i znalezionych, ale wygląda na drogi i nie chciałbym, żeby go ktoś zabrał”.

„Tak, może wpadł do mojej torby, oddam go jemu rano”. Powoli wzięłam metal od niego i zamknęłam rękę wokół niego. Wcale nie zamierzałam tego zrobić, ale zostawiłabym wiadomość, że może go odebrać z domu moich rodziców.

„Przykro mi”. Powiedział cicho i to nie miało dla mnie sensu. Dlaczego przepraszał za to, że zgubiłam coś w jego taksówce. „Mam nadzieję, że wszystko będzie dobrze”.

„Dzięki jeszcze raz”. Wstałam, zamknęłam drzwi samochodu i stałam tam w deszczu. Podniosłam twarz do góry, żeby deszcz zmył łzy z mojej twarzy. Przycisnął moje ciemnoczerwone włosy do skóry głowy, ale nie obchodziło mnie to. Wiatr i deszcz były przyjemne. Jakby mogły zmyć wszystkie moje problemy, gdybym stała tu wystarczająco długo. Nie zamierzałam tego robić. Musiałam wejść do środka, zanim złapię przeziębienie lub zanim któryś z moich rodziców mnie zauważy i zacznie zadawać pytania, na które nie byłam gotowa odpowiedzieć.

Poza tym było chłodno. Zimno, właściwie.

Wszystko było zimne. Wszystko oprócz masywnego zegarka w mojej ręce. Metal wydawał się być podgrzany i robił się coraz gorętszy z każdą sekundą. Zdezorientowana, spojrzałam na niego, gdy taksówka odjechała z piskiem opon na mokrym asfalcie. Przez chwilę patrzyłam na szybko znikające światła, a potem westchnęłam.

I wtedy to poczułam. Skurcz w żołądku, jakby ziemia przechyliła się pod moimi stopami. Mdłości wypełniły moje gardło.

Latarnie, które wcześniej były tak jasne, przygasły, a potem zaczęły migać, a złoto stawało się coraz gorętsze.

„Ała”. Potrząsając ręką, pozwoliłam zegarkowi spaść, patrząc, jak spada na chodnik w zwolnionym tempie i jak jego tarcza pęka.

Potem zaczęłam spadać, spadać i spadać.

I przyciemnione światła nad moją głową wybuchły jasnością, tak silną, że mnie oślepiły i wszystko stało się czarne. Ale uczucie spadania pozostało. Jak we śnie, tylko wiedziałam, że nigdy nie uderzę o ziemię ani się nie obudzę. Moje ciało i dusza zostały rozciągnięte, a potem rozproszone na milion kawałków. Sto milionów lat wydawało się mijać, ale jednocześnie nie minęło wcale.

Moje oczy otworzyły się. Ciemność ustąpiła i spojrzałam prosto w niebo, które nie przypominało żadnego nieba, jakie kiedykolwiek widziałam. Ciemne chmury wrzały nad moją głową. Chodnik nie był nawet chodnikiem pod moimi plecami. Wszystko wokół mnie było nie tak, nawet zapach powietrza. Pachniało ozonem i chemikaliami. Gorzkie i drażniące.

Byłam obudzona i już nie spadałam, ale nie byłam też przed domem. W rzeczywistości nie wiedziałam, gdzie jestem. Podnosząc się do góry, rozejrzałam się i natychmiast żałowałam, że to zrobiłam.

„Czy wszystko w porządku?” Mężczyzna podbiegł, aby uklęknąć obok mnie. „Nie można tu być po zmroku, pani, to niebezpieczne”.

Nie musiał mi tego mówić. Widziałam, że to niebezpieczne. Byłam tuż przed domem rodziców, ale już nie byłam.

Nie, nie byłam w domu, obudziłam się w samym środku czegoś, co wyglądało jak piekielny krajobraz.